Category Archives: Uncategorized

Over hoofddoeken, secularisme en het recht

Deze week heeft het Europese Mensenrechtenhof een einduitspraak gedaan in zaak 64846/11 van Ebrahimian vs. Frankrijk. De klacht stamt al uit 2001. De zaak draait om de rechtmatigheid van ontslag van een maatschappelijk werkster in een Frans ziekenhuis omdat ze haar hoofddoek niet wilde afdoen in een staatsziekenhuis. Aangezien Frankrijk een seculier land is, de laïcité is een van de grondslagen van het land, is het niet toegestaan religieuze herkenningstekenen te dragen, zoals een kruisje, een keppeltje of een hoofddoek. Mevrouw Ebraihimian was het daarmee oneens en vocht totenmet het Europese Mensenrechtenhof.

De Grand Chamber van het Hof heeft Frankrijk in het gelijk gesteld: het is toegestaan om van werknemers te eisen dat ze hun religie voor de privésfeer bewaren, althans deze niet op het werk uiten. Het gaat om het beschermen van de rechten van anderen.

With regard to the question whether the interference was necessary in a democratic society for the protection of the rights and freedoms of others, the Court found that the requirement of neutrality of public officials could be regarded as justified in principle: the State, as employer of the applicant in a public hospital, could consider it necessary that she refrain from expressing her religious beliefs in discharging her functions in order to guarantee equality of treatment of patients.

Het zou de gelijke behandeling van patiënten beter beschermen en het Hof ziet het als proportioneel en de staat was niet buiten zijn boekje gegaan, bleef binnen de margin of appreciation, de ruimte voor eigen interpretatie.  Daarmee is voor het hof de kous af.

Hier botsen dus een aantal zaken: het individuele recht op vrijheid en privacy (gedefinieerd als vrijwaring van bemoeienis met iemands religie), de staatsinrichting van seculariteit en de kwestie van uniciteit of multipliciteit, afwezigheid van tekenen of juist een veelheid.

Op andere plaatsen en in landen waar de seculariteit niet in het nationale DNA zit, bijvoorbeeld zgn. areligieus Nederland, zijn er te langen leste nu opties waardoor een individu zhaar levensovertuiging kan tonen in het werk. Nederland kende (!) politiefunctionarissen met hoofddoeken, tulband. Sinds 2011 niet meer. gewone ambtenaren mogen wel zulke tekenen dragen. In Amsterdam zie je regelmatig vrouwen in lange rokken en met hoofddoek op. Ieder moet zich evenwel aan de wet- en regelgeving houden. Daar is geen uitzondering op. Dat is ook de reden dat de “weigerambtenaar”, die geen huwelijk tussen mensen van hetzelfde geslacht/gender wil afsluiten, aan een uitstervingsbeleid is onderworpen: geen nieuwe aanstellingen na vertrek.

Ik concentreer me hier op de laatste vraag: wat is er te zeggen voor uniciteit, uniformiteit en wat spreekt er voor diversiteit van uitingen? Uniformiteit is gemakkelijk, je ziet in één oogopslag dat iemand een officieel Functionaris is, en de gedachte is dat uniformiteit leidt tot correcte een eenduidige behandeling, uitvoering van wet- en regelgeving. Dat stellen we in principe ook op prijs. Weten dat je netjes volgens de regels wordt behandeld, vooropgesteld dat de regels eerlijk zijn. Iemand die ene hoofddoek draagt, een keppeltje, een tulband of een kruisje, wordt gedacht niet per definitie neutraal te zijn. Die gedachte is incorrect. Iemand kan gelovig zijn zonder uiterlijke tekenen en vooroordelen hebben, en omgekeerd: zichtbaar religieuze mensen kunnen probleemloos alle relevante regels opvolgen en de klant/burger een eersteklas behandeling geven. haat tegen gelijke behandeling van mensen is tegenwoordig zichtbaar gedeeld dwars door alle klassen en geloven heen.

Dan is het accepteren van individuele uiting van groepslidmaatschap een betere weg misschien. Iemand kan met een tulband aangeven Sikh te zijn en zich aan de regels van dit geloof te houden. Mits de tulband maar netjes, ‘toonbaar’ is. de traditionele dolk wordt doorgaans niet op prijs gesteld en doorgaans is dat ook geen issue. In Nederland is het een privilege gewapend te mogen zijn. Het is mij in elk geval niet overkomen dat ik joodse mannen met tsitses onder uit hun kleding op het werk heb gezien, keppeltjes wel. Een pruik, zoals veel traditioneel joodse vrouwen dragen is geen issue en geldt ook niet als hoofdbedekking. Niqaabs kwamen tot voor kort nog wel voor, maar wegens zichtbaar en herkenbaar moeten zijn op het werk en zeker ook de nodige islamofobie, is dat uit het arbeidsleven verdreven.

Sprekend over Nederland – andere situaties ken ik niet goed genoeg – zijn ongeveer de enige issues die op enige schaal naar buiten komen omtrent hoofdbedekking en ongewenst gedrag op het werk juist de wrevel en de irritaties van hier geboren niet-islamitische personen jegens de hoofddoekdraagsters. Er zijn gesluierde vrouwen en behoofddoekte vrouwen die wellicht een man op een afstand houden en er zijn gesluierde vrouwen die ook niet mogen werken van man, geloof of staat (hier wegens het gesluierd zijn). In het publieke discours komen deze echter niet frequent meer voor.
Traditioneel kiest Nederland meer voor ‘verdraagzaamheid’ die tot acceptatie en erkenning kan leiden, dan voor het verbieden. Als is dat sinds 2007 sterk aan het veranderen onder invloed van rechts populisme en verharding van de overheid die meer een meer een repressieve en nachtwakersstaat wordt.

Om te weten of er een significant probleem is met religieuze kentekenen en ongelijke behandeling door diegenen, moeten we kijken naar wetgeving en kunnen zaken die het College voor de Rechten van de Mens, v/h CGB)  aanhangig zijn gemaakt. Oordelen ten nadele van de aangeefster/klaagster wil nog niet direct zeggen dat er onrecht is gepleegd te harer nadele. Mogelijk is ook een negatieve en te? strikte naleving van mogelijk incorrecte regels.

NASCHRIFT

Sinds 2019 kennen we een wet die het dragen van niqaabs en boerka’s (“gezichtsbedekkende kleding”, maar zeer specifiek op moslimdracht gericht)  verbiedt. Die totaal niet deugt, moreel noch juridisch. En sinds 2020 werd geconfronteerd met de Covid-19 pandemie waardoor iedereen met een mondkapje moet lopen  op veel plekken (zoals OV en ziekenhuizen) is die wet extra belachelijk en discriminerend. Want nog steeds mag een moslima geen gezichtsbedekkende sluier dragen maar móet ze in het openbaar een mondkapje dragen.
Als dit voor het ECHR onder de margin of appreciation blijft vallen, ben ik bang dat de progressiviteit van het Hof ook erg afhankelijk was van een specifiek generatie rechters en niet van een rechtstraditie. Wat het dan nog steeds niet goed maakt. Ik blijf van de traditie: Legal? Illegal ? Scheissegal!

(een eerste draft is geschreven in 205, en met enige bewerkingen uiteindelijk april 2021 gepubliceerd)

 

Prachtig tyfusland

Ik houd best van Nederland. Dat gekke stukkie grond aan de Noordzee dat allang half was verzopen als we geen droogmaling hadden gehad. Als we niet die polders hadden gemaakt die ik politiek verdoem maar geografisch mooi vind. De heuvels in het zuiden, de bossen in het oosten.

Maar dat gaat dus heel duidelijk om de grond, en ook wel om de mensen – een forse minderheid en misschien een stukje zwijgende meerderheid die niet zo nodig hun stem hoeven te verheffen, of het te druk hebben daarvoor met zwoegen.
En de prachtige luchten die je hier hebt, Alleen vergelijkbaar met Patagonië.

Maar de staatsinrichting en het culturele klimaat hier dat maakt dat ik regelmatig me afvraag waar ik heen kan gaan. Maar ja tussen droom en daad … Een nieuwe lente een een nieuwe geluid is niet voorbehouden aan Gorter of GroenLinks

Ik heb op dit moment gelukkig een prima plek waar ik kan vechten tegen de bierkaai, hem kan kietelen en waar ik met de mijnen de regenten van de stad regelmatig verantwoording vraag af te leggen. En samen met de bewegingen waarmee ik voor een eerlijk en mens- en milieuvriendelijke stad en wereld vecht, blijf ik zingen en demonstreren en staken en knokken.
Want we zúllen winnen!

Zeker als jullie meevechten. Opstaan – al dan niet letterlijk. Je laten horen. Luid Nee zeggen tegen de verdelging van de wereld en dit mooie landje met zn botte honden. Werken aan die andere wereld.
En dan zullen we zeker winnen.

Dingen die gebeurd zijn

Tussen de post van 40 jaar activisme en vandaag is veel gebeurd. Het belangrijkste: ik ben duoraadslid voor BIJ1 in de Amsterdamse germeenteraad. Mijn eerste wapenfeiten daar zijn het indienen en geaccepteerd krijgen van twee moties over trans*zorg in Amsterdam. De eerste is dat de wethouder Zorg (Simone Kukenheim, D66) minister De Jonge van geneeskundige zorg op zn falie geeft over des schandelijke mensonterende en dodelijke wachttijden bij Amsterdam UMC (voorheen VUmc en AMC). De tweede dat Amsterdam voor respectvolle eerste opvang gaat zorgen in de (jeugd)GGZ en andere zorg. Die is ook aangenomen . De werthouder beloofde dat er extra aandacht zou zijn en training voor wie met trans* mensen te maken krijgt. Ik weet nog niet wat de resultaten zijn. Daar ga ik eens naar op zoek.

Ook heb ik in de raad te vuur en te zwaard – maar vergeefs – de ADM verdedigd. Dit was (fysiek – mentaal zijn ze er nog) een prachtige plek in de verre Westhavens van Amsterdam. Een vrijplaats, een vrijhaven voor natuur en cultuur. Een echt tegengeluid hoe je ook kunst en cultuur kunt maken, en leven in zelf gemaakt groen. Want het bos dat er was is in die 21 jaar dat ze er hebben kunnen zitten, door de ADM’ers zelf langzaam gezaaid en opgekweekt. Door nalatigheid en desinteresse heeft de gemeente op een ontruiming aangestuurd en zijn een honderdtal mensen thuisloos geraakt. Sommigen zitten op Slippery, de slibvelden in Amsterdam Noord hutje mutje met de wagens op elkaar en zonder ruimte er echt iets van te maken – in de twee jaar dat ze er kunnen zitten. Hopelijk geeft VN ze alsnog gelijk zodat ze in elk geval een morele overwinning hebben behaald. De campagne voor ADM 2.0 is in elk geval in volle gang.

I will NOT go quietly – BIJ1

Verder schrijf ik regelmatig briljante teksten voor mijn raadslid, Sylvana Simons, en ben ik nog steeds vaak bij acties te vienden. Ik opereer in een team van acht mensen waarvan twee vrouwen, drie transen, vier mensen van kleur, vier queers … Puike club zo. En daar ga ik nog zeker drie jaar mee door.

 

Liever vijf ADMs dan één Pontsteigergebouw

Long due wegens site crashes en verwante ellende. Dit is wat ik zei bij de Damslapers van de ADM in januari 2019, na hun ontruiming.

 

Beste mensen, vriendingesen, kameraden,

Ik ben vreer en ik sta hier als solidair activist, enthousiast vriend van de ADM, de mensen, dingen en bebossing. En als groot voorstander van vrijplaatsen. En ik sta hier als duoraadslid voor Amsterdam BIJ1. In de gemeenteraad van Amsterdam vechten wij als enige partij consequent voor het voortbestaan van de ADM.

Vrijplaatsen en underground cultuur zijn een manier om de stad open te houden in plaats van af te sluiten. Vrijplaatsen zijn onttrokken aan de speculatiemarkt ten gunste van een levendige alternatieve manier van leven en werken. Dat begon lang geleden al. Voor mij was Wijers de eerste kennismaking, begin jaren 80, op de kop van de Nieuwezijds Voorburgwal, waar nu een Holiday Inn hotel staat. In de loop der jaren heb ik meegeholpen met het toegankelijk maken van diverse panden voor wonen, werken en cultuur. Nu ik in de gemeenteraad werk, moet ik dat met een verbale koevoet doen.

Amsterdam BIJ1 staat voor economische rechtvaardigheid en radicale gelijkwaardigheid. Dat betekent dus ook een stad die open is voor iedereen. En met iedereen bedoel ik niet – zoals tegenwoordig gebruikelijk is – open voor de rijken.

Ik bedoel een stad die open staat voor diversiteit, creativiteit en vooral een stad waar je fatsoenlijk kunt wonen zonder dat je krom moet liggen om je huur op te brengen en zonder dat je bedreigd wordt door je huisbaas.

Een stad waar je niet te maken hebt met een veelheid aan tijdelijke wurgcontracten zonder woonrechten.
Waar significante leegstand niet voorkomt en de markt steeds minder relevant wordt.

Men doet altijd alsof hoge grondprijzen een natuurverschijnsel zijn (net als de markt) maar dat is natuurlijk flauwekul. Grondprijzen zijn hoog door speculatie en doordat het een verdienmodel is. Tegelijk geeft de gemeente haar grond weg tegen een schijntje, middels een erfpachtconstructie die haar vrijwel geen geld oplevert en haar macht over de stad aanzienlijk verzwakt. Dus ook als er tienduizenden sociale huurwoningen bijkomen heeft de gemeente steeds minder macht over de stad. Alle leuke linkse plannen van dit college ten spijt. Hun beleid brengt ons bij lange na niet bij die broodnodige radicale gelijkwaardigheid en economische rechtvaardigheid!

Wat we nodig hebben is een bruisende stad met een levendige underground. Met voldoende goed betaalbare woningen zodat niemand krom hoeft te liggen voor hun huur. We zouden antikraak moeten openbreken. In grote gebouwen wonen vaak twee studenten, een hond en een kat. Bijvoorbeeld in het oude paleis van justitie op de Prinsengracht. Daar kunnen minstens vijftig extra mensen wonen. Allerhande gebouwen vragen om meer bewoning.

Laten we de stad terugpakken.

Want de stad mag niet van de speculanten en grote investeerders zijn.

Amsterdam moet zijn voor wie er in wonen.

De stad moet niet goed zijn voor Won Yip van het Pontsteigergebouw, Amsterdam heeft geen behoefte aan Justin Bieber met z’n penthouse aan de Dam. Daklozen, vluchtelingen,studenten, werkers, gezinnen hebben die ruimte veel meer nodig. Die rijken kunnen overal wonen.

Beter vijf ADM’s dan één Pontsteigergebouw!

Amsterdam heeft behoefte aan leefbaarheid, aan autonomie, aan een Boterbloem die de stad via groen lokaal vervoer van ecologische groente voorziet. Aan nog meer grijze dozen aan de rand van de stad heeft niemand wat en ook niet aan bont gekleurde loodsen. En Schiphol is al te groot. Dus behoudt de Lutkemeerpolder, behoudt de laatste vruchtbare landbouwgrond in de stad.

En behoudt de Mobiele Eenheid in Noord! Die leegstaand vastgoed willen transformeren in culturele panden waar de buurt zelf aan de gang kan gaan. Wie z’n hotelvergunning vijf jaar laat versloffen heeft hem niet nodig. Intrekken dus en laat honderd Mobiele Eenheden bloeien.

Het kan anders, beter.

Barcelona toont dat een overheid met lef in korte tijd veel kan veranderen.

Daar koopt de gemeente hele huizenblokken op ter preventie van speculatie. Hoezo is er geen keuze?

Het enige dat het is, is een keuze!

Een keuze die GroenLinks, D66, de PvdA en de SP nu niet maken.

En het is een gebrek aan verbeelding.

Dus Kraak de leegstand!

En vooral: kraak de rijken!

Believe the survivors

A short note on the need of codes of conduct and ethical behaviour anyway:

One thing the #metoo (rightful) cabal makes clear is that sexual assault and misbehaviour takes place everywhere. From inappropriate touching (definitely also on #IEWarsaw2017, The ILGA Europe Warsaw Conference) to full blown assault.

Less attention gets the psychological violence people – again mostly (trans/cis/intersex) women – are subjected to. As feminists (of all genders, colours and classes) all over the world make clear: there is nothing new in this and it is *always* a power question. The perpetrator cannot get their way through consent and thus resorts to forms of violence.

There is also a lot of talk about responsibility. That reminds us directly of the “she gave reason” debates around dress, looks and puts the blame with the victim. It ties in with (cis) masculinist thought. Television talk shows doubt and debate the women, or even invite women who are “tired of the whole thing”. In the Dutch talk shows they were all white middle age cis women (also all or most straight). With a good career. White feminists – where white points at the target group more than skin colour per se. Who most probably have been targeted also, and maybe also were perpetrators on any level, as women are all but free from being abusers. 

The “lookism” element of “You must have asked for it by wearing a short skirt/biking alone in the night/not defending yourself” is blatant sexism and victim blaming. Plus it obfuscates the whole power element. Popular science author and columnist Asha ten Broeke wrote in her most recent column (https://www.volkskrant.nl/opinie/asha-ten-broeke-slachtoffers-van-misbruik-geloof-ik-dat-is-een-morele-kwestie~a4529748/) around the publicity that sexual assault finally gets, there is a problem with the reasoning the perpetrator is innocent until proven guilty. While being a good legal principle, the opinion that only a legal decision brings clarity and culpability is problematic. Why this is problematic is twofold. First it is by definition a power question. Both the violence, the trespassing behaviour, and the legal process. Legal power should be equal for both parties but cuts to legal aid often weaken the position for women in court. Second there is the patriarchal culture in which we live that grants women or feminized persons less credibility.

Victims of sexual assault often don’t turn to the police. Out of shame, out of fear (the perpetrator often is not the man in the park in the dark). In the Weinstein case it now is known he went out of his way to convince the women not to do anything against him. The survivors are often scolded, treated with disbelief. Stigma is huge and support often limited, solidarity usually absent. Ten Broeke states in her column: believing the survivor is a moral obligation as legal proof in case of sexual assault and rape often is difficult, if the case gets to court at all. “The law is no substitute for morality”, Edward Snowden is quoted. Nor is moral indignation an alternative to legal procedures. On the contrary it calls for better laws and procedures to strengthen the victim’s position. And also here it is really important which thoughts think thoughts (Donna Haraway). Remember: law is never neutral. From which mindset do you approach reform? Why?What is your aim? The consequence of Believe the Victim is far stretching: it decentres the victor’s discourse, it lends credibility to the story of the assaulted, empowers them and thus corrects the power imbalance.

The law is no substitute for morality
(Edward Snowden)

In the beginning I referred to the recent annual ILGA Europe Conference. Because the queer community is not free of sexual or mental. Emotional abuse either. Many more are survivors than there are perpetrators, but given that abuse is about power and using extreme ways to get your way – be it emotional or physical – it happens there also. One person told they were touched on their chest in an inappropriate way by an ILGA Europe (cis male) board member, and more extreme is what happened last year at ILGA World’s Conference in Bangkok. There it appeared neither the intersex community is free of this. An OII associated trans-intersex man committed a full scale attack to a non-intersex female scholar and advocate and is still intent on destroying her advocacy work by spreading lies about her. And as a man, his story gets more credibility than hers. He has success, her work and credibility suffers from his hate campaign. I am sure similar phenomena also happen in trans organisations and movements.

Abuse is also a queer thing

As we stand for social justice, we need to realise this and put the interests of the victims before our friendships and loyalties. To be honest with ourselves and acknowledge the #ihave that also may be present as systems and structures work through people. And we need to #BelieveTheVictims (https://twitter.com/hashtag/BelieveTheVictims). That is a moral obligation. The more for queers who know self doubt and disbelief.

Women’s march Amsterdam 11-3-2017

Goedemiddag

Ik ben dus vreer, oprichter van het eerste genderqueer collectief in Nederland, zo’n zestien jaar geleden. En een genderqueer, da’s zoiets als een genderzwerver. Iemand die niet in een van de twee enige legale en legitieme genderhokjes (man en vrouw) past. Ik zwerf daar zo’n beetje tussen of buiten

Waarom ben ik hier

Ik loop mee om een queer geluid af te geven met het queer blok. De demo is veel te veel een allemansvriend in opzet, nauwelijks kritisch. Als ik jullie zie valt me dat best mee, maar met LHBT vriendelijkheid onderscheid je je echt niet als progressief. Dat doet iedereen behalve de SGP tenslotte.

Waar hoop ik op, waar moet de mars aan bijdragen?

De mars moet bijdragen aan een queer, transgender, feministische, zwarte meerderheid die zorgt dat wij gehoord worden. Want met ons allen zijn weij die meerderheid.

En als het echt goed gaat, krijgen we in de woorden van Simone van Saarloos een verliezer als premier. Een vluchteling, een travestiet, een zwarte vrouw, iemand die een abortus heeft ondergaan. Daar ga ik voor.

Wat wil ik meegeven?

Laat je niet inpakken, kijk naar hoe partijen scoren over de hele breedte. Ga stemmen, en stem links. Want dan heb je de grootste kans dat je feministische idealen overeind blijven. Maar stemmen is slechts een heel klein element een superkleine en nu superbelangrijke daad in je politiek leven. Als je feminisme je lief is, als je leven je lief is, dan ga vaker de straat op, en benut je ieder moment om de boel te verbeteren. En iets sufs als “Nederlandse cultuur of “Nederlandse identiteit” is NIET wat belangrijk is. Racisme is belangrijk, het klimaat is belangrijk, economische rechtvaardigheid is belangrijk.

Waartoe roep ik op?
Ik roep op tot verzet tegen de heersende moraal, verzet tegen mannenmacht. En tot solidariteit, met vluchtelingen, met uitkeringstrekkers, met transgenders en interseksepersonen. Ik roep op tot verzet tegen haat en lauwheid, tegen bazen en haantjes.

“Transseksueel” is gezeur

Het is nu al jaren dat een groep alleen ervarende en niet reflecterende groep transpersonen op hun beurt het begrip transseksueel in leven houdt. Met als argument dat zij, in tegenstelling tot andere transpersonen, de enigen zijn die echt lijden. En ik heb het gehad daarmee.
Men zegt: transseksueel is wie “helemaal” omgaat, het lichaam grondig, ook genitaal, laat aanpassen. Wie een nood, een behoefte heeft tot ‘complete’ aanpassing. Voor hen is transgender hooguit een synoniem voor transseksueel. Maar er zijn best een aantal problemen met het idee van transseksueel. Los van de beperkende definitie ervan. Transseksueel kon in de jaren 1980 en 1990, daarna had het uitgestorven moeten raken.

Want het begrip transseksueel vindt zijn basis in psychiatrische classificaties. En de professionals die deze classificaties gebruiken hebben allemaal zo hun ideeën wat een geslaagde gendertransitie inhoudt.

Als je iets verder kijkt dan je transseksuele neus lang is, dan kun je ontdekken dat heel veel mensen – ook in onze buurlanden – alleen hun papieren kunnen veranderen, alleen hun lichaam aan hun behoeftes kunnen aanpassen, als ze akkoord gaan met de diagnose transseksueel.

Waar komt “transseksueel” vandaan? Wat beschrijft het?

Transseksueel is vooral dankzij Harry Benjamin bekend geworden. Zijn boek The Transsexual Phenomenon uit 1966 is jaren lang de Bijbel voor transmensen geweest. Wie het als een handboek, een how-to, gebruikte, was bijna zeker van acceptatie door behandelaars voor een geslachtsaanpassende behandeling. Als je je daarbij ook nog decent vrouwelijk gedroeg en als hetero afficheerde zat je goed. En in tijden van zeer strenge selectie geldt dat je alles doet om er doorheen te komen.

Heden ten dage is dat wereldwijd nog steeds een probleem. Er zijn maar een paar landen waar de regels om van gender/geslacht te mogen veranderen (wettelijk dus, qua paspoort en geboorteakte) “redelijk” zijn of zelfs goed en conform mensenrechten. Dan heb je het over Argentinië als eerste (2012), Ierland (2014), Malta (2015), Noorwegen (2016), Denemarken (2014), Colombia (2014), … Nee, Nederland staat er niet bij want de senaat was overwegend te transfoob om te geloven dat genderkinderen serieus zijn en het echt weten van zichzelf. En in Wit-Rusland is psychiatrische observatie op een gesloten afdeling een voorwaarde om (wettelijk en wettig) van geslacht te mogen veranderen.

Dat “genderidentiteitsstoornis”, met specificaties als transseksualiteit, in psychiatrische (afdelingen van) classificaties staat, tegelijk is binnengekomen met het verdwijnen van homoseksualiteit, geeft aan dat het de dames en heren medici en psycho-professionals te doen was om genderdeviatie, afwijking van de gendernorm. Eerst was homo-zijn verdacht en ziekelijk, nu geldt dat nog steeds voor transgender. En de verandering voor de ICD-11 (enige echte gezaghebbende universele classificatie, wetenschappelijk verantwoord) is ook nog niet helemaal zeker. Noch afdoende.

Gegeven bovengenoemde voorwaarden is het niet raar dat mensen zich transseksueel zijn gaan noemen. Maar nu we ons breed aan het emanciperen zijn, en we al een tijd transgender als eigen term hebben, wordt het tijd ons te bevrijden van een diagnose die ons allerlei kwalen aanpraat.

Zoals de holebi’s (homo’s, lesbo’s en bi’s) zich na depathologisering flink hebben geëmancipeerd, is het tijd dat we dat als transgenders ook eindelijk gaan doen. En dat we beseffen dat onze individuele nood tot het aanpassen van ons lichaam voor een heel groot deel voorkomt uit minderheidsstress: omdat we ons anders voelen worden we niet geaccepteerd en krijgen we allerhande stressverschijnselen. Zodra men ons ook leest als man of vrouw, accepteert men ons ook meer. Maar diverse groepen transmensen die om verschillende redenen niet een heel lichaamsaanpassend proces kunnen of willen ingaan, worden niet geaccepteerd voor wettelijke verandering. En trans-zijn zonder litteken is nog steeds verdacht in Nederland dan ben je niet echt.
Transseksueel is een term die een onderdrukkende helper ons heeft aangeleerd. In feite is het gaslighting: vertellen dat het niet klopt wat je voelt, het moet fout zijn, het is cissplaining want zij weten het natuurlijk beter.

Volledige verandering

De oude wet in Nederland (RIP 2015) eiste nog een zo volledig mogelijke aanpassing aan het andere geslacht. Men eiste dus een overstap, dissidente lichamen konden niet, waren outlawed, buiten de wet gesteld. Nu niet meer. De wetgever vindt dat je dat niet maag eisen. En aangezien de hetero-norm toch juridisch al 15 jaar geleden een gevoelige slag is toegebracht middels de openstelling van het huwelijk voor stellen van ‘hetzelfde geslacht’, is het juridisch ook niet meer zin vol (of consequent om wel aanpassing van translichamen te eisen. Niet dat de wetgever nu helemaal om is, want de staatscommissie meerouderschap heeft toch paal en perk willen stellen aan het aantal ouders (vier maximaal) en heeft niets substantieels gezegd over transgender, een gemiste kans. De angst van de wetgever is verschoven naar kinderen, conform de morele paniek sinds de jaren 1980. Om hen te beschermen moet er heel paternalistisch een deskundige kijken of we wel weten wat we willen. Voor de kinderen moet er een diagnose komen die genderdiversiteit als pathologisch labelt. Want er is geen enkele medische reden om pre-puberale kinderen te behandelen.

De enige “volledige verandering” die goed is, is het volledig afschaffen van genderregistratie. Het hoort de staat niet te interesseren wat voor lichaam wij hebben. Uit het oogpunt van biopolitiek en volksgezondheid is er een interesse in gezonde mensen. Maar dat wordt begrensd door ieders recht op autonomie. Op dezelfde grond moet de staat zich ook niet tegen abortus aan bemoeien behalve zorgen dat dat veilig kan (en veiliger, lichaamsvriendelijker methoden van preventie stimuleren).

Tegen een derde gender, voor afschaffing van de registratie

Genderregistratie (in het geboorteregister) is er niet omdat de mensen dat zo leuk vinden. Die is er gekomen voor het kunnen scheiden van mannen en vrouwen voor de militaire dienstplicht. En een voortdurend resultaat van die scheiding is de ongelijke beloning van mannen en vrouwen (anderen bestaan niet maar worden nog ongelijker beloond zodra ze worden herkend). Genderregistratie is er niet voor ons. Dus moeten we hem ook niet willen. We moeten hem willen afschaffen. Derde gender is eigenlijk onzin. Want dat gaan ze zien als telbaar derde, en kan aangevuld met een vierde en vijfde. En wie weet wat voor ongelijkheden daar nu weer uit voortkomen. De overheid is niet perse onze beste vriend. Ze heeft het erover dat je je moet invechten in de maatschappij, wil meer bevoegdheden voor politie en inlichtingendiensten zodat die als het fout gaat ons extra makkelijk kunnen opsporen. Ons, want we zijn niet allemaal brave witte ons-nergens-mee-bemoeiende burgers. Ook transmensen moeten Signal gaan gebruiken i.p.v. Whatsapp, als je privacy je lief is. Hoe minder de overheid van je weet, des te beter.

Be whoever you want to be. Maar waarom wil je een definitie van anderen gebruiken als we eigen hebben; talloze eigen inmiddels! Er is genderqueer en zoveel meer tegenwoordig). En vecht voor je recht, ons aller recht om te kunnen zijn zonder lastig gevallen te worden daarom.

Leaving the cistem together

This paper (written for the 2016 EuroPride ARC-GS “Proud in Europe?” social sciences conference) looks at different levels of struggle for the rights of trans* and inter*  people; both national and supra-national and more from a resisting movements perspective. I will suggest improvements for a trans* strategy, and indicate possible ways for further inter* activism, extrapolating current tendencies. Continue reading

I almost knew you, Alan

Text by Miquel Missé, translated from original at http://www.idemtv.com/es/2015/12/30/camarada-alan/

I almost know you, Alan. They had proposed me to pay you a visit, a couple of weeks ago to lift you up a bit. To tell you about the many dates when you’re a trans guy, or that the best remedy against bullying is girlfriends, or that Barcelona has a great group Jovens Trans (Trans Youth) that would shower you with kisses and would teach you the non-binary language, or that you could go see a movie some Friday in Espai Trans (Trans Space) and that you could take your mummy with you so she could have a coffee with the other volunteer-mummies of Grupo Familias Trans (Trans Family Group) in the side-room. Or that you could join an event of the big Generem (Gender) family. Or that you’d go to a concert of Viruta FtM. Many spaces you would have been welcomed warmly, where you would have felt less alone, but where you never went. Of course, if there would be anyone who could understand you, it would have been your equals, the dozens of of trans guys and girls who crowded yesterday in a manifestation to remember you. Who, just like you, ran a steeple chase to survive in school, with serious doubts if they would make it. Who invented dozens of stratagems to go unnoticed in hostile spaces, telling lies to not show our documentation. Who know of the 1001 black holes you could fall through constructing a boy identity with knowing where to start.

I almost know you, and at the same time, it is almost like I knew you.

These days many people ask how it can be that committed suicide. They raise their hands to their heads. What I think is why it doesn’t happen more often. More, the question ought to be: why shouldn’t it happen. Surely many comrades who day in day out give talks and workshops about sexual and gender diveRIP Alanrsity in hundreds of schools, share this reflection. And every day discover someone who literally survives in their class. The school bullying for having a different gender expression or identity is on a daily basis. You don’t have to take much effort to see it, in gthe squares, corridors, dressing rooms. No mystery at all. The majority of LGTB persons tell stories of discrimination during adolescence. Dozens of reports have been written to tell it still takes place, but still people are surprised. More than naivety, it is utter hypocrisy. Your death will doubtlessly bring school bullying on page one. But what I a am not clear about is if they will develop politics to transform this scenario.

Now it is easy to say #YoTambiénSoyAlan (#IAmAlsoAlan). That is what the whole world does. But it is way more difficult to be Raquel, Sara, Nico, Claudia, Paul … that are still alive. Some days they fight under the blankets not to go to school ot who seek a new school. Who resist through therapy or some pill to calm their discomfort, caused in part by many boys and girls exercising violence to show that they triumphed in reproducing the hegemonic gender roles but who in turnare also victims dresses up as executioner. Who survive with patches that only seek to readapt them as if it depended on them, hiding our collective responsibility. Having to hear every day the mantra that the environment is difficult to change and that reality is thát suffocating and the binary só engrained … Thus implanting the defeat.

But notwithstanding all that noise, Raquel, Sarta, Nico, Claudia, Paul .. are still alive.

I remember that not even a year ago, when we launched project OASIS, holiday camps for LGBT youth in Barcelona, hearing form some public administrations that the bullying wasn’t that strong. That in the end people found a way out, we shouldn’t overdramatise .. in the end. I really would have taken you with OASIS.

Let all this sadness that engulfs us these days not blind us. May this sadness return us our rage against a system to which your death is just collateral damage. Like the women we bury each month, like the fucking faggots that is painted on bathroom doors. Your death is the best example that our culture is rooted in the idea that there are only men and women, boys and girls. With opposite bodies and binary brains, polarized behaviors, heterosexual desire. Your death is the best example of a structural disaster: sexism.

IMG_20151231_094046When trans boys and girls won’t have to hide their identity in class, that would be a success. That they can be trans people in their school, trans colleagues of their friends, trans alumni of their teachers. Without having to guard any secret. In order to get there, that trans youth can feel safe, we need trans role models, trans culture, and much much trans pride.

Le no one believe that will be fixed by changing the names on out ID’s, nor by changing our bodies. That would help us live better.nut wouldn’t do away with the system that led you to your death. The answer lies in stop focusing on what trans people should change, and start with changing the social system that, to start with, pathologises our experience demanding a certificate of mental illness every step we take.

May your rebellious smile with which the media torture us serve to pass the lament and keep us in the struggle. May it serve to keep your memory alive with the deepest trans rage. Because a comrade is who – without getting to know them – we can know through their day to day struggles as through their great battles, share them and love them.

I almost knew you comrade Alan. But from now on we surely will not forget you.

Tranbs kids in Chile at commemoration

 

Knabbelen aan seksestereotypes

In de Nederlandse pers verschenen in een week tijd twee artikelen over de gendertweedeling zoals we die kennen. Zaterdag in de Volkskrant verscheen “Hecht niet zo aan de hokjes” van Sonja Alferink, en vandaag stond op de Joop een stuk getiteld “Mag ik een ander hokje? Deze past niet”. Als Superman zowel de nerdy journalist Clark kent is, als Redder der wereld, waarom kunnen anderen dan niet ook buiten hun voorgeschreven patronen treden? Continue reading