Auteursarchief: vreer

The Noodles – who were they, what did they want

Queer Community Collective The “Noodles”

for everyone who takes eating noodles for granted

In December 2001, on the last day of the Transgender Film Festival in Amsterdam, a number of transgendered individuals and kindred spirits decided to go out for a meal to make up for the lack of any kind of closing party for the festival.
By the time the plates were empty, a group had been formed born. The restaurant was Wagamama, and thus our name.

As well as the lack of a party, most of us had been missing a group such as The Noodles, for some time. For one thing, we didn’t always feel at home in existing groups, and for another thing, we weren’t always made welcome in those groups.

We aim to break down, or at least broaden the pigeonhole mentality in homo/lesbo and heteroland. Enthusiasm and involvement are the main ingredients in the ‘noodle dish’ we want to share amongst ourselves and with others.

We were inspired to become The Noodles not just by the array of noodle specialties on offer in Wagamama but by the way in which they reflected what we ourselves have to offer. The common ground: almost anything can be included (Diverse and colourful), what’s on your plate is a mix of saple items and extras (familiar and varied) and the result hits the spot (nourishing and stimulating).

We want to move the whole Transgender/Queer issue away from being regarded as pitying and/or pseudo-scientific ways and are working on the following projects.

  • an on-going discussion of Transgender/Queer in which both theoretical development and personal experience have a place.
  • following-up and archiving other expressed opinions and publications that refer to Transgender/Queer.
  • following social developments around Transgender/Queer issues, noting the effects of these such as discrimination and responding in ways which can can range from the seriously indignant to thew playful and celebratory.
  • Maintaining contact with the existing groups mentioned above such as the COC, the Boys’ Hour, the Humanitas men’s group, groups from the women’s movement and groups associated with those working in the field of Fay/Lesbian, gender and women’s studies.
  • Organising a monthly “Noodles Café” where transgenders, queers, soulmates and other interested parties can make contact.

    We made our wider debut with a discussion at the Pink Film Days in December 2002, an attempt to stimulate discussion and debate around Transgender/Queer.
    This year we hope to reach a wider public, partly through the writing and distribution of a leaflet.

We are organising a party for all Transgenders/Queers and their friends during the 2003 Transgender Film Festival

To put it briefly: The Noodles, a lively mix of research, study and friendly contact. A combination of ideas and practice.

(2002)

Judith

N.B. deze tekst komt uit 2008 en was een concept pagina.  Het beschrijft de toenmalige situatie. In tegenstelling tot mijn oudste naam is dit geen dode naam, maar een die in onbruik is geraakt. Die ik zelf heb gekozen en zelf in het archief heb gezet.

Mijn burgerlijke naam is Judith. Dat zegt veel en tegelijk bijzonder weinig over mij. Weinig, want ik ga bij meer namen. Veel, want ik heb die naam bewust gekozen en heb hanteer hem in het dagelijks leven ook nog steeds, naast ‘vreer‘, wat meer een bijnaam, een epitethon is. Ik zie mezelf weliswaar al lang niet meer als vrouw, maar ik heb de naam gehouden: ik heb een zwak voor krachtige vrouwen.

De naam komt van het apocriefe verhaal over Judith, een mooie, jonge, rijke weduwe in een door God verlaten en door de Perzen belegerde stad. Zij zou de problemen wel oplossen met gebruik van haar vrouwelijk intellect. Ik heb een preek van prof. dr. Karel Deurloo van wie ik ooit college heb gehad hier opgenomen omdat ie zo mooi ingaat op het verhaal en de betekenis. Luister en huiver.

Ik heb het geloof ik niet eerder vermeld, maar ik heb ooit theologie gestudeerd in Amsterdam, aan de UvA. Het geloof heb ik achter me gelaten, de verhalen draag ik als erfdeel bij me.

Vrede en zwaard

Schilderij van Ariana Gentileschi met Judith en een medeplichtige vrouw die Holofernes onthoofdt

19 september 1982

Het verhaal van Judith is een verhaal met een “Christine M. effect” [nvdr: Referentie aan “De stilte rond Christine M., film van Marleen Gorris] . Om de moord die moest, kan hartelijk worden gelachen. De witz werkt bevrijdend bij onderdrukten. Fantasierijk schept de verteller een gestalte die de vrouwen uit het boek Richteren [nvdr: tegenwoordig Rechters in de nieuwe vertaling] in zich verenigt (m.n. de profetes Debora en Jaël, die de tyran als dode ‘baart’, Ri. 4 en 5), om ook zijn hoorders tot fantasierijke weerbaarheid te inspireren.

Om de bedreiging van de kleine gemeente te profileren plukt hij al wat gewelddadig groot is uit het Oude Testament bijeen. Nabuchodonasor,de godgrote koning, die Jerusalem verwoestte; Ninivé, de godsgrote stad; de Assyriërs, het wreedste volk uit bijbelse tijden; de wereldoorlogen van het Oosten, waaraan de kleinen volken zich niet kunnen onttrekken. De totalitaire kleine staat toont mondiaal zijn brute macht.

De verteller kiest echter niet voor het welbekende motief van een apocalyptische eindstrijd van de kinderen des lichts en de kinderen der duisternis om zijn toehoorders te bemoedigen. De gemeente van ‘geringen, zwakken, vertwijfelden en wanhopigen’ (Jdt. 9:11) krijgen weliswaar een vertelling met met sprookjesachtige trekken te horen, maar het gebeuren speelt zich af op een gefingeerde lokatie in het midden van het land en als een gefingeerd gebeuren midden in de geschiedenis.

Zeker, de Heer als koning is de grote tegenspeler tegenover koning Nabuchodonasor met zijn totalitair goddelijke aspiraties; hij is overigens ook de tegenspeler t.o.v. zijn eigen weifelmoedige volk, de mensen van het stadje Bethulia, maar zijn rol is niet miraculeus spectaculair. De auteur laat hem bijvoorbeeld geen ‘wonder’ doen door regen in de droge tijd te geven aan het van dorst versmachtende stadje. Het wonder van de bevrijding wordt nuchter en praktisch als menselijk -mogelijk verteld.
Tegen man en macht speelt Judith op listige wijze haar charmes uit. Ze wordt getekend als één die slim en helder haar plan bedenkt en het uitstekend getimed, koelbloedig en met vaste hand ten uitvoer brengt. Ze spreekt en handelt vanuit een innerlijk gezag; ondanks alle vrome woorden zeer seculier. Geen speciale roeping gods voert ze aan, geen godsspraak heeft haar in beweging gebracht. Geen godsboek beschermt haar, geen ingrijpen uit de hemel is nodig om de zaak tot een gelukkig einde te brengen.

 

Al is de verteller heel ethisch en kuis, bedrog kan maar nét; de erotische momenten worden tot een minimum beperkt: Judith meldt direct bij haar terugkeer: “onteerd heeft hij mij niet!” &minus toch stimuleert hij zijn hoorders tot vindingrijkheid in de marges. Precies daar kan het kleine stapje de beslissende stap zijn. Dit element manifesteert zich ook in de keuze van de lokatie. De geschiedenis speelt zich niet af in Jerusalem, maar in het onbetekenende plaatsje Bethulia, dat toevallig strategisch op de weg naar Jerusalem gelegen is. Ook daar kan de ommekeer ten goede zich voltrekken.
Intussen lijkt Bethulia wel Jerusalem zelf te zijn, alsof Sion uitwisselbaar is met welke plaats dan ook, waar mensen bedreigd wonen. Zulke onder– en boventonen tillen het verhaal uit boven de naïviteit. Een onvoorziene vrouwenhand keert al het overmachtige geweld, laat de zwaarddrager door zijn zwaard vergaan en wordt symbool van het eigensoortige van gods macht. Leert de bijbel de oorlog aan de ‘hand’ van Judith, of horen we hoe op hoogst originele wijze de oorlog ‘verpletterd’ wordt? Wie zou zich ethisch opwinden over ‘het bedrog van Judiths lippen’? De weduwe die geen functionele plaats meer heeft, is het ongedachte wapen van de god, wiens macht niet in de grootte van het getal ligt: ‘Vernietig’ hun trots door een vrouwenhand (9:10) (die juist niet net oorlog en geweld wordt geassocieerd), die zin vat vele Oudtestamentische ‘oorlogsverhalen’, m.n. die van het boek Rechters, samen: de tendens van Tenach t.a.v. de oorlog krijgt reliëf.

In de traditie heeft het boekje behalve in de beeldende kunst (Judith en het hoofd van Holofernes), vooral gewerkt door het voorbeeldige kuise, ascetische, vrome gedrag van de hoofdrolspeelster (Maria-liturgie). Onze generatie vallen andere, wellicht authentiekere aspecten op: De totale-oorlogsdreiging waarop Judith zo slim-praktisch en vindingrijk reageert. Een verhaal om een groep verslagen en geïntimideerde mensen een hart onder de riem te steken, een witz die verademing kan brengen en geestkracht om fantasierijk weerbaar te worden, bedacht op verrassende kansen om een stapje, misschien wel een beslissende stap te doen met andere wapenen en andere mentaliteit dan het wereldwijde gewelddadige systeem.

We zouden echter een beheersend aspect van het verhaal over het hoofd zien, als we niet mét de kerkelijk traditie haar vroomheid zouden benadrukken. Het liturgisch gebed is op kernmomenten van het verhaal de bron van haar fantasie en moed. Alsof het om een “Here-zegen-deze-spijs-amen” voor het eten gaat, bidt Judith bij het heffen van het zwaard van Holofernes om zijn hals te doorklieven: “Heer, god van Israël, sterk mij op deze dag” (13:7). Bonhoeffer zou het i.v.m. de geplande aanslag op Hitler hebben kunnen nazeggen. Zulke liturgie geboren uit vroomheid is niet mals. Zij bezingt dan ook de “Ene, Enige, Enkel stem”. (Huub Oosterhuis) Ora et labora, moet ze gedacht hebben. Want met de liturgie rondom de unieke “Gij, Niet-god” wordt de fantasie die toekomst schept geboren. Dan gebeurt de god van vernederden in mond en handen van een vrouw, van mensen.

 

 

Lang leve Rojava!

Op woensdag 30 november, de Internationale Dag tegen Chemische Wapens was ik uitgenodigd om namens BIJ1 een speech te geven bij een Koerdische demonstratie, voor de vrijheid van Rojava, bevrijd Koerdische gebied in Noord-Syrië.

“Goedemiddag allemaal.

Ik ben uitgenodigd om hier iets te zeggen namens de politieke partij BIJ1. Mijn naam is vreer en BIJ1 is een revolutionaire ecosocialistische partij waar internationale solidariteit hoog in het vaandel staat. Het gaat ons om de vrijheid van de onderdrukte volkeren. De Palestijnen, de Sahrawi, Oromo in Oost Afrika, Papoea, de Catalanen en uiteraard staan wij voor de autonomie van Koerdistan. De volkeren moeten zelf, zonder imperialistische of koloniale inmenging over hun organisatievorm kunnen besluiten.

Ik wil vandaag vertellen hoe belangrijk de Koerdische strijd en ook de opstand in Iran is.

We zijn hier vandaag vanwege de grootschalige agressie van het Turkse regime van de dictator Erdogan. Die de laatste tijd weer militaire interventies pleegt in Rojava. Vooral vanuit de lucht maar met plannen voor grondaanvallen. Van Rojava tot Rojhelat, van Bakûre tot Ba?ûre, heel de regio ligt onder vuur. En de regimes plegen mensenrechtenschendingen alsof ze een sigaret opsteken.

Foto met Koerdische vlaggen, rode ster in gele cirkel met groene rand, in een rood veld.  Van de 30 november demo in Den Haag
BIJ1 heeft deze week Kamervragen ingediend waarin we vragen om een reactie, om actie tegen de de Turkse agressie in Koerdistan, in Al Hol, en vragen wat Nederland voor gevolgen verbindt aan de chemische wapens die Turkije gebruikt.

Door de steun van VS en Rusland is het een groot kruitvat geworden in de regio. Geopolitiek en energiepolitiek spelen een enorm belangrijke rol. Als er geen olie was, kon de regio doodvallen voor de grootmachten. De grootmachten hebben er een handje van te pokeren voor de gunstigste voorwaarden. Door bijvoorbeeld Daesh op te richten. De bommen op Al Hol zijn daarom ook extra gevaarlijk. En Turkije probeert natuurlijk een belangrijke rol te spelen in de regio, zie ook de rol die het opeist in het transport van Oekraïens graan voor de Europese veevoerindustrie – en een beetje voor Oost-Afrika. Rojava is daarom afhankelijk van de belangen van Rusland en de VS. En dat betekent dat Rusland en de VS medeverantwoordelijk zijn voor de bommen op Kobane.

Turkije presteert het om ongestraft met chemische wapens aan te vallen. En OPCW presteert het om er niets over te zeggen. Wat naast schandalig ook vreemd is. Want OPCW is een VN organisatie en uitvoerder van de controle op het niet gebruiken van chemische wapens. Weer een geval van straffeloosheid wat supergevaarlijk is want straffeloosheid leidt tot *meer* straffeloosheid. Ondertussen blijven Nederlandse media stil.

Het is niet voor niets dat men het op Koerdistan gemunt heeft. Zonder Noord Koerdistan is Turkije een stuk kleiner, echte autonomie voor Iraaks Koerdistan betekent zwaar economisch verlies voor Irak, en dus voor de VS want zonder de VS is Irak ook niets meer. Zonder de mollahs wordt het voor de Hezbollah en voor de TaIiban ook heel benauwd. En verliest Israël een belangrijke legitimatie voor hun overbewapening en buitenlandse militaire agressie.

De revolutie in Iran is mede begonnen doordat Jîna Mahsa Amini Koerdisch is. Dat verklaart mede de enorme agressie tegen haar en tegen de Koerden in Iran nu. De Iraanse ordetroepen sleuren mensen uit hun huizen, verkrachten en moorden er op los. De beelden die ons bereiken spreken voor zich. Voor Iran is de opstand in Rojhelath erg ongemakkelijk. En de vrouwen in Baluchistan zijn ook in opstand gekomen. De Iraanse revolutie is ook een vrouwenrevolutie zoals de revolutie van Rojava een vrouwenrevolutie is. Ik hoop dat de opstand ook leidt tot mannen die een toontje lager zingen, en vrouwen die nadrukkelijk hun rechten pakken. De revolutie van Rojava heeft als leus Jîn Jîyan Azadi. De Iraniërs roepen Zen Zendegi Azadi.

Naast dat jullie als Koerden sowieso het recht hebben op vrijheid en zelfbeschikking is het ook voor de res van de wereld belangrijk. Een antikapitalistisch en feministisch Koerdistan is de doodsteek voor de oude mannenregimes in de regio. De mollahs moeten dan terug naar de moskee, Turkije zal niet veel anders kunnen dan erkennen dat het een plurinationale staat is – of uiteenvallen. Heel de indeling van de wereld van na de Eerste Wereldoorlog staat op losse schroeven dan. Als de volkeren oprijzen tegen hun onderdrukking kan dat een enorm gevolg hebben voor de wereldindeling, je haalt twee enorm belangrijke pilaren onderuit. Dat zal een lange en heel heftige strijd worden, vrees ik. Maar wel een van de meest noodzakelijke strijden ooit. We gaan voor de overwinning en het einde van de kapitalistische, imperialistische en seksistische supermachten.

Je kunt de bloemen wel afsnijden maar je houdt de lente niet tegen. En als deze opstand niet de bevrijding brengt dan doet de volgende dat wel.

Ik sluit af met:

Vrijheid voor alle volkeren!
Biji Berxwedane Rojava
Bjij Berxwedane Kurdistan
Jin Jiyan Azadi!
Tot de overwinning, kameraden!”

Ludduvudu of flashback

Ongeveer een jaar geleden kwam er een eind aan een paar maanden waarin ik – met alle ups en downs – de “gelukkigste vreer van de wereld” was. Mn syntrofi (kameraadje, Gr.) was gecrasht en gooide alle deuren, ramen dicht. Ze had vantevoren aangegeven geen relatie aan te kunnen (waar ik ook niet perse naar zocht – sowieso te verbaasd ook over de ontmoeting) en we probeerden gewoon met elkaar om te gaan en te zien hoe we het schip drijvend konden houden.
Zoals dat gaat deden we dingen samen – uithangen, demonstreren zoals dat gaat met BIJ1ers.
Maar ja, ongeveer een jaartje geleden (we ontmoetten elkaar ergens eind september of zo) kwam er een bruut einde aan. Ze zag er al niet goed uit toen ze in de regen naar de pre-ontruimingsdemo van Hotel Mokum kwam. Koud een week later werd het zo erg dat ze hard crashte (PTSS) en alle contact verbrak. Pijnlijk.

Facebook postje van 31 oktober 2021 met de tekst "[ik ben] weer de gelukkigste vreer van de hele wereld (v.z.i.w.)" gevold door een van 20 december "That didn't last long"
Ik ontdekte er door dat een slecht aangekondigde breakup/’timeout’ mij heel moeilijk valt. Geen verwijten, wel pijn.  Ik bemerkte dat ik hier geen gereedschappen voor had, niet mee kon omgaan. Gelukkig is dat inmiddels dankzij goede coaching wel flink veranderd (shoutout naar de Trans Coach) maar het heeft me ook veel pijn gekost. Gepijnigd dat ook de de vriendschap , het contact heel moeilijk te onderhouden was. Terwijl het toch ook heel mooi is geweest.

Het is iets dat ik erg moeilijk vind, (semi) romantische vriendschappen waar contact stokt opdroogt. Het is natuurlijk überhaupt moeilijk een vriendschap te onderhouden zonder goed contact. Al kun je daar ook wel weer leuke uitzonderingen, variaties op maken zoals ik de laatste twee zomers toen ik weer in Douarnenez was, allebei de keren een liefdesbrief heb gestuurd naar een vriendin met wie daar vaak veel dingen deelde. Zij leeft in een gezinssituatie in een dorpje en ik beoog er weinig meer mee dan haar laten weten dat ze een mooi mens is en haar belangrijke dingen te vertellen uit mijn leven. Leuk als ze dat ook doet maar dit jaar kwam het er – buiten een SMSje “Dit warmt mijn hart” –  niet van. Sharing is caring 🙂

Wanneer het dichter bij huis gebeurt wordt het lastiger. Mn actievriendingetje zit in een beetje zware periode en wil dat niet echt delen. Omdat we wel meer dan puur actievriendingesen zijn, is het ook wel extra lastig. Tegelijk: nu duidelijk is dat het vooral hen zelf is die het zwaar heeft en het geen betrekking op mij heeft (my eternal anxiety), is het nog steeds naar, lullig, maar lichter.

Voeg daarbij rotte en gemene uithalen in interne politieke strijd binnen Amsterdam BIJ1 het  laatste jaar, waar ik deels direct, deels indirect bij geraakt en getroffen ben. Mensen die op verkeerde eigenlijk valse gronden posities innemen, functionarissen worden en dan vervolgens weggaan na een lange machtsstrijd die ze niet winnen. Die niet aanspreekbaar zijn en door trauma bonding hard om zich heen meppen. Dat doet me wat. Ik heb mezelf ook voor hopelijk slechts een maand verminderd arbeidsgeschikt verklaard hierdoor.

Al die dingen haken in elkaar. Halen diep gewortelde anxiety naar boven. Ik weet mijzelf zeer geliefd in het algemeen – dat durf ik tegenwoordig wel te geloven, mede dankzij mn syntrofi die me dat zei en nog genoeg buitenwereld was om niet te wantrouwen 😉 Maar communicatiebreuken met geliefde mensen en groepen vereisen toch al gauw kintsugi om echt over te gaan.

Mijn syntrofi is na een half jaar bedenktijd teruggegaan naar haar land van herkomst, waar ze meer antikapitalistische tandartsen hebben, teneinde daar haar eigen en oudere demonen onder ogen te komen en te verslaan. Ik hoop van ganser harte dat ze erin slaagt. De partijtroebelen zijn voorbij de acute fase en we zijn aan het repareren geslagen, een nieuw fundament leggen. En met actievriendingetje gaat het ook helemaal goed komen. Misschien nog wel heel snel.

Ik ben niet meer de gelukkigste vreer van de wereld. Maar het gaat best weer goed 🙂

 

Speech at trans health demo Nijmegen 18 September 2022

Hello everyone

So, here we are again. Another demonstration for our right to good health and good health care. This time explicitly aimed at the Nijmegen clinic. We have enough reasons for that. One of the most important in my opinion is that Nijmegen is not as different from the rest of the clinics as they wish or pretend. Does not advocate for radical change as much as I hoped after their initial conference some two years ago. And when I hear the head of the clinic, she is still pretty much stuck in archaic opinions. A good thing, and they may be the first in this in the Netherlands, they are rolling out a gender sensitive patient registration system with room for non-binary options. Still sub-optimal, but a nice leap.
I am vreer and we may have met at the 2021 demo near VU in Amsterdam where I also spoke, or another one at Dam square. I represent Principle 17, a collective of trans health advocates. We took the initiative some five years ago to do research on health care users’ experiences and initiated a petition against the bloody long waiting lists for access to trans health care. I worked on the European and global level on improving the current DSM and ICD standards for trans* people.

Dutch and international standards depathologize those who can legally think for themselves and pathologize those under parental care. They also pathologize feeling not normatively gendered, which is painfully parallel to pathologization of being gay – which was lifted in 1990, only 22 years ago!
That is stimulating a moral panic against the idea that kids can know their gender identity. That is stimulating a moral panic against gender and sexual difference and ends in violence and discrimnation against trans en gender creative people. See the UK for instance where the TERFs would love to see us made illegal. See Belgrade testerday. See the Dutch “gender doubt” campaign by our own TERFs and reactionary Christians.

Oranje vuist op paarse achtergrond met witte ;letter die zeggen: Transzorg Nu Nijmegen

Today I am here to present you an Alternative Vision on Trans Health Care, to give us a better tool for our advocacy. The existing heath care standards here in the Netherlands only have one good aspect: they exist. Further they are pretty much trash. Already outdated when they saw the light. With Principle 17 we did some research on the human rights discourse on health and health care these days and what are good guidelines and best practices internationally.
I want to tell you some highlights from our report – im sorry we haven’t brrn able to ptint it, the library systems ere offline. But you can download it from our website principle17.org, in Dutch by the way – English comes later, as we have limited capacity.

Our report gives actually all the reasons and all the tools to eliminate the years of waiting lists. Apart from the budget needed for it, that is a question of political will, like ending poverty and discrimination anyway.

I want to focus on two issues:
1. health care and marginalised groups within the community, including youth 
2. on alternatives

First, As trans* people we are already a marginalised group, and several groups on the right are actively trying to marginalise us even more. Nowadays there is the “gender doubt” campaign that states we are a danger to women. Well, I think we áre a danger to the cis-tem, to the men, to the maintenance of cisgender privilege. The idea that gender is natural flies in their face. And that is what scares the right, another naturalised privilege that goes down the drain. Reason enough to breathe new air in the ages old moral panic “But the children!” Because that is what has been happening over the years: a moral panic that children cannot decide for themselves, that is what causes all the trouble. Take the youth seriously and you can immediately start with blockers and hormones – if that is what they need. Contrary to popular opinion, we don’t force anything upon them.

We see very clearly that those of us who are not white, able-bodied, well educated, not Christian, non neurotypcial, non Dutch speaking are confronted with a huge lack of understanding, incompetence, misinformation, and insufficient knowledge from health care or mental health professionals. This is bigger than just trans* health care, but on these intersections it hurts most. Big parts of our “transition” regime are the consequence of a discriminating cis hetero ablebodied white world.

Second I want to point out some alternatives, that are based on depathologisation. An approach that we are not inherently sick or mad. Apart from being mad for rage about the eternal discrimination. Depathologisation means you go to see someone for your health and get taken seriously immediately. And not only after a psychologist tells health care providers you’re not insane. Like the regular health care user that you are.


Some important overlooked points are that we suffer from being marginalised in society on a daily basis. We’re discriminated against in housing, in school, at work, in public spaces, some of us even at home. As long as we have to struggle for basic needs like adequate housing, good education, proper work, being safe in society, we don’t have equal rights. And then we will continue to suffer, because those basic needs are essential to our survival.

Our colleagues from Trans Zorg NU will present their demands after me and they are very similar to our advice:

  • quit gatekeeping pychologists, and depathologise trans health care NOW.
  • quit your patronising approaches NOW.
  • And don’t you dare try to defund parts of trans health care.

We know where to find your board rooms.

Copyleft

Voor de duidelijkheid: de naam vreer (evt. ook met hoofdletter) is copyleft. Als je die naam wil gebruiken hoef je alleen te zeggen dat ie bij mij vandaan komt. Verder: have fun ermee ?
Ergens verlang ik wel naar een situatie waarin we kunnen zeggen “Ja maar die Vreer D zit er compleet naast, terwijl die Vreer Y het wel goed heeft.”
En wil je die naam niet gebruiken: prima. Veel plezier met je eigen andere naam!

(Symbool is de genderdraaikolk die ik mij heb toegeëigend als tattoo)

Make it so!

Beste mensen. Geachte aanwezigen.

Als jarenlang trans activist, mensenrechten educator en mede-eiser van de excuses, ben ik blij dat jullie er allemaal zijn. Ik spreek voor mijn gemeenschap en ik spreek de politici en bestuurders aanwezig aan. 

Mijn naam is vreer verkerke, ik gebruik hen en hun als referentie, als voornaamwoorden. In 2006 behoorde ik tot de mede-oprichters van TNN. Van 2012 tot aan 2021 was ik bestuurslid bij Transgender Europe in Berlijn en tussen 2013 en 2019 lid van de internationale expertgroep ter hervorming van de Internationale Ziektenclassificatie van de WHO en voor depathologisering. Van daaruit heb ik advocacy collectief Principle 17 voor trans zorg op maat en op basis van mensenrechten opgericht.  

(c) Simon TImmerman op Facebook

Context

Wat is dan de context waarin de oude wet tot stand is gekomen? Was het nieuw en ongehoord wat er gevraagd werd? Nee, eigenlijk niet zo heel erg. Maar men vond het blijkbaar best eng. Heteronormativiteit verlaten is eng. Niet voor niets werd de Roze Zaterdag in Amersfoort in 1983 nog uit elkaar geslagen. Mijn eigen eerste Roze Zaterdag was een jaar later in Nijmegen en ondanks alle optimisme en radicale vrolijkheid was er ook nog zeker spanning te voelen en geweld vindt ook nog steeds plaats. Het gaat hier dus nadrukkelijk om uitingen van heteronormativiteit die door opeenvolgende regeringen niet bestreden is. Op z’n best maakt men ruimte voor andere groepen, maar gelijkwaardigheid wordt zwaar bevochten. Sterker nog, opeenvolgende ministers van Justitie weigeren genoeg te doen tegen homohaat. Niet voor niets moeten COC, TNN en NNID ongeveer jaarlijks op bezoek. Nu kan de regering zeggen dat ze afhankelijk is van de Kamer, maar dan weet ze ook heel goed hoe betrekkelijk dit is. Als de regering betere voorstellen indient bij de Kamer zal deze misschien best akkoord gaan. En de regering is op een aantal belangrijke momenten niet ingegaan op verzoeken vanuit de gemeenschap, want … ja want wat eigenlijk. Want cis heteronormativiteit denk ik.

Autonomie opgeven

De wet die velen van ons, die hier zijn, van levensvreugde beroofde, doordat we voor een juridische wijziging onze lichamelijke autonomie moesten opgeven, is natuurlijk een product van zijn tijd. De eis van een zo ver mogelijke aanpassing aan “het andere geslacht” is een eis die bij de conservatieve christelijke partijen vandaan kwam. In de aanloop naar de wet van 1985 heeft het niet eens veel gescheeld of die mensenrechten schendende eis was er nooit gekomen. Daarnaast dragen ook medici verantwoordelijkheid. Met hun orthodoxe blik. De wet van 2014 is niet toereikend, onder andere dankzij hun ingrijpen achter de schermen.

Reparaties

Ik denk dat het noodzakelijk is om ook over de vergoeding te spreken. Om formele redenen keert de regering ons een minimumbedrag uit. En dat is om een aantal redenen een klap in het gezicht van de trans- en intersekse gemeenschap.
Om te beginnen toon je daarmee niet dat je erkent dat het leed en het onrecht komt door jouw ingrijpen in het leven van mensen. Je ontkent ten enenmale de intentionaliteit van de wetgeving om ons van onze vruchtbaarheid te beroven en ons te verplichten onze lichamen te veranderen, de verplichting om in een erkende maar historisch geconstrueerde categorie te passen. De oude wetgeving, maar ook de vigerende wet nog, is onwetend over de geschiedenis, over onze eeuwenlange aanwezigheid – en onderdrukking – overal. 

Het belang van excuses en reparatie is erkenning van de transfobie van de staat. Door met wetgeving mensen hun rechten te ontnemen vanwege hun zo-zijn, door trans en intersekse mensen te pathologiseren, verklaar je ze voor ongewenst. Net als door niet effectief patriarchaal gedrag tegen te gaan, dat zelfs in wetgeving te gieten. De achtereenvolgende regeringen hebben gewoon selectief oog voor mensenrechten. Niet alleen de LHBTQIA gemeenschap lijdt hieronder, ongeveer iedereen die niet tot de “normgemeenschap” behoort. En rechten, geachte aanwezigen, is waar het om gaat. Ook in het neoliberaal kapitalistische en neokoloniale regime waaronder wij nu leven. Recht op alles wat ons ontnomen is en ontnomen wordt.

En last but not least, het enige andere land dat zijn fout heeft ingezien, Zweden, gaf financieel wel blijk van besef: hun uitkering was vier maal hoger. En het gaat mij op zich niet om het bedrag, de fooi kan ik prima gebruiken. Maar ik denk wel dat het enig inzicht geeft in hoe serieus je iets neemt. 

Misschien speelt mee dat Zweden al eens een tik op de vingers had gehad voor verplichte sterilisatie van groepen cis vrouwen?

Persoonlijk 

Om het persoonlijk te maken: ik heb heb niet getwijfeld dat ik mijn lichaam wilde aanpassen. Aan een ontdekte en groeiende identiteit. Vrouw was ik niet, dat begrip vond ik te beladen en te hetero, ik was eerder lesbo – volgens de ideeën van de Franse filosoof Monique Wittig: niet onderworpen. Al snel werd dat “gender outlaw” op grond van Kate Bornsteins gelijknamige boek. En later werd dat genderqueer. Maar in de meer dan 25 jaar vanaf mijn besluit “this is the way to go” is er *nooit* een fatsoenlijke manier geweest om mijn gender ook te bevrijden. Ik heb het medische traject nadrukkelijk gebruikt ter zelfbevrijding uit de kluisters van de cisheteronorm. Ik ben trots op mijn reis en hoe mijn lichaam is geworden.. De medici met hun psychopathologische raamwerk waren veel te rigide. En ook ik botste constant met hun normen. Maar de staat laat mij juridisch nog steeds niet oprecht leven, ontzegt mij nog steeds het recht op erkenning van mijn identiteit. Dat was toen niet nodig, dat is nu niet nodig. En naast alle andere schandelijke daden van de staat, die weigert zoveel mensenrechtelijke verplichtingen te vervullen, doet hij dat ook hier. Daarom deze J’accuse. Want ik heb er eigenlijk wel genoeg van. 

Registratie

(c) Simon TImmerman op Facebook

Waar we nu staan is halverwege de rechtenschending die zo vaak nog zo standaard is, en complete depathologisering en ‘normalisering’ van anders zijn. Me beperkend tot de juridische situatie eerst: nog steeds moet iemand die geen verstand van jouw leven heeft  je beoordelen – hen is jou niet, en hen is vaak ook niet trans-ervaren. We zijn nog steeds  gepathologiseerd. Alleen wat minder. Halverwege dus.

Het Duitse Grondwettelijk Hof heeft een aantal jaren geleden al aangegeven dat de genderregistratie van M, V, of niets voor intersekse personen, niet deugt en opdracht gegeven een X voor iedereen mogelijk te maken, of het anders maar helemaal te schrappen. De heteronormatieve regering vond het maar niks en kwam met een slap compromis.

De Yogyakartabeginselen voor de toepassing van internationaal recht op het gebied van seksuele oriëntatie, genderidentiteit en geslachtskenmerken zijn helder: je hebt recht op erkenning van je identiteit. Ze zijn ook helder over opgedrongen zorg. Dat kan niet. En dat heeft de huidige wet niet goed afgetimmerd. Maar goed: er is een nota van beantwoording voor de herverbeterde wet die ons wederom wat meer ademruimte geeft. 

Toekomst

Een goede trans en inter toekomst beschouwt ons als volwaardige mensen, verklaart ons niet ziek of defect. Degenen voor wie u de wetgeving maakt, snakken naar echte erkenning. Niet dunnetjes, maar royaal. En net als met sekswerk geldt hier: niet actief beperkende regels voor opstellen, maar vooral láten. Dat betekent dat het aan u is, geachte politici en bestuurders, om barrières weg te ruimen, een sterke visie aan te nemen die leven mogelijk maakt. Dat houdt in, dat u als regering vanuit gelijkwaardigheid gaat werken – daarop is onze grondwet tenslotte gebaseerd. Dus dat u geen groepen om specifieke groepskenmerken achterstelt. Denk aan Artikel 1 van de Grondwet. En niets kan gelijkwaardig zijn als het niet ook rechtvaardig is. Dat is waar Nederland al jaren Heel Slecht in is. Ik beperk mij tot de LHBTQI gemeenschap omdat dat het thema is, maar als ik zie hoe lang we moeten strijden om die rechten binnen te halen, om daar zelfs maar richting gelijkwaardigheid te gaan, dan lijkt u als staat niet te snappen wat die grondwettelijke gelijkwaardigheid inhoudt.

Het uitgangspunt van deze best mogelijke toekomst is, dat alles altijd al van ons is en dat alle rechten altijd al aan iedereen toekomen. Al onze genders zijn altijd al van ons. In die zin bereiken we pas transgender en intersekse gelijkwaardigheid, als het institutionele racisme is opgeruimd. Als er garanties zijn dat we niet meer in een toeslagenschandaal terecht kunnen komen. Wanneer we een eerlijk en antiracistisch asielbeleid hebben dat tegelijk anti-seksistisch en niet heteronormatief is. En een zorgbeleid dat gebaseerd is op de noden van mensen en een sociaal beleid dat mensen versterkt. En een eerlijk beloningsbeleid. 

Om de Star Trek kapiteins te citeren:  Make it so.

 

Met hart en ziel

Het leven is een geluidsveld. Constant bewegend, soms heftig. De spikes zijn momenten, periodes van liefde. Soms kort en heftig, soms minder heftig en langer. Hun graphs lijken erg op die van goede vriendschap en mogen vaker meer overeenkomen. Dat is, ik wil dat mijn vriendschappen meer liefde bevatten en mijn liefdes meer vriendschap. Het is niet allemaal hetzelfde (anders vielen de graphs wel samen) maar ze zijn wel duidelijk familie en de gecombineerde vorm past mij het beste. Vriendschappen waarin we wederzijds de diepte in gaan – soms vooral intellectueel – en waarin we we ook “polymorf pervers” van elkaars lichaam genieten. Intiem, tegen elkaar aan liggen, elkaar verstrengelen bij een mooie film, elkaar verorberen tot er er alleen nog een haar tussen je tanden zit.


Polyamorie is het niet, want ik streef niet naar merdere relaties die in een bepaalde verhouding staan met elkaar. Ik sla bij voorkeur iedere hiërarchie meteen plat – daarom was ik destijds zo super enthousiast over het web (WWW): alles is in principe gelijkelijk met alles verknoopt. Tot ze er weer hiërarchie in jasten. In principe is het mij allemaal evenveel waard. Ik ga uitstekend op die diversiteit, die verschillen en overeenkomsten. Maar ik wil het wel allemaal. Als anarchist is mijn visie ook dat alles altijd al van iedereen was (eigendom is diefstal!) Daarom wil ik ook niemand ‘hebben’ en dolgraag met mensen zijn.
Foto van een witte rocker en de titel "Met hart en ziel" van Tröckener KecksEn nu, “nu het weer even tegenzit, denk ik aan wat ik heb geleerd, door de jaren heen”. (dat was een jukebox die even binnenviel: Tröckener Kecks, Met hart en ziel). Namelijk dat die grotere intimiteit er bij mij kennelijk, somehow, niet in lijkt te zitten. En dat maakt me bij vlagen radeloos want ook ik zoek die bevestiging dat ik er echt zijn mag, in alles. Ik weet dat ik het waard ben, daar ben ik gelukkig nu achter. Nou zien waar dat trauma zit – ik voel het bij m’n nieren, onderaan bij m’n longen – en waar het mee te maken heeft. Want ondanks alles voel ik mij moederziel alleen. But hey, always look at the bright side of life .

Trans strijd in Nederland ontbrandt

Nog maar kort geleden heeft @VUGenderMisTreatment het initiatief genomen om op Instagram de klachten van een aantal trans mensen over hun transitiezorg te publiceren. De respons hierop leidde tot een grote demonstratie en een Kamerdebat begin juli. Waar voor het eerst in onze eigen woorden werd gesproken. We zijn zichtbaar als gemeenschap zelf.

Er is veel te doen rondom trans zichtbaarheid momenteel. Bij IHLIA in de OBA in Amsterdam is een tentoonstelling “Buitengewone geschiedenis” over transgendergeschiedenis in Nederland, er is een fototentoonstelling “X alles en niets” van Mona van den Berg en Nanoah Struik. Recht was een tv programma. De Roze Revolutie ook aandacht voor trans mensen en hun geschiedenis hier. Lees verder