“Those who love me know my name”
(Neeltje Maria Min)

“But I can love you, like no else else …”
(De Dijk)

A declaration of love

I want to be able to love you in complete freedom. I once adopted two mottos: “Don’t take me for granted”, and “Don’t fence me in”. They come from the Darkover stories about Renunciate women, alien Amazons. No official ties (with men in those novels) unless necessary, and if desired, we have our own rituals for what we consider important.

I don’t want a relationship escalator* with marriage-like situations, with entitlements Because [because that’s just the way it is, that’s the way it goes, because we have a Relationship]. Entitlement by agreement, because that’s what we agreed.

I don’t want to live together, I want to be welcome with the one I love. I’ll give you my keys, for whenever. You are always welcome unless you are not (at that moment).

I’m not looking for a “real” romantic relationship. I want romantic moments because the occasion lends itself to it. Because spending a beautiful/exciting/romantic day together is fun. Sex can be fun, but whatever. There is no cherry (because there is no spoon ? ). I appreciate affection much more, in whatever form. As lovers, ideally we are first and foremost friends. If you´d ask me if I have a partner, my answer would be that I relate differently, I have relationships in other ways.

Maybe I don’t recognize your acts of love immediately as such. If you don’t literally let me feel or tell me, I may overlook it, not appreciate it as such. As a neurospicy figure, I don’t always connect things in the ‘normal’ way. C’est la vie ?

Come and stay the night from time to time, it’s cozy, it’s gezellig. I have an electric blanket for when you get cold easily ?

Polymorphous

I want to love in big and small ways, polymorphously perverse** (the latter is still a bit difficult in this cishet-normative world). And have a few people very close to me in that. How close, practice and time will tell. We also need to have time for our other significant others. Close by and further away. In friendship and in struggle.

I want us to admire each other in how we boldly embrace life and thus give the forces of darkness a kiss, laughing and twirling with our asses.

That’s how I want to be able to love you.

——————————

*The idea of the relationship escalator assumes that a relationship begins with a date and ends with cohabitation, a mortgage, children, and so on. See also here (including scary straight image!).

** Polymorphous perverse: this is what Freud called the state of the untrained child. Queers have taken this up as a rejection of the monogamous and heterosexual couple norm.

Op zondag 28 september 2025 werd in Den Haag Ypenburg een demonstratie gehouden onder het motto “Geen haat op straat” . Omdat een trans vrouw van kleur hier in elkaar geslagen is door een paar extreemrechtse skinheads. Ik ben gevraagd een toespraakje te houden daar.

Het is irritant dat we hier moeten zijn. Het is schofterig dat onverlaten Emily in elkaar hebben geslagen. En we weten allemaal dat het nu en hier Emily was, maar dat het veel vaker voorkomt. Een jaar of twee geleden is de Kabyle-Amsterdamse trans persoon Mala Badi in elkaar geslagen in Amsterdam West. Zij heeft toen snel er na een grote demo bij elkaar gekregen in protest tegen transhaat geweld. Maar de laatste paar jaar is het anti-trans geweld hard gestegen. Dat is een absolute toename, niet alleen van aangiftes.

Actief

Ik ben al een jaar of dertig actief in trans activisme, heb diverse initiatieven gestart – waaronder Transgender Netwerk, uiteraard met anderen – en ook de eerste trans support groep zonder transitiedoel end e eerste trans podcasts, eerste trans boot in de Amsterdams Pride. Ik ben ook al jaren actief op internationaal niveau. Tot voor kort bij Trans Europe TGEU, en nog steeds bij trans netwerk TPATH in de officiële trans zorgwereld.
En ik ben actief bij BIJ1 in Amsterdam en in het Platform Stop Racisme en Fascisme. Dus ik weet regelmatig niet welke pet ik op welk moment draag. En omdat het allemaal verbonden is, vind ik het beter te zeggen “Dit doe ik allemaal”, dan te kiezen voor een specifieke pet.

Vekeerde moment

We weten allemaal hoe het komt, anti trans geweld: daders die op het verkeerde moment op de verkeerde plaats zijn. In plaats van thuis of op het werk, in de kroeg zijn ze op straat en komen ze met hun klotekop ons tegen. En omdat ze vol met vooroordelen zitten die hun zijn toegeroepen door politiek en massamedia, beginnen die gepekoppen te meppen en te trappen. En hier heeft dat onze kameraad Emily getroffen. Dat kan niet en dat mag niet.

Het recht op een rustig leven geldt júíst voor ons. Voor trans mensen, voor mensen van kleur. Rechten zijn in het leven geroepen om gemarginaliseerden te beschermen. De anderen hebben geen bescherming nodig, die redden zich wel. Zij zijn tot stand gekomen door onze druk. En extreemrechts wil ze nu weer afnemen want die rechten komen hen slecht uit. Ze willen ons soort mensen, bruine en zwarte mensen, queers en trans mensen, mensen met een beperking of mensen die ze sowieso niet aardig vinden, gewoon kunnen aanpakken want hun domme wil is wet. Hun domrechtse ideeën moeten de wereld rulen.

Zondebokken

We zien dat in de hele westerse wereld en ook daarbuiten autoritaire regimes en extreemrechts geweld toenemen. De VS en Groot-Brittannië zijn het bekendst, maar ook in Frankrijk, Slowakije en Hongarije, leggen ze ons het vuur aan de schenen. Het gevecht wordt uiteraard smerig gespeeld, want er is geen enkel rationeel argument om ons niet te behandelen als personen. Alleen heeft extreemrechts natuurlijk een zondebok nodig, een kwetsbare groep. De Joden kunnen niet meer, want Israël is voor velen het laatste koloniale bolwerk dat verdedigd moet worden tegen de moslims, Palestijnen. En wij gaan in tegen hun zogenaamde natuurlijke orde.

Trans rechten

Hier in Nederland schuiven ze een minimaal positief wetsontwerp van tafel, mag je in regeringsbeleid woorden als gender en transgender niet meer in beleidsstukken gebruiken (goh, waar kennen we dat van). Ze willen trans jongeren hun zorg ontnemen a la Engeland en de VS. Ze vertrappen de rups in de hoop dat er nooit een vlinder komt.

Daartegen heb je enerzijds een stevige lobby nodig. Maar vooral een gemeenschap die zich laat zien en zegt: Never going underground! Zoals de Britse homobeweging altijd zei. We kunnen veel inspiratie opdoen uit de strijd in Engeland.

Al die ellende die ze op ons af sturen, die zondebokpolitiek, komt omdat ze in het nauw zitten. En Israël is ook al bijna helemaal kapot. Het gaat ze echt niet goed. Anders zouden ze geen fascisme inzetten, repressie niet vergroten en basisrechten onder druk zetten.

Samen staan we sterk!

Het zijn pittige tijden en de beste manier om hier doorheen te komen is samen. Want wij zijn met veel meer. We hebben elkaar nodig. Bij geweld en discriminatie. Bij het vinden van goede zorg of huisvesting. En “wij” is niet alleen groepen trans mensen, maar ook de antiracistische beweging moet zich solidair opstellen met Aziatische trans mensen die worden aangevallen. Hun eigen transfobie onder ogen zien. Zoals de witte transgemeenschap haar eigen racisme onder ogen moet zien.

Platfirm Stop Racisme en Fascisme

Het Platform Stop Racisme en Fascisme wil met lokale groepen zo’n functie vervullen – in al one organisatorische kleinheid overigens. Maar wij proberen de verschillende strijden te verbinden. Wij organiseerden vorig jaar een demo tegen de TERFs in Utrecht. Wanneer je een groep vormt die zich met racisme of fascisme bezighoudt, sluit je aan bij het Platform. En Kom BIJ1. En trek voor de raadspolitiek ook bij Fatima Faid van de HSP aan de bel als hier in Den Haag een probleem is. Maar vooral: vind elkaar. Iedere keer dat je van geweld hoort, organiseer samen met lokale en regionale groepen een actie. Van niets doen word je extra depressief, strijd geeft je kracht.

Never going underground! De strijd gaat door! En als altijd: Free Palestine, free the world!

Allereerst dank aan Eden en het Marxisme festival dat ik hier mag praten. Altijd leuk om onder kameraden te zijn. En in het kader van revolutionaire samenwerking: ik heb geen bezwaren tegen werken met cishet [cisgender hetero] kameraden. Die kunnen ook revolutionairen zijn tenslotte. En in het revolutionaire proces zullen ze hun hetero en/of cis zijn verwerken, transformeren in een revolutionairder gender en seksualiteit. Yes we still recruit.

Meer ter zake, ik ben gevraagd om wat te vertellen over organisatie en activisme in dit wanstaltige en afschuwelijke tijdsgewricht waardoor we overspoeld worden. Fascisten hebben deze keer naast de Palestijnen en andere moslims, de trans mensen uitgezocht als zondebok. De cultuuroorlog die moet afleiden van de werkelijke sociaaleconomische problemen heeft al zijn pijlen op ons gericht.

Trans en intersekse samen

Ik zet hier de trans strijd expliciet in een breder kader en ik kan jullie vertellen dat de trans en intersekse strijd al jaren sterk samenhangen, en we moeten ook actief elkaars strijd steunen. Namelijk die voor lichamelijke zelfbeschikking.

Trans mensen behoren wereldwijd tot de meest gemarginaliseerde en gehate groep om hun identiteit. Ieder jaar telt de Trans Murder Monitor weer meer moorden. Over zelfdodingen hebben we geen cijfers, dat valt buiten de scope van het onderzoek, maar iedere trans persoon kent wel iemand die zich het leven heeft benomen vanwege de transhaat waar ze tegenop liepen. Sommigen nog voor ze de zo verlangde medische ondersteuning – veelal onder rotte voorwaarden – konden krijgen, anderen tijdens of erna. Net als een 90% van de zeer kleine groep detranstioners dat doet omdat ze niet tegen de transfobie kunnen opboksen. Dat wil zeggen dat de werkelijke groep mensen voor wie een medisch ondersteunde gendertransitie niet de juiste keuze bleek, 0,1% is. Dus waar hebben ze het over, met al hun gedram. (Uiteraard moet die groep wel goede zorg krijgen. Net als iedereen).

Verschillende vormen

Activisme in trans vindt op meerdere niveaus tegelijk plaats, en die vullen elkaar aan als het goed is. Daarvoor is wel overleg nodig en praktisch houdt dat in dat de officiële partner als COC en TN wel regelmatig met elkaar praten, maar dat straatactivisten [als je dat een beetje raar schrijft maakt de spellingcorrectie daar “sportactiviteiten” van], radicalen en revolutionairen, zich een plek aan tafel moeten bevechten. Bevechten is nadrukkelijk vragen en blijven zeiken als ze het niet doen.

Internationaal

Om een wat completer overzicht te geven zoom ik nu even uit. Vrijwel overal is stront aan de knikker. Voor de hele regenboog. Tegelijk is overal ook steeds meer verzet te zien en zeker niet zonder resultaat. De genderfascisten zouden zich wel eens kunnen misrekenen.

In het algemeen gaat het in Centraal-Azië Echt Niet Goed. De problemen begonnen al in de Sovjettijd, en werden niet beter erna, afgezien van een enkele uitzondering. In Kirgizië bijvoorbeeld is een tijd lang best positief resultaat behaald. Centraal- en Oost-Europa gaat het ook meestal niet goed doordat de conservatieve regeringen (en bevolkingen) cisgender heteroseksualiteit in de grondwet hebben verankerd.

Inzoomend op de Westelijke EU (plus VK) is duidelijk dat Europa net voorbereid is op de aanval van rechts. Bijna geen landen scoren boven de 75%. En Nederland is de laatste jaren gekukeld. Doordat andere landen ons inhalen. Met natuurlijk het VK als geweldig voorbeeld hoe het niet moet. Tien jaar gelden stond het op 1 en in die tijd is het met 22 plaatsen gezakt. Het UK Supreme Court heeft in hun oneindige wijsheid besloten dat trans vrouwen geen vrouwen zijn, maar een aparte categorie. Dat is 20 jaar strijd down the drain. Het ironische is dat de EHRM zaak van Christine Goodwin tegen Engeland over gelijke pensioenrechten, de aanleiding was om een Gender Recognition Act op te stellen in Engeland. En nu zorgt het Supreme Court er eigenhandig voor dat ze weer in overtreding zijn. Over de grote plas is het nog veel beroerder en absurder, met de afschaffing van trans mensen per decreet en alle zorgverboden die men probeert in te stellen.

Nederlands activisme

In Nederland is activisme op verschillende niveaus en op verschillende manieren. Mijn eigen activisme is maar bescheiden wat dat betreft. Tegelijk is het al jaren oud en wereldwijd.
Een jaar of negen geleden heb ik met een paar maatjes Principle 17 opgericht. Dat is een collectief dat zich bezighoudt met advocacy, educatie en nieuwe ideeën pluggen. De naam komt van de Yogyakarta principles, een document dat mensenrechten door een LHBTI lens bezag en dat in een reeks beginselen vastlegde, als gereedschap voor beter beleid en advocacy..

De belangrijkste speler in Nederland is de zwaar ondergefinancierde NGO Transgender Netwerk, ook wel bekend als TNN maar laatste N hebben ze recent eraf gesloopt.

Op zorggebied heb je Transvisie wat ooit uit een zelfhulpinitiatief van Humanitas is voortgekomen. Hun rol is niet super vooruitstrevend,maar ze lopen nu wat harder dan een paar jaar geleden. Helaas is hun subsidie niet verlengd, maar mogelijk kan dat ervoor zorgen dat ze zich sterker durven opstellen.

Dan zijn er nog een paar mooie initiatieven op het gebied van zorgeducatie en advocacy: Trans In Eigen Hand en TransZorg Nu. Trans In Eigen Hand is begonnen als groepje trans wetenschappers die de educatie van huisartsen ter hand namen via webinars. Want op zich mogen huisartsen al lang trans mensen hormonen voorschrijven, maar de meesten voelen zich niet competent. Ze bellen dan het Amsterdam UMC en krijgen de wind van voren dat ze de vreselijk moeilijke en riskante zorg aan de specialisten moeten overlaten. Dus die educatie onder leiding van een coach/trans psychotherapeut een een ervaren en betrokken cis huisarts is heel nuttig. Er zijn inmiddels ook een paar honderd huisartsen die de cursus hebben gedaan. En het streven van de Trans Zorg Coalitie is dat het er over een paar jaar 500 zijn; over vijf jaar willen we ook in elke provincie een GGD trans kliniek hebben; eerst voor de meest gemarginaliseerden, en met de hopelijk komst van gemeenschapsklinieken haalt dat druk weg bij de officiële klinieken en zet dat hen ook onder druk anders zorg te gaan verlenen.

Met een paar initiatieven voor DIY. (Treny in Nijmegen en initiatieven elders, zoals Trexx in Den Haag) Men geeft vooral voorlichting over routes om zelf aan je spullen te komen en hoe veilig te werken. Live spuitworkshops zoals in de VS wel gebruikelijk zijn, heb ik hier nog niet gesignaleerd. Maar each one teach one.

Nederland is een zelfgenoegzaam land en trans mensen zijn dankzij de Telegraaf en rechtse politiek altijd er onder gehouden. Nu met de extreemrechtse Westenwind is het geluid dat voorheen alleen door Markuszower en de SGP geuit werd, mainstream geworden in politiek en media. Alleen verrotte vislucht.

Kinderen

We zien dankzij de VS en Engeland wat ons te wachten staat. Het geweld is al fors toegenomen de laatste jaren. En alles om verdeeldheid te zaaien, en ons af te leiden van de werkelijke problemen, kapitaalaccumulatie die de leefbaarheid van de wereld vernietigt. Voor nog meer geaccumuleerd kapitaal. Tot de markten verzadigd zijn, dan moet er oorlog komen om kapitaal te vernietigen en ruimte te maken voor nieuw kapitaal en nieuwe markten. Met een christelijk Zion als groots hoogtepunt.

En – eigenlijk al sinds Trump 1 en in Nederland sinds zeker 2022, zijn trans mensen en dan vooral trans jongeren de pineut. Zoals de extreemrechts eigenlijk al jaren een heteronormatieve culturele oorlog voert tegen alles wat niet WASP is. WASP staat voor “White Anglo Saxon Protestant”. Zo heftig als men nu grote delen van de wereld tekeer gaat, is niet nieuw. Er is alleen veel meer geld beschikbaar. De strijd tegen openstelling van het huwelijk voor mensen van dezelfde gender was ook al zo’n cultuurstrijd. En de strijd tegen trans vrouwen had al een voorloper in de wc-wetten. En culminerend in Trumps per decreet willen afschaffen van trans en non-binaire mensen.Die wordt ook al jaren met heel veel geld gevoerd. Met vooral Afrika en Latijns-Amerika als focus. En die heeft natuurlijk het wit-westerse racisme van segregatie, Jim Crow, slavernij als voorganger.

In de strijd tegen trans rechten, of beter de toepassing van alle mensenrechten ook voor trans en niet te vergeten intersekse en nonbinaire mensen, spelen kinderen een cruciale rol. Het is een van de punten waar de TERFs,. Of misschien beter TURDs hard op inzetten. Die arme onschuldige meisjes waar kwaadaardige dokters pats boem in de lunchpauze jongens van maken. Aan de galg met die dokters!
Het gaat ze natuurlijk vooral om meisjes van de TURDs zijn sekse essentialisten.

TURDs

Dit haakt in op het idee dat kinderen onschuldig zijn, een tabula rasa, een onbeschreven blad. Ze zijn tot 16 te jong om te stemmen dus met 4 jaar echt nog te jong om te weten wie ze zijn. Of ze het jongetje/meisje zijn dat ze is toegewezen na een blik in hun kruis. Maar ondertussen weten al die ciskinderen uiteraard al vanaf de conceptie dat ze een jongen of meisje zijn. Iets anders niet, daarvoor moet je volwassen zijn.; zelfs 16 jaar is nog jong om te weten hoe je lijf er uit moet zien, te weten dat je lijf niet past.
De Tweede Golf feministen waar TURDs zich op beroepen (en die hen vaak met afschuw aanzien) waren juist van mening dat biology is not destiny. Wat je lijf kan betekent niet dat je dat moet – vooral als vrouw want het gaat vooral om vruchtbaarheid.

Het is ook dezelfde strijd die we voeren, als de cishomo’s en lesbo’s vroeger om uit de DSM en de ICD te komen. En het moge dan geen directe opzet zijn, dat maakt het niet minder verdacht dat net toen homoseksualiteit geschrapt werd, transgender (onder verschillende namen) erin kwam.
Tachtig jaar

Veel ouder

Nederland is in de ogen van velen de eerste die systematisch medisch transitie ondersteuning voor jongeren organiseerde. Voor de duidelijkheid, prepuberale kinderen krijgen nooit medische behandeling voor genderzaken, want je moet een begin van puberteit hebben, je lichaam moet zich in een bepaalde richting gaan ontwikkelen.

Een tachtig jaar geleden begon het onderzoek dat ertoe leidde dat men het begrip gender invoerde alleen niet zoals wij het nu gebruiken, om geslacht en identiteit los te koppelen, maar destijds juist om onduidelijk geslacht toch te kunnen vaststellen. Dit vind je allemaal terug in Jules Gill Peterson haar boek Histories of the transgender child. Deze trans historicus is in de archieven van UCLA gedoken en heeft verder literatuuronderzoek gedaan, waaronder maar de vraag hoe de beruchte John Money tot zijn begrip “gender” was gekomen.
De technieken om lichamen maar onze eigen wens aan te passen komen uit de noodzaak om eenduidige lichamen te hebben. Mannen en vrouwen die nadrukkelijk discreet zijn. Vrouwenlichamen die plots sterk begonnen te vermannelijken, dat kon niet. Daar is werk aan de winkel. Voor John Money naar JHU kwam, was Lawson Wilkins al bezig met het fixen en wegpoetsen van geslachtsvariaties in intersekse kinderen. Met name waar sprake was van Androgenen Ongevoeligheidssyndroom (in het Engels Congenital Adrenal Hyperplasia, CAH). Onbehandeld kan dat dodelijk zijn, maar om vervolgens genitale chirurgie toe te passen, is “esthetiek“ en aanpassen aan de normen.

Scrutiny

De scrutiny die wordt toegepast op trans mensen, en vooral op kinderen, is maar deels voor ons eigen bestwil. En vooral om een (steeds schuimbekkender) machtsblok tevreden te houden. Een machtsblok dat in Nederland altijd door de Telegraaf werd aangevoerd en nu mainstream begint te worden dankzij de duizenden euro’s voor subtiele manipulatie , of de 70.000 pond voor niet-subtiele juridische manipulatie in Edinburgh.
Natuurlijk is het goed om te checken hoe iemand aan het idee van een bepaalde behandeling is gekomen, maar daarvoor heb je geen ellenlange psychiatrische evaluatiesessies nodig. En dat is ook iets waar Principle 17 en TZN altijd al voor strijden. En sinds kort Transgender netwerk ook expliciet. Transvisie is daar niet zo goed expliciet maar komt steeds meer onze kant op.

Puurheid

Tegenover wat reactionaire groepen ons proberen wijs te maken is geen enkele reden om bij aanvang pubertijd niet meteen te beginnen met blokkers of ook gewoon met cross gender hormonen. Is veilig. Ik wil ook stellen dat er een enorme cishetero nadruk ligt op “gezonde lichamen” en zuiverheid. Ik vind het een interessante uitdaging om te bedenken hoe een wereld met meer en minder mannelijke en vrouwelijke vrouwen en mannen en nieuwe genders en seksualiteiten eruit gaat zien. Een einde aan de witte puurheid. Dat is natuurlijk nu al aan het gebeuren. En als je niet wilt mag je altijd gewoon blijven.

Zelfbeschikking

Wij strijden voor totale zelfbeschikking over onze geesten en over onze lichamen. In die zin zijn artsen “slechts” loodgieters, elektriciens. Dat is natuurlijk totaal tegen het hele witte denken in en daarom is de strijd voor trans rechten inherent een antifascistische en antiracistische strijd. En als ze het al niet waren, maakt de kapitalistische afleidingsmanoeuvre ons ook tot antikapitalisten en daarmee heeft de trans strijd onmiskenbaar een intersectioneel bevrijdingskarakter. Ik hoop jullie in groten getale te zien bij de volgende trans rechten acties.

Aluta continua en Free Palestine!

Presentation written for the occasion of the publication of the Subjective Atlas of Amsterdam, 21-3-2023 at Pakhuis De Zwijger , Amsterdam

Fifty-one weeks ago a workshop took place at IHLIA, the International Gay and Lesbian (Trans* and Queer etc) Archive in the Amsterdam Public Library. I got invited, as long time trans* rights activist here in town and elsewhere. Notwithstanding previous information the concept was new and unfamiliar to me so it took a while to come up with something. On the other hand By seeing that the concepts of most others didn’t really apply to my idea, I developed my own concept. I was the only trans* rights activist present so, if you invite me and want a significant contribution to a map from below the city as seen by people who live there, this is what you get.

The conceptualisation more or less needed to be this way. We live in a transphobic town in a transphobic country in a transphobic region. That in all is as hetero normative, as it is transphobic. The Dutch pride themselves in being tolerant. Fuck tolerance. We deserve to be treated as well as anyone else.We have rights. Trans people have relatively little to lose – except their lives or health – so maybe we are a bit more vocal: we demand our rights, we don’t ask nicely anymore.

My map is born out of anger. This anger of still not having the right to unencumbered existence. The map is an indication of – relatively personal – experience of discrimination, fighting against it. It also contains the stories of others known to me. It is not just discrimination, quite a bit of the map is in green, signifying OK, good, great. At the green end you see “vreer HQ”, my home and office. That should of course be a very safe place in general, for trans* people. Also TNN (Transgender Netwerk Nederland), the national trans rights organization and COC, the national LGBTI rights organization are green. An average gay bar is indicated slightly more positive than autonomous social center Vrankrijk. As many queer people and trans* people prefer them over a sometime raunchy punky bar. On Wednesdays though and several Saturdays it should be different, as the queers then take over and Vrankrijk becomes more and more home for the displaced, the undocumented the really queer people. Others can have a better experience at Vrankrijk and worse in gay bars, it is a relatively subjective map, it is my selection and it concerns indicators for safety.

Parks can be lovely, great place to cruise (well, cruising is a bit old fashioned but OK). To meet up with others. At the same time there are enough stories of queers, and women being assaulted in the city parks. So next to being green(ish) you see a red glow on the bottom, indicating there is also risk connected.

Regular people, with a residence status, a job, a house, an accepted gender identity go to the police when a crime has been committed against them. For many of us that is risky, and the Pink in Blue LGBT cops are often still clueless about trans lives. The Amsterdam police has at least one trans woman working there, but that doesn’t tell a lot about the safety of people outside the police force. Plus the single fact of being trans isn’t an assurance. We saw that with Margaret Thatcher in the UK, the Iron Lady. First female prime minister, responsible for the introduction of neoliberalism in the UK. We all would have preferred someone else who hadn’t. Or look at Obama, the first black president. Who didn’t use much of his power to improve life for people in chronic distress, started wars like no one else, didn’t lift black people out of poverty … A Black Democratic president yes, of great symbolic value, but beyond that… not so much. We have to judge public institutions and people therein by what they do to get human rights accepted. All these people don’t do that that much. IN general also the Dutch police is under ever more scrutiny for misbehaviour and not behaving to their best.

Workplace protection or not, for many out trans and gender non conforming people, the job, the office is not a safe place. In  a social climate where the radical right, the extreme right and outright fascists are given an ever stronger voice, life for non normative people gets dangerous. Colleagues will feel free top ask us all kind of questions we don’t want to answer, because we value our privacy, like they would.

So, Where on the one hand experiences are individual, they are not just individual. The are intersubjective, and in social work and when looking at safety, you have to look at who is left behind. Trans* people, the more young, gender non conforming, trans* people who don’t look that cisgender to you, who are of colour and with visible or recognisable dis_abilities and neuro-divergence.. we all run risks. It is up to y’all to help us, and in the end everybody on this planet, survive, flourish.

Queer Community Collective The “Noodles”

for everyone who takes eating noodles for granted

In December 2001, on the last day of the Transgender Film Festival in Amsterdam, a number of transgendered individuals and kindred spirits decided to go out for a meal to make up for the lack of any kind of closing party for the festival.
By the time the plates were empty, a group had been formed born. The restaurant was Wagamama, and thus our name.

As well as the lack of a party, most of us had been missing a group such as The Noodles, for some time. For one thing, we didn’t always feel at home in existing groups, and for another thing, we weren’t always made welcome in those groups.

We aim to break down, or at least broaden the pigeonhole mentality in homo/lesbo and heteroland. Enthusiasm and involvement are the main ingredients in the ‘noodle dish’ we want to share amongst ourselves and with others.

We were inspired to become The Noodles not just by the array of noodle specialties on offer in Wagamama but by the way in which they reflected what we ourselves have to offer. The common ground: almost anything can be included (Diverse and colourful), what’s on your plate is a mix of saple items and extras (familiar and varied) and the result hits the spot (nourishing and stimulating).

We want to move the whole Transgender/Queer issue away from being regarded as pitying and/or pseudo-scientific ways and are working on the following projects.

• an on-going discussion of Transgender/Queer in which both theoretical development and personal experience have a place.
• following-up and archiving other expressed opinions and publications that refer to Transgender/Queer.
• following social developments around Transgender/Queer issues, noting the effects of these such as discrimination and responding in ways which can can range from the seriously indignant to thew playful and celebratory.
• Maintaining contact with the existing groups mentioned above such as the COC, the Boys’ Hour, the Humanitas men’s group, groups from the women’s movement and groups associated with those working in the field of Fay/Lesbian, gender and women’s studies.
• Organising a monthly “Noodles Café” where transgenders, queers, soulmates and other interested parties can make contact.

  We made our wider debut with a discussion at the Pink Film Days in December 2002, an attempt to stimulate discussion and debate around Transgender/Queer.
  This year we hope to reach a wider public, partly through the writing and distribution of a leaflet.

We are organising a party for all Transgenders/Queers and their friends during the 2003 Transgender Film Festival

To put it briefly: The Noodles, a lively mix of research, study and friendly contact. A combination of ideas and practice.

(2002)

N.B. deze tekst komt uit 2008 en was een concept pagina.  Het beschrijft de toenmalige situatie. In tegenstelling tot mijn oudste naam is dit geen dode naam, maar een die in onbruik is geraakt. Die ik zelf heb gekozen en zelf in het archief heb gezet.

Mijn burgerlijke naam is Judith. Dat zegt veel en tegelijk bijzonder weinig over mij. Weinig, want ik ga bij meer namen. Veel, want ik heb die naam bewust gekozen en heb hanteer hem in het dagelijks leven ook nog steeds, naast ‘vreer‘, wat meer een bijnaam, een epitethon is. Ik zie mezelf weliswaar al lang niet meer als vrouw, maar ik heb de naam gehouden: ik heb een zwak voor krachtige vrouwen.

De naam komt van het apocriefe verhaal over Judith, een mooie, jonge, rijke weduwe in een door God verlaten en door de Perzen belegerde stad. Zij zou de problemen wel oplossen met gebruik van haar vrouwelijk intellect. Ik heb een preek van prof. dr. Karel Deurloo van wie ik ooit college heb gehad hier opgenomen omdat ie zo mooi ingaat op het verhaal en de betekenis. Luister en huiver.

Ik heb het geloof ik niet eerder vermeld, maar ik heb ooit theologie gestudeerd in Amsterdam, aan de UvA. Het geloof heb ik achter me gelaten, de verhalen draag ik als erfdeel bij me.

Vrede en zwaard

19 september 1982

Het verhaal van Judith is een verhaal met een “Christine M. effect” [nvdr: Referentie aan “De stilte rond Christine M., film van Marleen Gorris] . Om de moord die moest, kan hartelijk worden gelachen. De witz werkt bevrijdend bij onderdrukten. Fantasierijk schept de verteller een gestalte die de vrouwen uit het boek Richteren [nvdr: tegenwoordig Rechters in de nieuwe vertaling] in zich verenigt (m.n. de profetes Debora en Jaël, die de tyran als dode ‘baart’, Ri. 4 en 5), om ook zijn hoorders tot fantasierijke weerbaarheid te inspireren.

Om de bedreiging van de kleine gemeente te profileren plukt hij al wat gewelddadig groot is uit het Oude Testament bijeen. Nabuchodonasor,de godgrote koning, die Jerusalem verwoestte; Ninivé, de godsgrote stad; de Assyriërs, het wreedste volk uit bijbelse tijden; de wereldoorlogen van het Oosten, waaraan de kleinen volken zich niet kunnen onttrekken. De totalitaire kleine staat toont mondiaal zijn brute macht.

De verteller kiest echter niet voor het welbekende motief van een apocalyptische eindstrijd van de kinderen des lichts en de kinderen der duisternis om zijn toehoorders te bemoedigen. De gemeente van ‘geringen, zwakken, vertwijfelden en wanhopigen’ (Jdt. 9:11) krijgen weliswaar een vertelling met met sprookjesachtige trekken te horen, maar het gebeuren speelt zich af op een gefingeerde lokatie in het midden van het land en als een gefingeerd gebeuren midden in de geschiedenis.

Zeker, de Heer als koning is de grote tegenspeler tegenover koning Nabuchodonasor met zijn totalitair goddelijke aspiraties; hij is overigens ook de tegenspeler t.o.v. zijn eigen weifelmoedige volk, de mensen van het stadje Bethulia, maar zijn rol is niet miraculeus spectaculair. De auteur laat hem bijvoorbeeld geen ‘wonder’ doen door regen in de droge tijd te geven aan het van dorst versmachtende stadje. Het wonder van de bevrijding wordt nuchter en praktisch als menselijk -mogelijk verteld.
Tegen man en macht speelt Judith op listige wijze haar charmes uit. Ze wordt getekend als één die slim en helder haar plan bedenkt en het uitstekend getimed, koelbloedig en met vaste hand ten uitvoer brengt. Ze spreekt en handelt vanuit een innerlijk gezag; ondanks alle vrome woorden zeer seculier. Geen speciale roeping gods voert ze aan, geen godsspraak heeft haar in beweging gebracht. Geen godsboek beschermt haar, geen ingrijpen uit de hemel is nodig om de zaak tot een gelukkig einde te brengen.

 

Al is de verteller heel ethisch en kuis, bedrog kan maar nét; de erotische momenten worden tot een minimum beperkt: Judith meldt direct bij haar terugkeer: “onteerd heeft hij mij niet!” &minus toch stimuleert hij zijn hoorders tot vindingrijkheid in de marges. Precies daar kan het kleine stapje de beslissende stap zijn. Dit element manifesteert zich ook in de keuze van de lokatie. De geschiedenis speelt zich niet af in Jerusalem, maar in het onbetekenende plaatsje Bethulia, dat toevallig strategisch op de weg naar Jerusalem gelegen is. Ook daar kan de ommekeer ten goede zich voltrekken.
Intussen lijkt Bethulia wel Jerusalem zelf te zijn, alsof Sion uitwisselbaar is met welke plaats dan ook, waar mensen bedreigd wonen. Zulke onder– en boventonen tillen het verhaal uit boven de naïviteit. Een onvoorziene vrouwenhand keert al het overmachtige geweld, laat de zwaarddrager door zijn zwaard vergaan en wordt symbool van het eigensoortige van gods macht. Leert de bijbel de oorlog aan de ‘hand’ van Judith, of horen we hoe op hoogst originele wijze de oorlog ‘verpletterd’ wordt? Wie zou zich ethisch opwinden over ‘het bedrog van Judiths lippen’? De weduwe die geen functionele plaats meer heeft, is het ongedachte wapen van de god, wiens macht niet in de grootte van het getal ligt: ‘Vernietig’ hun trots door een vrouwenhand (9:10) (die juist niet net oorlog en geweld wordt geassocieerd), die zin vat vele Oudtestamentische ‘oorlogsverhalen’, m.n. die van het boek Rechters, samen: de tendens van Tenach t.a.v. de oorlog krijgt reliëf.

In de traditie heeft het boekje behalve in de beeldende kunst (Judith en het hoofd van Holofernes), vooral gewerkt door het voorbeeldige kuise, ascetische, vrome gedrag van de hoofdrolspeelster (Maria-liturgie). Onze generatie vallen andere, wellicht authentiekere aspecten op: De totale-oorlogsdreiging waarop Judith zo slim-praktisch en vindingrijk reageert. Een verhaal om een groep verslagen en geïntimideerde mensen een hart onder de riem te steken, een witz die verademing kan brengen en geestkracht om fantasierijk weerbaar te worden, bedacht op verrassende kansen om een stapje, misschien wel een beslissende stap te doen met andere wapenen en andere mentaliteit dan het wereldwijde gewelddadige systeem.

We zouden echter een beheersend aspect van het verhaal over het hoofd zien, als we niet mét de kerkelijk traditie haar vroomheid zouden benadrukken. Het liturgisch gebed is op kernmomenten van het verhaal de bron van haar fantasie en moed. Alsof het om een “Here-zegen-deze-spijs-amen” voor het eten gaat, bidt Judith bij het heffen van het zwaard van Holofernes om zijn hals te doorklieven: “Heer, god van Israël, sterk mij op deze dag” (13:7). Bonhoeffer zou het i.v.m. de geplande aanslag op Hitler hebben kunnen nazeggen. Zulke liturgie geboren uit vroomheid is niet mals. Zij bezingt dan ook de “Ene, Enige, Enkel stem”. (Huub Oosterhuis) Ora et labora, moet ze gedacht hebben. Want met de liturgie rondom de unieke “Gij, Niet-god” wordt de fantasie die toekomst schept geboren. Dan gebeurt de god van vernederden in mond en handen van een vrouw, van mensen.

 

 

Hello everyone

So, here we are again. Another demonstration for our right to good health and good health care. This time explicitly aimed at the Nijmegen clinic. We have enough reasons for that. One of the most important in my opinion is that Nijmegen is not as different from the rest of the clinics as they wish or pretend. Does not advocate for radical change as much as I hoped after their initial conference some two years ago. And when I hear the head of the clinic, she is still pretty much stuck in archaic opinions. A good thing, and they may be the first in this in the Netherlands, they are rolling out a gender sensitive patient registration system with room for non-binary options. Still sub-optimal, but a nice leap.
I am vreer and we may have met at the 2021 demo near VU in Amsterdam where I also spoke, or another one at Dam square. I represent Principle 17, a collective of trans health advocates. We took the initiative some five years ago to do research on health care users’ experiences and initiated a petition against the bloody long waiting lists for access to trans health care. I worked on the European and global level on improving the current DSM and ICD standards for trans* people.

Dutch and international standards depathologize those who can legally think for themselves and pathologize those under parental care. They also pathologize feeling not normatively gendered, which is painfully parallel to pathologization of being gay – which was lifted in 1990, only 22 years ago!
That is stimulating a moral panic against the idea that kids can know their gender identity. That is stimulating a moral panic against gender and sexual difference and ends in violence and discrimnation against trans en gender creative people. See the UK for instance where the TERFs would love to see us made illegal. See Belgrade testerday. See the Dutch “gender doubt” campaign by our own TERFs and reactionary Christians.

Today I am here to present you an Alternative Vision on Trans Health Care, to give us a better tool for our advocacy. The existing heath care standards here in the Netherlands only have one good aspect: they exist. Further they are pretty much trash. Already outdated when they saw the light. With Principle 17 we did some research on the human rights discourse on health and health care these days and what are good guidelines and best practices internationally.
I want to tell you some highlights from our report – im sorry we haven’t brrn able to ptint it, the library systems ere offline. But you can download it from our website principle17.org, in Dutch by the way – English comes later, as we have limited capacity.

Our report gives actually all the reasons and all the tools to eliminate the years of waiting lists. Apart from the budget needed for it, that is a question of political will, like ending poverty and discrimination anyway.

I want to focus on two issues:
1. health care and marginalised groups within the community, including youth 
2. on alternatives

First, As trans* people we are already a marginalised group, and several groups on the right are actively trying to marginalise us even more. Nowadays there is the “gender doubt” campaign that states we are a danger to women. Well, I think we áre a danger to the cis-tem, to the men, to the maintenance of cisgender privilege. The idea that gender is natural flies in their face. And that is what scares the right, another naturalised privilege that goes down the drain. Reason enough to breathe new air in the ages old moral panic “But the children!” Because that is what has been happening over the years: a moral panic that children cannot decide for themselves, that is what causes all the trouble. Take the youth seriously and you can immediately start with blockers and hormones – if that is what they need. Contrary to popular opinion, we don’t force anything upon them.

We see very clearly that those of us who are not white, able-bodied, well educated, not Christian, non neurotypcial, non Dutch speaking are confronted with a huge lack of understanding, incompetence, misinformation, and insufficient knowledge from health care or mental health professionals. This is bigger than just trans* health care, but on these intersections it hurts most. Big parts of our “transition” regime are the consequence of a discriminating cis hetero ablebodied white world.

Second I want to point out some alternatives, that are based on depathologisation. An approach that we are not inherently sick or mad. Apart from being mad for rage about the eternal discrimination. Depathologisation means you go to see someone for your health and get taken seriously immediately. And not only after a psychologist tells health care providers you’re not insane. Like the regular health care user that you are.


Some important overlooked points are that we suffer from being marginalised in society on a daily basis. We’re discriminated against in housing, in school, at work, in public spaces, some of us even at home. As long as we have to struggle for basic needs like adequate housing, good education, proper work, being safe in society, we don’t have equal rights. And then we will continue to suffer, because those basic needs are essential to our survival.

Our colleagues from Trans Zorg NU will present their demands after me and they are very similar to our advice:

• quit gatekeeping pychologists, and depathologise trans health care NOW.
• quit your patronising approaches NOW.
• And don’t you dare try to defund parts of trans health care.

We know where to find your board rooms.