Half december was het een eeuw geleden dat een historisch en politiek belangrijk bloedbad plaatsvond in Chili. Toen ik vorig jaar op de fiets in Iquique was ben ik op zoek geweest, maar ik heb er niets over gevonden. Lees verder
Het is al een tijdje geleden dat ik hier wat neergepend heb (om dat ouderwetse werkwoord maar eens te gebruiken). En de reden is een prozaïsch als waar: drukte. Aangezien niet alle lezers mij van even dichtbij volgen enige gebeurtenissen, ontwikkelingen en plannen hier
.Ik wil op mijn (Spaanse) blog graag een stukje gaan schrijven over het bezopen beleid dat de Chileense regionale regering voert tegen de hongerstakende Mapuches in de gevangenis van Angol (IX). Als het toch over die regio gaat hoop ik nog een kleinstukje te kunnen plaatsen over de strijd die men in Patagonië nu voert tegen de internationale energie-industrie en de nationale mijnbouw. Die willen graag waterkrachtcentrales neerzetten in wat nog vrij ongerepte water ecosystemen zijn. Onder meer de prachtige en schone Río Baker bij Puerto Bertrand en Cochrane. Gelukkig is een deel van de bevolking al hard bezig campagne te voeren op een goede wijze ook. Toen ik vorig jaar in de buurt was heb ik in Coyhaique ook het actiecentrum bezocht en daar nog een leuke activiste leren kennen, Paméla.
Het blijft me bezig houden dat verre land, zij het meer op een afstand inderdaad. Als ik geluk heb, qua tijd en geld, ga ik in de Nederlandse herfst terug voor een tijdje. Het huidige idee is een stukje Ruta Cuarenta in Argentinië(minstens zo ‘hopeloos’ als de Carretera Austral in Chili) te rijden en dan de Andes over te steken naar Chili. Daar wil ik in ieder geval in Rancagua bij mijn ’transbroer’ Andrés langs gaan en in Coyhaique. Bij Pamela en anderen en daar nog even wat fietsen ook. Ik ga nu gewoon een flink stuk bussen uit tijdgebrek, fiets onderin.
Wat in Nederland gaande is, is dat ik mij intensief bezig houdt met het wederopgerichte Transgender Netwerk Nederland. Met mijn kameraden van de Noodles hebben we na lang jengelen (vind ik) een ruime maand geleden de eerste bijeenkomst voor elkaar gekregen. En we zijn ook meteen voortvarend van start gegaan.
Daar is ook een heel goede reden voor. We worden nl. genoemd in de Homo-nota van de regering. Jawel, alle transgenders vallen nu onder het begrip homo volgens de nota. “Met de term ‘homo’ of ‘homoseksuelen’ wordt in deze nota bedoeld: lesbische vrouwen, homoseksuele mannen, biseksuele mannen en vrouwen en transgender personen, tenzij dit anders in de tekst is aangegeven”. Tja, daar moet ik dus smakelijk om lachen. Aangezien ik sowieso de neiging heb dingen niet te serieus te nemen en daarnaast me langzamerhand ook wel als gay, dan wel homo afficheer (is dat hele trans-proces dan eigenlijk wel nodig geweest, had ik niet gewoon problemen met zelfacceptatie als homo?! ;D) vind ik het uitermate komisch.
Magoed, eigenlijk is het triest dat we als seksuele variant worden gezien (als in seksualiteit, niet als in sekse). Om nog maar even voor eigen parochie te preken: transgender is in eerste instantie een geval van alternatieve genderexpressie (uiting). Dat kan gepaard gaan met de dringende wens tot lichamelijke aanpassing aan het ervaren geestelijke en emotionele geslacht/gender. En dan komt er los daarvan nog eens seksualiteit om de hoek kijken: op wie je valt, op wat voor lichamen en wat voor (gender)expressies. Die dingen staan los van elkaar. Dat is wel afdoende aangetoond.
In het kader van dit Netwerk en de Homo-nota van Plasterk ga ik binnenkort met twee collega’s op gesprek bij het ministerie van OCW in Den Haag. Ik kan niet zeggen dat ik me daar nou helemaal op verheug maar ik ben wel erg nieuwsgierig. Als dat gesprek een beetje loopt, denk ik dat ik ook in Europa wel wat wil gaan doen met het TransNetwerk. Maar eens zien hoe en wat.
En van geheel andere aard: ik vind de Dierenbescherming gemeen. In principe wil ik even geen kat, maar met die advertenties hier in Amsterdam van kat zoekt baas kom ik toch wel weer in de verleiding. Heel misschien neem ik toch een kat, als verjaarskado of zo misschien wel. Een uit het asiel uiteraard. Of twee, dat ze wat aan elkaar hebben? Dan een verwilderde en een aanhankelijk maatje zoals de Dierenbescherming voorstelt.
Tot zover even. ¡Hasta luego y cuidase!
Als ik terugkijk op gisteren, ben ik best tevreden over hoe het gegaan is. Over de opkomst heb ik eigenlijk persoonlijk behoorlijk de pest in.
Al een tijdje niets geblogd. Hier noch op mn spaanstalige blog. Dat wil vooral zeggen dat ik het te druk heb om te schrijven hier. Wat is er de laatste tijd gaande? Veel transzaken zoals de titel aangeeft.Op drie punten eigenlijk. Eerst was daar de diversiteitsstrijd op mijn werk. Ik ben druk bezig diversiteitsbeleid te entameren waar ik werk. De helpdesk moet nou ook eindelijk eens op korte termijn (wat dacht je van vorige week?) meer vrouwen gaan krijgen. Al meer dan een jaar geleden heb ik de knuppel in het hoenderhok gegooid (hanenhok meer) en eindelijk beginnen we wat op stoom te geraken.Ja, ook een bedrijf als XS4ALL is gebaat bij een goed diversiteitsbeleid, zou daar misschien – als voorloper – al lang van doordesemd moeten zijn geweest. Laten we het maar op de wet van de remmende voorsprong gooien, dat we het nu pas doen. We gaan spannende dingen doen. En we leven in interessante tijden.Ten tweede was daar Transfusionfestival. Zondag 11 november jl. was de eerste keer dat er een “feeelgood” dag voor OSM (Ons Soort Mensen) werd gehouden. We waren met een 300 mensen van diverse genderpluimage. Met veel workshops, en veel leuke dingen. En een heerlijk stomende funkband, De Kerozine Kikkers. Grappige “funk meets acid”.En tot slot maar nog in volle voorbereiding is daar de Derde Transgender Gedenkdag. Opnieuw organiseren de Noodles, met het Transgender Netwerk deze keer, de Nederlandse Transgender Gedenkdag. En deze keer hebben we de actieve steun en medewerking van het COC Nederland, van Amnesty International (yes!) en Roze Links. Tegenover de medewerking van deze groepen steekt de medewerking van de rest van mijn waarde Netwerkcollega’s helaas wel zeer schraal af. maar daar gaan we wat aan doen. want transding nummer vier komt er al weer aan: Netwerkvergadering. En reken maar dat ik de roede meeneem (no pun intended ;o))Als ik meer rust heb komen er wel linkjes en plaatjes. Nu mogen jullie het even met blote tekst doen.Vreer speelt I am naked van Stereo Total.
Het is nu een week geleden dat Dikkie uiteindelijk het leven heeft gelaten. Lees verder
Naomi Kleins nieuwe boek Shock Doctrine Capitalism is net uit in Nederlandse vertaling. Klein is bekend van haar eerste boek No Logo waarin ze een scherpe kritiek uitte op het culturele imperialisme van de transnationale economie.Nu onderzoekt ze waarom rampen (overstromingen aardbevingen, oorlogen) worden aangegrepen om een land te “saneren”. Lees verder
Ik was zaterdag naar de PC-Dumpdag in Amsterdam en trof daarnaast bij een banenbeurs een actieteam van de Amsterdamse brandweer aan. Die kampt met tekort aan brandwachten nl. En een banenmarkt is natuurlijk een ideale lokatie om mensen te vangen. Lees verder
Gister was ik met Daria – de roodgejurkte op mijn homepage – te gast bij de T&T in Eindhoven. We waren daar voor enig vooronderzoek voor het Transfusion-festival. .
Al jaren heb ik een of meer katten. De eerste kwam aangelopen. Koos mijn huis aan zijn verblijfplaats. Flinke korst op z’n rug, pluizig: alle veertien dagen die ik hem gaf om te besluiten waar ie ging wonen kwam ie bij mij op bed slapen. Goed voer en aandacht zijn voor kattenwat Pokon is voor planten. Hij heeft het nog een jaar of wat uitgehouden, deze kat-die-alles-zag. Zijn naam was Reus.Nadat de rouw voorbij was ben ik naar het asiel gegaan met mijn vreerfemme – van wie een kat helaas ook het leven gelaten had – en heb daar twee katen meegenomen. Het idee was: twee is beter dan een, dan is katlief niet alleen. Mojo, de zwartwitte kater (grote witte bef en witte sokken, geëinteresseerde blik) is een jaar of twee bij me gebleven. Toen kreeg ziekte de overhand: acute vlooienallergie, snelle vermagering en al snel vond ik hem ’s morgens onder mijn leunstoel – overleden. Dikkie, de gitzwarte mollige poes bleef – uitermate content het rijk alleen te hebben – over.Ondertussen zorgde een noodgeval ervoor dat mijn huis gevuld werd met drie (!) extra katten: Chester, een prachtige zilvertabby – nicht van hier tot de overkant; Jade, – een karaktervolle schildpadpoes; en Petertje – een rode jonge kater die met Chester concureeerde om aandacht. Alle vier ging niet, dus Chester en Petertje zijn verhuisd. Bleven over Jade en Dikkie – een onwillig katenhuishouden. Alsof twee maîtresses vechten om hun mens. Langzaam maar zeker ontstond er door wederzijds nadrukkelijk en strategisch negeren, een zorgvuldig opgebouwde status quo. Die heeft een jaar of drie geduurd. Toen begaf Jade het.Ik was op reis en zat in het niemandsland tussen Bolivia en Chili. Dringende SMSjes gaven aan dat er thuis iets ernstig mis was. De laatste weken voor mijn vertrek viel me al op dat ze magerder was geworden en heel vaak mijn aanwezigheid zocht. Uiteindelijk heeft ernstig kaliumgebrek haar de das omgedaan. Door acute suiker of anderszins – veel heeft het niet uitgehaald. Haar laatste dagen heeft ze in de spoedkliniek moeten slijten. Zonder mij – dat doet nog steeds zeer.
En nu is het langzaamaan de beurt aan de laatste musketier. Tweeënhalve week geleden vond ik Dikkie in de badkamer, bij haar eigen ontlasting. Poes opgeraapt en naar de dierarts. “Voor dit diertje kan ik geen wonderen verrichten”,” zei hij. Ze heeft veel gezwellen in haar buik en verder is ze erg vermagerd. De laatste jaren is ze ook meer en meer van kleur verschoten: nu is haar romp al tijden (vooral ’s zomers) vooral roodbruin, alleen haar kop en poten zijn nog zwart. De karakteristieke schuinstaande ogen zijn donkerder geworden.Ze is een die-hard. Langzaam gaat het slechter, maar ze is er nog steeds. Blèrt om eten zodra ze in de gaten heeft dat ik thuis ben, jat boter en moet veel aangehaald worden – ze heeft ook enige ondertemperatuur. Afentoe schrik ik flink, maar dan blijkt ze later toch weer terug te komen. Ze klimt ook nog – zij het met toenemende moeite op palen en springt op tafels. Om te zien of ik er ben dan wel bij mij en/of eten te komen ;o)Wekelijks denk ik dat we nog maar een paar dagen van het einde verwijderd zijn. Maar kennelijk geeft Dikkie zich niet zomaar gewonnen. Jarenlang het fort bewaken tegen indringers van welke soort ook (bijv. bezoekende honden, andere katten) is geen taak waar pensioen aan vast zit; dat doe je tot je er bij neervalt.Dit is geen in memoriam voor mijn katten. Veeleer is het een lofzang op de hardnekkigheid waarmee sommigen voortleven. Reus legde ook pas zijn kop te rusten toen Hannah en ik terug waren van vakantie, in 1997. Eerst moest hij nog afscheid nemen van de buurtgenoten waar hij verbleef, eten gapte en in slaap viel als hem dat uitkwam. Tóen pas heeft hij de geest gegeven. Dat getuigt van karakter.Straks ben ik een weekje weg en ik vraag me af of Dikkie er dan nog zal zijn. Ik hoop het.Reus? ¡presente!Dikkie? ¡está!vreer luistert: Denkmal van Wir sind Helden
Ik hoorde dat woensdagavond 8 augustus jl. terwijl ik in de studio aan het radiomaken was, een homo voor mijn huis in elkaar geslagen is. Hij liep gewoon langs. Zoals gewoonlijk was er totaal geen reden voor behalve haat van de aanvallers. Lees verder