Auteursarchief: vreer

Once upon a time

I had the honour to kick off the speeches of Athens Pride 2023 this June 10th on Kotzia square, Athens. I had been invited to do so by Proud Seniors Greece, of which group I am an honorary member.

The original Pride video is also about Once upon a time. In a Cinderella themed short, she runs through the streets, loses a pump, and tells “in my reality we have to run to survive” . More people join running and say : “We take to the streets to be called by my proper name, to love in freedom, to be truly accepted, so that my family truly accepts me, so I can live in safety, to survive. So that we can say one day: I fought and I won.”

I interpreted the images of people running with TL lamps flickering as a metro station, also because they talk about going and the 12 o’clock reference. No coach these days, must be a metro. Slightly beyond the story, but hey: artistic creativity 😉

Once upon a time .. Cinderella almost missed her train back to the future because some ridiculous cis guys were bothering her thinking they had a right to harass her. Once upon a time Cinderella was fighting the fucking cops in Exarchia because they murdered Zackie Oh.

Hello Athens Pride

I am so happy that we are here.

With so many.

In all our colours, in all our sexes,

in all our genders, in all our sexualities

And in all our gender expressions.

Demanding and celebrating.

Celebrating that we still exist.

Demanding justice for all who are attacked or killed.

Demanding accountability from the state. From the church.

From the population.

Because we have rights.

I am vreer. I represent Proud Seniors Greece.

I also represent Transgender Europe, the European and Central Asian Trans peoples Rights Organisation. Transgender Europe is a network of organisations of trans and non binary and gender diverse people. We fight in the international political theater.

Al over the world trans people are in a very bad situation. In many places we hardly have any recognition. In many places we cannot live our true lives.

Thanks to the religious right and to stinking rich bastards, states try to push us back. They want to go back to a past that has never existed. They attack on all fronts with the speed of light.

In Greece trans people are practically without rights. We get beaten up and we are hated by many people. We are not understood and we are hated even more as non-binary and gender diverse people..

When you are both queer and older, that poses a lot of other issues. Many of us are afraid we have to go back into the closet when we are old. Will be treated badly, be forgotten by our straight cis families. Here I want to ask Athens Pride organisation: why are there only young people in your campaign ? Include older people! We have been fighting for the rights you now have. And we are part of the community anyway. Or do we only count if we are considered fuckable? If you only knew …

We are here to demand our rights. It should not matter which government is in power. Also prime minister Mitsotakis has to obey international treaties. Rights Are Rights and rights apply to everybody. Greece has subscribed to many European and international treaties, but it costs ship loads of energy to get any equality as trans, non-binary and gender diverse people.

(Instead of banning Pride from Syntagma square because of their fucking kiosk, ND better had guaranteed our rights. Not we need to change squares! They do! We should have just surrounded that fucking blue kiosque)

Once upon a time Cinderella almost missed the train to the future. She lost her shoe because she had to fight off some cis guys who thought they had a right to her body. Once upon a time Cinderella was fighting the fucking cops in Exarchia because they murdered Zackie Oh.

We need to fight together and that means that the well-off among you have to support the sex workers, the migrants and refugees, the trans, non-binary and gender diverse people.

Once upon a time we will be recognised as who we are, the most despised, the undocumented refugee and the sex worker will be the first to mount the train towards that future. Other trans and non-binary people will follow directly.

Pride was always a protest. And these big donors are not our friends. These days we should hold large marches full of anger, and build power together. Organise a queer strike: I can’t come to work today, I’m queer! Fuck this capitalist shit

We need queer joy as an answer. Living our lives to the fullest that we can, flouting the straights embarrassment, is the best/sweetest revenge.You can try to cut all the flowers. But you cannot detain Spring.

Once upon a time is NOW.

Fighting the anti-gender movement with academic feminists

On April 19, 2023 I gave a reflection on an elaborate written introduction to the theory group of the CCINDLE project. The abbreviation stands for “Co-Creating Inclusive Intersectional Democratic Spaces Across Europe”. The project aims to contribute to the strengthening and re-invigorating of intersectional feminism and European democracies through theoretical and practical feminist theories, coalitions, and strategies. It assumes that feminist theories and activism are vital and essential sources of resisting anti-gender discourses and undemocratic politics, and to re-kindling citizens’ engagement with democratic institutions and values. They recognize that the increasing challenges posed to European democracies and the escalating dynamics of anti-gender, homophobic and xenophobic mobilizations require a combination of excellent academic research and well-informed practical solutions which: a) are clearly feminist, anti-homophobic and anti-racist, b) could efficiently support high quality democratic governance, c) may strengthen responses to authoritarian and anti-gender efforts.

So when project leader prof. Mieke Verloo invited m to speak – as a valued activist, I didn’t hesitate and wrote (and spoke) the following.

Good afternoon everyone.

Logo of the Ccindle (pronounced "Co cindle) project

I want to thank the organisers for inviting me and granting me the opportunity to reflect on the CCINDLE project and the statement of the project at hand. The project couldn’t be timelier with the anti-gender movement winning state by state in the USA and also getting stronger every time here in Europe. My reflection will be a personal one, as I have been invited as an activist. I still read my share of academic work, one or two articles a week; I used to read chunks of monographs and dissertations over lunch and dinner, but I have left that habit. This just serves to show I am not ‘just’ a street activist, I once aspired to be a rogue scholar [emphasis on rogue] 😉 Part from founding several trans groups, organisations and some board memberships, I do research into What constitutes good trans health care.

I want to thank the WP1 [Work Package; many projects are chopped up in sub-projects these days] preparation group for their elaborate document that I will use to reflect on. In the panel I will pay more attention to some questions posed to the panellists.

I will give a more personal political story (an oxymoron in a sense, as the personal is always political and vice versa). I am from the days that in Europe transgender meant someone who was uncomfortable with the mainstream medical, social and legal approach that a trans person had to change their body “as far as possible”. It was a rare phenomenon in the early nineties, but got more attention every year. It was a typical normalisation process with an aim of acceptance for both the medical interventions and the people undergoing them because of their gender identity issues.

For lack of better words, I used to consider myself a lesbian transsexual. Never a woman, as a woman was submissive according to Monique Wittig. Only with the reading of Kate Bornstein’s “Gender Outlaw” did I get a first glimpse of what was possible. Soon after I discovered Sandy Stone’s “The Empire Strikes Back, a Posttranssexual manifesto”. This manifesto was a reaction by Sandy Stone on Janice Raymond’s “The Transsexual Empire, the making of the she-male.” Raymond is the transphobic goddess that the author of Harry Potter prays to. They may even be friends. Raymond – Godmother of TERF – was responsible for the closing of many “experimental” trans clinics in the USA in the 1980s. Raymonds denials of her influence on this are decently dissected by Cristan Williams on transadvocate.com. The O.T., Original Terf, doubles down on her terfiness in her most recent book “Doublethink” that saw the light end 2021, and of course works with social contagion and “Rapid Onset of Gender Dysphoria”. Those stories haunt me in my nightmares and nowadays during the days too. So I am pretty familiar with all the rhetoric of the anti gender movement.

Title and author of the text on a whote page with a drawing of men in rococo clothing studying the legs of a statue

The Empire strikes back: a Posttransexual manifesto

I am one of the first trans political activists in the Netherlands, as someone who politicised being trans. In the early 1980s we had a group of trans women petitioning the government for a real regulation for legal gender recognition, and they were very brave for accepting to be interviewed on TV news, while everyone had their medical assistance abroad, mostly in Casablanca, later USA or Thailand. Some found a decent surgeon in Germany but everything was quite complicated in the days before legal gender change was really possible. Before the 1985 law trans people depended on judges accepting an “Oops, different sex development” argumentation from doctors, as we were mostly using legislation meant for intersex people whose sex development turned out differently than expected from a passing glance at the baby’s genitals.

Having started in the trans inclusive lesbian scene of Amsterdam early 1990s and thanks to the starting public and then still web-less internet with its Usenet discussion groups, many of the contemporary “discussions” are old to me. Only Rapid Onset Of Gender Dysphoria is a new kid on the block, but actually just a cloning of the age old adage “But Ze Childrenz!” that we know from the homophobic conservatives, secular and religious.

Simpsons styled meme "WOn't somebody please think of the children"

One of the ideologies and political practices this work package of CCINDLE looks at, is fascism. To that I want to add something I very recently found out thanks to someone bringing it to my attention on social media.
In the wake of ISIS genocides in Iraq, an enormous grassroots interest in ending the cycle of violence and promoting a lasting peace, became visible. For the Iraq Project for Genocide Prevention and Accountability that was the reason to change their name to Lemkin Institute for Genocide Prevention. Among their projects is an Ukraine project, one on Somaliland, on Iraq, Arenia. But also a Transphobia project. That must have been a reason for them to issue their November 29. 2022 statement equating the “gender critical” movement in the USA with a fascist movement with genocidal intentions. The institute is not affiliated with big human rights players as Amnesty or HRW, not cooperating with the UN, but they work form a clear vision of the intention of Rafal Lemkin’s work on the Genocide Convention.

I give you two quotes

The Lemkin Institute believes that the so-called “gender critical movement” that is behind these laws is a fascist movement furthering a specifically genocidal ideology that seeks the complete eradication of trans identity from the world.”

And

While members of the gender critical movement may argue that they do not seek to kill the physical bodies of transgender people, they do openly seek to eradicate transgender identity from the world, following a genocidal logic similar to the US, Canadian, and Australian boarding schools that sought to “kill the Indian, [and] save the man.”

So I think it is pretty clear what kind of a danger we are dealing with here. For trans people and anyone not conforming to the WASP ideal. And that means we have a bigger fight than ”just” the anti gender movement to engage with. That is visible in the fact that those who try to whip up the masses to speak out against gender non-conformity in any form, also against drag queens like last Sunday in Rotterdam, are indeed plain fascists. And TERFs are the National Socialist Women’s Movement.

I put an emphasis on this because I think it does help. If we reason with the comparison of roughly a hundred years ago, we may see some developments clearer. Though we should not fall in the trap of seeing it as history repeating itself. Fascism was always already very gender reactionary. Of course we must look further and deeper, as the passing of time and this new iteration of never really defeated fascism can highlight hitherto less invisible tendencies. Also, we should ot stop by highlighting its ugly racist and sexist face, it is a whole restructuration for a mega profit capitalist 0.00001%. Not in a mechanistic way of course. That ias the surplus value of this CCINDLE project to do feminist knowledge and strategy production on this.

I often feel like the old woman of the memes saying “I can’t believe we have to fight this shit again”. That has everything to do with the current day capitalist crisis – weirdly enough I find the word capitalism only once in the statement where it is the main protagonist of the whole shit we are going through.

The only way out of this gendercide crisis that we are in, is to fight for a human and planetary rights solution, for queer, feminist, antiracist, anti ableist luxury space communism. I sincerely hope this CCINDLE project will be able to develop tools to effectively battle the gender fascists and related capitalist fellow traveller ilk like Tories everywhere.

Aluta continua,
Adalet, özgürlük, ekmek.
Hasta la victoria siempre.

Thank you

(19-4-2023, Amsterdam. CC v4.0, vreer)

Anarcuul

Tja. Familie. Chosen Others. Opgelopen mensen. Hoe sta ik ertegenover, hoe ga ik ermee om. Wat haal ik er uit, wat wil ik er van, ermee. Hoe zou het moeten verrijken? Hoe wil ik leven. En ken dat ook?

Dit blog is een reflectie op gevoelens en ontwikkelingen rondom relaties/vriendschap/liefde en wat dies meer zij. Een update over mijn persoonlijke leven en gevoelens. Een reflectie op ideeën. Rekening houdend met wat ik materiële realiteit noem. Niet om met de billen bloot te gaan, wel duidelijk makend dat we allemaal onze issues hebben. (Ondertussen schreeuwt Ska-P “Sexo! Libertad!”)

Queer families

Aandacht voor queer families gaat meestal om queers (in mijn hoofd veelal PoC [people of colour, mensen van kleur]) die een kind willen en omdat ze niet hetero getrouwd zijn niet door de staat worden gefaciliteerd en gesubsidieerd. Die groep bestaat vaak uit mensen die moeten puzzelen hoe ze deze wens voor elkaar krijgen. Die vaak zo’n wens hebben weggestopt als onhaalbaar, onrealistisch. En om trans* mensen die eerst zonder zaten, hebben zich al door zoveel heen moeten vechten, dat het echt mentaal op zolder staat. Tot ze merken dat het ze echt iets doet, ze het toch willen. Via lichamelijke weg of als co-ouder, niet-bio ouder.

Of mensen die tegen hun “biologische klok” aanlopen en nooit de juiste partner hebben gevonden ervoor. Die wel willen, maar ja, hoe?, met wie, van wie? Op welke manier?

De keuze om al dan niet een mens op de wereld te zetten is in de huidige technokapitalistische context ook voor queers een heel persoonlijke. Zij moeten ook niet hierover bevraagd worden zoals cishets [cisgender hetero mensen]) dat wel moeten. Dat je kúnt voortplanten betekent niet dat je moet. De kans op emotioneel gezonde kinderen is door het sterke keuze-aspect bij queers veel waarschijnlijker. Dus als je vragen zet bij procreatie, doe dat dan vooral bij cishets, die bij wijze van spreken onnadenkend fokken als de konijnen. Maar er is ook nog een ander aspect. De focus op alleen mensen en menselijke natuur beperkt wordt vaak ook erg bijziend gemaakt. Iemand als Donna Haraway toont ons de noodzaak van verknoping met de natuur. De vraag naar draagkracht van de wereld gaat niet om overbevolking, maar om uitputting van de aarde in de huidige technokapitalistische natuurvernietigende constellatie die ten gunste komt van de witte westerse agrogiganten en waarbij de zwarte/bruine mens onder de dieren wordt geschikt. Werklast, werkkracht, lastdier. Probleemloos uit te buiten. En waar we met dieren en planten ook onmenselijk omgaan. “Make kin. not babies” is Haraways motto in het Chthulhuceen – een cryptische en hoopvoller naam voor het Kapitaloceen.

Make kin, not babies

Ik houd me zelf compleet aan Haraways leus. Zodoende houd ik er tegenwoordig een familie op na. Ik ben geadopteerd als moeder van een beeldige, nu 35-jarige dochter. Twee Pride Walks geleden vond de huidige co-ouder dat ik haar echt zou moeten leren kennen. Hen kan vrij overtuigend zijn als hen echt iets wil 😉 Zo gezegd, zo geschied. Aangezien co-ouder in kwestie een van mijn liefste actievriendingetjes is, was dat natuurlijk ook geen opgave. Toen ontmoette ik een cute queer persoon met een bloem in haar korte geblondeerde haar en met in haar handen een bord “Jews for BDS(M)”. Dat leidde tot gegrinnik bij mij natuurlijk. Die eerste keer dacht ik: leuk, excentriek. Later ontmoetten we elkaar wat vaker gedrieën. Ergens in het late voorjaar wordt duidelijk dat ze eigenlijk mensen zoekt om intenser mee om te gaan, bij thuis te komen, familie zoekt.
Het past perfect bij mij: Nooit echt aan kinderen maken willen beginnen, geen echte behoefte aan full-time kinderen opvoeden. Voor de “oorlog” het er wel over gehad, toen ik nog poogde als cis-man door het leven te gaan (bij gebrek aan mogelijkheden). Àls we er aan zouden beginnen dan zou ik sociaal wel de moedertaken op me nemen, en mijn vriendin de vadertaken. Fysiek heb ik nooit de mogelijkheid gehad de truuk van een mensenmuis te doen groeien te realiseren. Wel nieuwsgierig naar geweest vaak, maar behoefte noch mogelijkheid dienden zich aan. Dus ben ik maar auntie van een stel prachtige nifjes her en der.

Antlers at Pride Walk 2022Antlers at Pride Walk 2022Antlers at Pride Walk 2022

Co-ouder – ik duid hen zo aan omdat we geen partners of zo zijn; hooguit plaag ik hen met “hubby” – ken ik al een aantal jaar tot mijn grote blijdschap. Met ons drieën vormen we the house of Antlers. Want we hebben alle drie zo ons dingen met herten en geweien. We are or love queer deers 😉 Of met een knipoog naar een oude beroemde vampierenfamilie: The Antler family. Alleen hebben wij geen Wednesday 😉

Ik zat eind januari na een herdenking met een kameraad in het café en zij vroeg me hoe het staat tussen mij en m’n vriendin. Ze had me eerder op een bijeenkomst heel enthousiast gezien met vriendingetje. En ik was blij met de gelegenheid daar meer helderheid over te verschaffen. Omdat dat in de materiële praktijk lastig blijkt. Iedereen veronderstelt maar wat. En ik nog niet zo lang voor mezelf kon bevestigen hoe ik verknoopt zit of wil zitten.

Familie

Dat ik nu een klein jaar in een gekozen familie zit, is voor mij zonder twijfel een zegen. En alle drie noemen we het ook een familie. Al hebben we vast allemaal onze eigen blik erop. Zoals eerder gezegd, zijn beide ouders dus door het kind geadopteerd. Ik vind dat een heerlijke hilarische omkering. Zeker ook omdat ik gekozen ben (nadat ik had aangegeven daar beschikbaar voor te zijn). Vriendingetje ook. Hier voltrekt zich vervolgens een beetje wat je in relaties vaak ziet, wanneer er een kind komt. De verhouding tussen de ouders verandert. Je bent niet uitsluitend met elkaar bezig en er komt een gezamenlijke focus bij, en soms ook zorg. Van een wat kwetsbare lijn ga je naar een sterke constructie van een driehoek. Divine(s) intervention heeft een kans gecreëerd.

Ik geloof dat ik eindelijk snap waar ik benauwd van werd: Heb geen moeite met geslaagde focus op een persoon voor een tijdje, historisch is het bij mij toch niks of alles. Ik wil in principe niet op 1 persoon zo sterk focussen. Dat ik het deed? Ja. Waarom? Dunno. Enchanted denk ik. Onze Derde heeft er een Driehoek van gemaakt. Komt meer energie bij, en die kan dan wel lekker rondrennen.

Ik ben zielsblij dat ik van m’n (hyper)romantische focus af ben. Die werkte niet. Als we weer intensiever met elkaar omgaan (nu is het winter) dan ontdek opnieuw hoe geweldig ik hen vind, droom ik weer hoe mooi het zou zijn om met een mooie groep mensen een pand te bewonen, of een stuk land te hebben of zo … maar dus niet met hen (meervoud) alleen. Zoals met mijn laatste potentiële liefje- het is door omstandigheden nooit wat geworden – het dat (in principe) ook niet was. We hadden de scheiding zo goed geregeld dat we aan de relatie niet eens zijn toegekomen.

Anarcuul

In de wereld van de non-monogamie, het principieel niet bij één partner willen houden, zijn er verschillende vormen van samenleven. Die uiteraard ook niet alle feministisch of intersectioneel goedgekeurd zijn. In een feministisch (westers) perspectief gezet vind je het een en ander op Feminism and polyamory en bij Simon(e) van Saarloos hun “Playing monogamy”. Veel non-monogame relaties kennen een hiërarchie met primaire en secundaire relaties. Er is vaak sprake van een primaire partner (Met wie je bijv. kinderen hebt, of een huis) en een of meer secundaire. Soms is er een polycuul van gelijkwaardige relaties maar dan met mensen). En dan heb je daarbinnen variaties van hoeveel mensen ook met elkaar een relatie hebben (mono-poly) en je hebt de in principe meest gelijkwaardige en radicale vorm relatie-anarchie. De auteur van het artikel noemt het ook wel een anarcuul en omschrijft het aldus

[S]imilar to a polycule, but not limited to partners; a network of relations that is not bound by imposed order or other assumptions, but forms through mutuality, alignment of values & interests, & collaborative agreement. An anarcule could include romantic partners, lovers, chosen family, platonic partnerships, nesting-mates, friends, non-human companions, and more.

Er is geen hiërarchie tussen de deelnemers. Ze zet er zelfs niet-mensen in. Haraway zou daarmee vol instemmen. Haar cyborg doet nu aan companion species. Je bent bevriend, soms heel sterk, soms wat minder. En met sommigen heb je – al dan niet langdurig – een Relatie, of beter nog: je hebt met diverse mensen een intense band zoals dat in Heteroland vooral in relaties voorkomt. Ik heb dat altijd te bekrompen gevonden en me er – soms wederzijds en soms met wederzijds weten – nooit zo erg aan gehouden. Dat was op zich wel grappig. M’n eerste “naoorlogse” liefje. kon dat niet hebben, non-monogamie. Tot ze het zelf ook ging doen. Nooit besproken, gewoon zo gegroeid. Na haar feitelijk opzeggen was ik even in de war, maar al snel voelde het als vrijheid. Zij deed ook alleen maar wat ze moest doen voor zichzelf, Kon niet anders, te belangrijk. Vraag me soms nog wel eens af wat ik niet weet 😉

Magoed, ik heb het liefst ook dat ik goede vrienden heb (en minder goede/diepe) en af en toe met hen de koffer in kan duiken, zoals met vrienden op vakantie kunt gaan, naar een concert, uit eten (wink). Dat die koffer zo vaak ontbreekt, is een ongelukkig bijproduct. En desperaat roepen “Hook me up! Grab me!” werkt nog niet heel erg 🙂

De bijeenkomst over queer families en dekoloniale constructies viel me best tegen omdat het alleen over jonge queers en hun kinderwens ging. Een van de presentatoren gaf ook zijn vers ontdekte kinderwens aan.

It takes a village to raise a child” is soms ook letterlijk: een pasgeboren kind wordt liefdevol gedeeld zo dat het echt realiteit, diverse vrouwen geven het kind ook te drinken en het wordt collectief opgevoed. Dit werd even aangeroerd, maar al gauw verval je weer in de hervernieuwde versie van het aloude huisje-boompje-beestje maar dan met cis/trans lesbo’s/homo’s/pannen.

WG’tje

Ergens droom ik wel van het samenwonen (in eigen kamers/appartementen) maar daar is wel genoeg ruimte voor nodig. En idealiter een zonniger plek, maar daar zitten ook weer allemaal haken en ogen aan vast. Tenzij hier in de stad, is dat iets voor over een aantal jaren. One can dream. Eigenlijk droom ik dan ook van een veel grotere gemeenschap. Als we heel groot worden noemen we het de Commune (naar die van Parijs, met hopelijk een beter uiteinde), en anders is het een WG’tje (Wohn Gemeinschaft). Maar het ideaal van communal living vind ik nog steeds prachtig en de moeite waard. Helemaal in de gay/queer manier zoals beschreven in The faggots and their friends between revolutions van Larry Mitchell. De auteur beschrijft op allegorische wijze (De mannen, De vrouwen, De flikkers, …) hoe de Mannen altijd de Flikkers verachten en hun flikkerdom proberen te vernietigen. En hoe de flikkers elkaar helpen, veerkrachtig zijn en soms hun steun zoeken bij de Vrouwen die hen begrijpen en helpen – zij zijn er al veel langer. Dit flikker is dus nadrukkelijk positief, een geuzennaam zoals in de jaren 1970/80/90

Voor(ui)tgang?

Ik was recent op een dating app in gesprek met twee mensen. Eén uit mijn eigen stad, die mij bijna een koffieafspraak opdringt. In de zin dat ik in mijn profiel mijn gewenste koffie heb opgegeven en zij zegt: Waar en wanneer. Ik had geschreven: als jij eerder bent en mijn koffie al bestelt, levert dat bonuspunten 😉

Nummer twee is een cis vrouw elders in het land die mij liket wegens mijn activisme. Blijkt gezellig stevig op Het Spectrum (neurodivergent) te zitten. Voedt nog drie anderen op van wie twee Het ook hebben 😉 Daarmee ben ik vrij uitgebreid aan het kletsen, de koffiedame laat al een paar dagen niets van zich horen *snuift boos*. We gaan het allemaal wel zien wat het oplevert, maar voor iemand die tot voor kort wanhoopte over intimiteit, liefde en wat dies meer zij, is dit wel een slok op een borrel beter 🙂

Terugkijkend naar mijn praktijken en mijn hoop is mijn (retorische) vraag: hoe nu verder. Het zal met levensfase te maken hebben en met cultuur, maar het is nog een aardige puzzel voor mij hoe ik de broodnodige emotionele nabijheid (co)creëer. Ik ben zelf al een einde verwijderd van de jeugd qua leefjaren, veel mensen hebben een gezin of een relatie en een baan. Veel straatactivisten zijn jong of emotioneel te bezet, hebben “andere keuzes genaakt met hun leven”. Misschien moet ik gewoon hard werken, zwoegen, zodat ik geen tijd of energie meer over heb voor al die emo-shit. Filosoferen is voor rijken, vrijgestelden en werklozen met meer tijd dan geld. Als je werk weet dat leuk, nuttig is en goed betaalt zonder dat het me totaal sloopt: hook me up. Maar ja, mijn leven kenmerkt zich al een eeuwigheid als een zoektocht naar witte raven, dus ..

Dank voor uw aandacht voor mijn uurtje educatief klagen. Wijze en mooie reacties zijn welkom:)

Trans safety in Amsterdam

Presentation written for the occasion of the publication of the Subjective Atlas of Amsterdam, 21-3-2023 at Pakhuis De Zwijger , Amsterdam

Fifty-one weeks ago a workshop took place at IHLIA, the International Gay and Lesbian (Trans* and Queer etc) Archive in the Amsterdam Public Library. I got invited, as long time trans* rights activist here in town and elsewhere. Notwithstanding previous information the concept was new and unfamiliar to me so it took a while to come up with something. On the other hand By seeing that the concepts of most others didn’t really apply to my idea, I developed my own concept. I was the only trans* rights activist present so, if you invite me and want a significant contribution to a map from below the city as seen by people who live there, this is what you get.

The conceptualisation more or less needed to be this way. We live in a transphobic town in a transphobic country in a transphobic region. That in all is as hetero normative, as it is transphobic. The Dutch pride themselves in being tolerant. Fuck tolerance. We deserve to be treated as well as anyone else.We have rights. Trans people have relatively little to lose – except their lives or health – so maybe we are a bit more vocal: we demand our rights, we don’t ask nicely anymore.

My map is born out of anger. This anger of still not having the right to unencumbered existence. The map is an indication of – relatively personal – experience of discrimination, fighting against it. It also contains the stories of others known to me. It is not just discrimination, quite a bit of the map is in green, signifying OK, good, great. At the green end you see “vreer HQ”, my home and office. That should of course be a very safe place in general, for trans* people. Also TNN (Transgender Netwerk Nederland), the national trans rights organization and COC, the national LGBTI rights organization are green. An average gay bar is indicated slightly more positive than autonomous social center Vrankrijk. As many queer people and trans* people prefer them over a sometime raunchy punky bar. On Wednesdays though and several Saturdays it should be different, as the queers then take over and Vrankrijk becomes more and more home for the displaced, the undocumented the really queer people. Others can have a better experience at Vrankrijk and worse in gay bars, it is a relatively subjective map, it is my selection and it concerns indicators for safety.

Parks can be lovely, great place to cruise (well, cruising is a bit old fashioned but OK). To meet up with others. At the same time there are enough stories of queers, and women being assaulted in the city parks. So next to being green(ish) you see a red glow on the bottom, indicating there is also risk connected.

Regular people, with a residence status, a job, a house, an accepted gender identity go to the police when a crime has been committed against them. For many of us that is risky, and the Pink in Blue LGBT cops are often still clueless about trans lives. The Amsterdam police has at least one trans woman working there, but that doesn’t tell a lot about the safety of people outside the police force. Plus the single fact of being trans isn’t an assurance. We saw that with Margaret Thatcher in the UK, the Iron Lady. First female prime minister, responsible for the introduction of neoliberalism in the UK. We all would have preferred someone else who hadn’t. Or look at Obama, the first black president. Who didn’t use much of his power to improve life for people in chronic distress, started wars like no one else, didn’t lift black people out of poverty … A Black Democratic president yes, of great symbolic value, but beyond that… not so much. We have to judge public institutions and people therein by what they do to get human rights accepted. All these people don’t do that that much. IN general also the Dutch police is under ever more scrutiny for misbehaviour and not behaving to their best.

Workplace protection or not, for many out trans and gender non conforming people, the job, the office is not a safe place. In a social climate where the radical right, the extreme right and outright fascists are given an ever stronger voice, life for non normative people gets dangerous. Colleagues will feel free top ask us all kind of questions we don’t want to answer, because we value our privacy, like they would.

So, Where on the one hand experiences are individual, they are not just individual. The are intersubjective, and in social work and when looking at safety, you have to look at who is left behind. Trans* people, the more young, gender non conforming, trans* people who don’t look that cisgender to you, who are of colour and with visible or recognisable dis_abilities and neuro-divergence.. we all run risks. It is up to y’all to help us, and in the end everybody on this planet, survive, flourish.

The Noodles – who were they, what did they want

Queer Community Collective The “Noodles”

for everyone who takes eating noodles for granted

In December 2001, on the last day of the Transgender Film Festival in Amsterdam, a number of transgendered individuals and kindred spirits decided to go out for a meal to make up for the lack of any kind of closing party for the festival.
By the time the plates were empty, a group had been formed born. The restaurant was Wagamama, and thus our name.

As well as the lack of a party, most of us had been missing a group such as The Noodles, for some time. For one thing, we didn’t always feel at home in existing groups, and for another thing, we weren’t always made welcome in those groups.

We aim to break down, or at least broaden the pigeonhole mentality in homo/lesbo and heteroland. Enthusiasm and involvement are the main ingredients in the ‘noodle dish’ we want to share amongst ourselves and with others.

We were inspired to become The Noodles not just by the array of noodle specialties on offer in Wagamama but by the way in which they reflected what we ourselves have to offer. The common ground: almost anything can be included (Diverse and colourful), what’s on your plate is a mix of saple items and extras (familiar and varied) and the result hits the spot (nourishing and stimulating).

We want to move the whole Transgender/Queer issue away from being regarded as pitying and/or pseudo-scientific ways and are working on the following projects.

an on-going discussion of Transgender/Queer in which both theoretical development and personal experience have a place.
following-up and archiving other expressed opinions and publications that refer to Transgender/Queer.
following social developments around Transgender/Queer issues, noting the effects of these such as discrimination and responding in ways which can can range from the seriously indignant to thew playful and celebratory.
Maintaining contact with the existing groups mentioned above such as the COC, the Boys’ Hour, the Humanitas men’s group, groups from the women’s movement and groups associated with those working in the field of Fay/Lesbian, gender and women’s studies.
Organising a monthly “Noodles Café” where transgenders, queers, soulmates and other interested parties can make contact.
We made our wider debut with a discussion at the Pink Film Days in December 2002, an attempt to stimulate discussion and debate around Transgender/Queer.
This year we hope to reach a wider public, partly through the writing and distribution of a leaflet.

We are organising a party for all Transgenders/Queers and their friends during the 2003 Transgender Film Festival

To put it briefly: The Noodles, a lively mix of research, study and friendly contact. A combination of ideas and practice.

(2002)

Judith

N.B. deze tekst komt uit 2008 en was een concept pagina. Het beschrijft de toenmalige situatie. In tegenstelling tot mijn oudste naam is dit geen dode naam, maar een die in onbruik is geraakt. Die ik zelf heb gekozen en zelf in het archief heb gezet.

Mijn burgerlijke naam is Judith. Dat zegt veel en tegelijk bijzonder weinig over mij. Weinig, want ik ga bij meer namen. Veel, want ik heb die naam bewust gekozen en heb hanteer hem in het dagelijks leven ook nog steeds, naast ‘vreer‘, wat meer een bijnaam, een epitethon is. Ik zie mezelf weliswaar al lang niet meer als vrouw, maar ik heb de naam gehouden: ik heb een zwak voor krachtige vrouwen.

De naam komt van het apocriefe verhaal over Judith, een mooie, jonge, rijke weduwe in een door God verlaten en door de Perzen belegerde stad. Zij zou de problemen wel oplossen met gebruik van haar vrouwelijk intellect. Ik heb een preek van prof. dr. Karel Deurloo van wie ik ooit college heb gehad hier opgenomen omdat ie zo mooi ingaat op het verhaal en de betekenis. Luister en huiver.

Ik heb het geloof ik niet eerder vermeld, maar ik heb ooit theologie gestudeerd in Amsterdam, aan de UvA. Het geloof heb ik achter me gelaten, de verhalen draag ik als erfdeel bij me.

Vrede en zwaard

Schilderij van Ariana Gentileschi met Judith en een medeplichtige vrouw die Holofernes onthoofdt

19 september 1982

Het verhaal van Judith is een verhaal met een “Christine M. effect” [nvdr: Referentie aan “De stilte rond Christine M., film van Marleen Gorris] . Om de moord die moest, kan hartelijk worden gelachen. De witz werkt bevrijdend bij onderdrukten. Fantasierijk schept de verteller een gestalte die de vrouwen uit het boek Richteren [nvdr: tegenwoordig Rechters in de nieuwe vertaling] in zich verenigt (m.n. de profetes Debora en Jaël, die de tyran als dode ‘baart’, Ri. 4 en 5), om ook zijn hoorders tot fantasierijke weerbaarheid te inspireren.

Om de bedreiging van de kleine gemeente te profileren plukt hij al wat gewelddadig groot is uit het Oude Testament bijeen. Nabuchodonasor,de godgrote koning, die Jerusalem verwoestte; Ninivé, de godsgrote stad; de Assyriërs, het wreedste volk uit bijbelse tijden; de wereldoorlogen van het Oosten, waaraan de kleinen volken zich niet kunnen onttrekken. De totalitaire kleine staat toont mondiaal zijn brute macht.

De verteller kiest echter niet voor het welbekende motief van een apocalyptische eindstrijd van de kinderen des lichts en de kinderen der duisternis om zijn toehoorders te bemoedigen. De gemeente van ‘geringen, zwakken, vertwijfelden en wanhopigen’ (Jdt. 9:11) krijgen weliswaar een vertelling met met sprookjesachtige trekken te horen, maar het gebeuren speelt zich af op een gefingeerde lokatie in het midden van het land en als een gefingeerd gebeuren midden in de geschiedenis.

Zeker, de Heer als koning is de grote tegenspeler tegenover koning Nabuchodonasor met zijn totalitair goddelijke aspiraties; hij is overigens ook de tegenspeler t.o.v. zijn eigen weifelmoedige volk, de mensen van het stadje Bethulia, maar zijn rol is niet miraculeus spectaculair. De auteur laat hem bijvoorbeeld geen ‘wonder’ doen door regen in de droge tijd te geven aan het van dorst versmachtende stadje. Het wonder van de bevrijding wordt nuchter en praktisch als menselijk -mogelijk verteld.
Tegen man en macht speelt Judith op listige wijze haar charmes uit. Ze wordt getekend als één die slim en helder haar plan bedenkt en het uitstekend getimed, koelbloedig en met vaste hand ten uitvoer brengt. Ze spreekt en handelt vanuit een innerlijk gezag; ondanks alle vrome woorden zeer seculier. Geen speciale roeping gods voert ze aan, geen godsspraak heeft haar in beweging gebracht. Geen godsboek beschermt haar, geen ingrijpen uit de hemel is nodig om de zaak tot een gelukkig einde te brengen.

Al is de verteller heel ethisch en kuis, bedrog kan maar nét; de erotische momenten worden tot een minimum beperkt: Judith meldt direct bij haar terugkeer: “onteerd heeft hij mij niet!” &minus toch stimuleert hij zijn hoorders tot vindingrijkheid in de marges. Precies daar kan het kleine stapje de beslissende stap zijn. Dit element manifesteert zich ook in de keuze van de lokatie. De geschiedenis speelt zich niet af in Jerusalem, maar in het onbetekenende plaatsje Bethulia, dat toevallig strategisch op de weg naar Jerusalem gelegen is. Ook daar kan de ommekeer ten goede zich voltrekken.
Intussen lijkt Bethulia wel Jerusalem zelf te zijn, alsof Sion uitwisselbaar is met welke plaats dan ook, waar mensen bedreigd wonen. Zulke onder– en boventonen tillen het verhaal uit boven de naïviteit. Een onvoorziene vrouwenhand keert al het overmachtige geweld, laat de zwaarddrager door zijn zwaard vergaan en wordt symbool van het eigensoortige van gods macht. Leert de bijbel de oorlog aan de ‘hand’ van Judith, of horen we hoe op hoogst originele wijze de oorlog ‘verpletterd’ wordt? Wie zou zich ethisch opwinden over ‘het bedrog van Judiths lippen’? De weduwe die geen functionele plaats meer heeft, is het ongedachte wapen van de god, wiens macht niet in de grootte van het getal ligt: ‘Vernietig’ hun trots door een vrouwenhand (9:10) (die juist niet net oorlog en geweld wordt geassocieerd), die zin vat vele Oudtestamentische ‘oorlogsverhalen’, m.n. die van het boek Rechters, samen: de tendens van Tenach t.a.v. de oorlog krijgt reliëf.

In de traditie heeft het boekje behalve in de beeldende kunst (Judith en het hoofd van Holofernes), vooral gewerkt door het voorbeeldige kuise, ascetische, vrome gedrag van de hoofdrolspeelster (Maria-liturgie). Onze generatie vallen andere, wellicht authentiekere aspecten op: De totale-oorlogsdreiging waarop Judith zo slim-praktisch en vindingrijk reageert. Een verhaal om een groep verslagen en geïntimideerde mensen een hart onder de riem te steken, een witz die verademing kan brengen en geestkracht om fantasierijk weerbaar te worden, bedacht op verrassende kansen om een stapje, misschien wel een beslissende stap te doen met andere wapenen en andere mentaliteit dan het wereldwijde gewelddadige systeem.

We zouden echter een beheersend aspect van het verhaal over het hoofd zien, als we niet mét de kerkelijk traditie haar vroomheid zouden benadrukken. Het liturgisch gebed is op kernmomenten van het verhaal de bron van haar fantasie en moed. Alsof het om een “Here-zegen-deze-spijs-amen” voor het eten gaat, bidt Judith bij het heffen van het zwaard van Holofernes om zijn hals te doorklieven: “Heer, god van Israël, sterk mij op deze dag” (13:7). Bonhoeffer zou het i.v.m. de geplande aanslag op Hitler hebben kunnen nazeggen. Zulke liturgie geboren uit vroomheid is niet mals. Zij bezingt dan ook de “Ene, Enige, Enkel stem”. (Huub Oosterhuis) Ora et labora, moet ze gedacht hebben. Want met de liturgie rondom de unieke “Gij, Niet-god” wordt de fantasie die toekomst schept geboren. Dan gebeurt de god van vernederden in mond en handen van een vrouw, van mensen.

Lang leve Rojava!

Op woensdag 30 november, de Internationale Dag tegen Chemische Wapens was ik uitgenodigd om namens BIJ1 een speech te geven bij een Koerdische demonstratie, voor de vrijheid van Rojava, bevrijd Koerdische gebied in Noord-Syrië.

“Goedemiddag allemaal.

Ik ben uitgenodigd om hier iets te zeggen namens de politieke partij BIJ1. Mijn naam is vreer en BIJ1 is een revolutionaire eco-socialistische partij waar internationale solidariteit hoog in het vaandel staat. Het gaat ons om de vrijheid van de onderdrukte volkeren. De Palestijnen, de Sahrawi, Oromo in Oost Afrika, Papoea, de Catalanen en uiteraard staan wij voor de autonomie van Koerdistan. De volkeren moeten zelf, zonder imperialistische of koloniale inmenging over hun organisatievorm kunnen besluiten.

Ik wil vandaag vertellen hoe belangrijk de Koerdische strijd en ook de opstand in Iran is.

We zijn hier vandaag vanwege de grootschalige agressie van het Turkse regime van de dictator Erdogan. Die de laatste tijd weer militaire interventies pleegt in Rojava. Vooral vanuit de lucht maar met plannen voor grondaanvallen. Van Rojava tot Rojhelat, van Bakûre tot Ba?ûre, heel de regio ligt onder vuur. En de regimes plegen mensenrechtenschendingen alsof ze een sigaret opsteken.

Foto met Koerdische vlaggen, rode ster in gele cirkel met groene rand, in een rood veld. Van de 30 november demo in Den Haag
BIJ1 heeft deze week Kamervragen ingediend waarin we vragen om een reactie, om actie tegen de de Turkse agressie in Koerdistan, in Al Hol, en vragen wat Nederland voor gevolgen verbindt aan de chemische wapens die Turkije gebruikt.

Door de steun van VS en Rusland is het een groot kruitvat geworden in de regio. Geopolitiek en energiepolitiek spelen een enorm belangrijke rol. Als er geen olie was, kon de regio doodvallen voor de grootmachten. De grootmachten hebben er een handje van te pokeren voor de gunstigste voorwaarden. Door bijvoorbeeld Daesh op te richten. De bommen op Al Hol zijn daarom ook extra gevaarlijk. En Turkije probeert natuurlijk een belangrijke rol te spelen in de regio, zie ook de rol die het opeist in het transport van Oekraïens graan voor de Europese veevoerindustrie – en een beetje voor Oost-Afrika. Rojava is daarom afhankelijk van de belangen van Rusland en de VS. En dat betekent dat Rusland en de VS medeverantwoordelijk zijn voor de bommen op Kobane.

Turkije presteert het om ongestraft met chemische wapens aan te vallen. En OPCW presteert het om er niets over te zeggen. Wat naast schandalig ook vreemd is. Want OPCW is een VN organisatie en uitvoerder van de controle op het niet gebruiken van chemische wapens. Weer een geval van straffeloosheid wat supergevaarlijk is want straffeloosheid leidt tot *meer* straffeloosheid. Ondertussen blijven Nederlandse media stil.

Het is niet voor niets dat men het op Koerdistan gemunt heeft. Zonder Noord Koerdistan is Turkije een stuk kleiner, echte autonomie voor Iraaks Koerdistan betekent zwaar economisch verlies voor Irak, en dus voor de VS want zonder de VS is Irak ook niets meer. Zonder de mollahs wordt het voor de Hezbollah en voor de TaIiban ook heel benauwd. En verliest Israël een belangrijke legitimatie voor hun overbewapening en buitenlandse militaire agressie.

De revolutie in Iran is mede begonnen doordat Jîna Mahsa Amini Koerdisch is. Dat verklaart mede de enorme agressie tegen haar en tegen de Koerden in Iran nu. De Iraanse ordetroepen sleuren mensen uit hun huizen, verkrachten en moorden er op los. De beelden die ons bereiken spreken voor zich. Voor Iran is de opstand in Rojhelath erg ongemakkelijk. En de vrouwen in Baluchistan zijn ook in opstand gekomen. De Iraanse revolutie is ook een vrouwenrevolutie zoals de revolutie van Rojava een vrouwenrevolutie is. Ik hoop dat de opstand ook leidt tot mannen die een toontje lager zingen, en vrouwen die nadrukkelijk hun rechten pakken. De revolutie van Rojava heeft als leus Jîn Jîyan Azadi. De Iraniërs roepen Zen Zendegi Azadi.

Naast dat jullie als Koerden sowieso het recht hebben op vrijheid en zelfbeschikking is het ook voor de res van de wereld belangrijk. Een antikapitalistisch en feministisch Koerdistan is de doodsteek voor de oude mannenregimes in de regio. De mollahs moeten dan terug naar de moskee, Turkije zal niet veel anders kunnen dan erkennen dat het een plurinationale staat is – of uiteenvallen. Heel de indeling van de wereld van na de Eerste Wereldoorlog staat op losse schroeven dan. Als de volkeren oprijzen tegen hun onderdrukking kan dat een enorm gevolg hebben voor de wereldindeling, je haalt twee enorm belangrijke pilaren onderuit. Dat zal een lange en heel heftige strijd worden, vrees ik. Maar wel een van de meest noodzakelijke strijden ooit. We gaan voor de overwinning en het einde van de kapitalistische, imperialistische en seksistische supermachten.

Je kunt de bloemen wel afsnijden maar je houdt de lente niet tegen. En als deze opstand niet de bevrijding brengt dan doet de volgende dat wel.

Ik sluit af met:

Vrijheid voor alle volkeren!
Biji Berxwedane Rojava
Bjij Berxwedane Kurdistan
Jin Jiyan Azadi!
Tot de overwinning, kameraden!”

Ludduvudu of flashback

Ongeveer een jaar geleden kwam er een eind aan een paar maanden waarin ik – met alle ups en downs – de “gelukkigste vreer van de wereld” was. Mn syntrofi (kameraadje, Gr.) was gecrasht en gooide alle deuren, ramen dicht. Ze had van tevoren aangegeven geen relatie aan te kunnen (waar ik ook niet perse naar zocht – sowieso te verbaasd ook over de ontmoeting) en we probeerden gewoon met elkaar om te gaan en te zien hoe we het schip drijvend konden houden.
Zoals dat gaat deden we dingen samen – uithangen, demonstreren zoals dat gaat met BIJ1’ers.
Maar ja, ongeveer een jaartje geleden (we ontmoetten elkaar ergens half september of zo) kwam er een bruut einde aan. Ze zag er al niet goed uit toen ze in de regen naar de pre-ontruimingsdemo van Hotel Mokum kwam. Koud een week later werd het zo erg dat ze hard crashte (PTSS) en alle contact verbrak. Pijnlijk.

Facebook postje van 31 oktober 2021 met de tekst "[ik ben] weer de gelukkigste vreer van de hele wereld (v.z.i.w.)" gevold door een van 20 december "That didn't last long"
Ik ontdekte er door dat een slecht aangekondigde breakup/’timeout’ mij heel moeilijk valt. Geen verwijten, wel pijn. Ik bemerkte dat ik hier geen gereedschappen voor had, niet mee kon omgaan. Gelukkig is dat inmiddels dankzij goede coaching wel flink veranderd (shoutout naar de Trans Coach) maar het heeft me ook veel pijn gekost. Gepijnigd dat ook de de vriendschap , het contact heel moeilijk te onderhouden was. Terwijl het toch ook heel mooi is geweest.

Het is iets dat ik erg moeilijk vind, (semi) romantische vriendschappen waar contact stokt opdroogt. Het is natuurlijk überhaupt moeilijk een vriendschap te onderhouden zonder goed contact. Al kun je daar ook wel weer leuke uitzonderingen, variaties op maken zoals ik de laatste twee zomers toen ik weer in Douarnenez was, allebei de keren een liefdesbrief heb gestuurd naar een vriendin met wie daar vaak veel dingen deelde. Zij leeft in een gezinssituatie in een dorpje en ik beoog er weinig meer mee dan haar laten weten dat ze een mooi mens is en haar belangrijke dingen te vertellen uit mijn leven. Leuk als ze dat ook doet maar dit jaar kwam het er – buiten een SMSje “Dit warmt mijn hart” – niet van. Sharing is caring 🙂

Wanneer het dichter bij huis gebeurt wordt het lastiger. M’n actievriendingetje zit in een beetje zware periode en wil dat niet echt delen. Omdat we wel meer dan puur actievriendingesen zijn, is het ook wel extra lastig. Tegelijk: nu duidelijk is dat het vooral hen zelf is die het zwaar heeft en het geen betrekking op mij heeft (my eternal anxiety), is het nog steeds naar, lullig, maar lichter.

Voeg daarbij rotte en gemene uithalen in interne politieke strijd binnen Amsterdam BIJ1 het laatste jaar, waar ik deels direct, deels indirect bij geraakt en getroffen ben. Mensen die op verkeerde eigenlijk valse gronden posities innemen, functionarissen worden en dan vervolgens weggaan na een lange machtsstrijd die ze niet winnen. Die niet aanspreekbaar zijn en door trauma bonding hard om zich heen meppen. Dat doet me wat. Ik heb mezelf ook voor hopelijk slechts een maand verminderd arbeidsgeschikt verklaard hierdoor.

Al die dingen haken in elkaar. Halen diep gewortelde anxiety naar boven. Ik weet mijzelf zeer geliefd in het algemeen – dat durf ik tegenwoordig wel te geloven, mede dankzij mn syntrofi die me dat zei en nog genoeg buitenwereld was om niet te wantrouwen 😉 Maar communicatiebreuken met geliefde mensen en groepen vereisen toch al gauw kintsugi om echt over te gaan.

Mijn syntrofi is na een half jaar bedenktijd teruggegaan naar haar land van herkomst, waar ze meer antikapitalistische tandartsen hebben, teneinde daar haar eigen en oudere demonen onder ogen te komen en te verslaan. Ik hoop van ganser harte dat ze erin slaagt. De partijtroebelen zijn voorbij de acute fase en we zijn aan het repareren geslagen, een nieuw fundament leggen. En met actievriendingetje gaat het ook helemaal goed komen. Misschien nog wel heel snel.

Ik ben niet meer de gelukkigste vreer van de wereld. Maar het gaat best weer goed 🙂

Speech at trans health demo Nijmegen 18 September 2022

Hello everyone

So, here we are again. Another demonstration for our right to good health and good health care. This time explicitly aimed at the Nijmegen clinic. We have enough reasons for that. One of the most important in my opinion is that Nijmegen is not as different from the rest of the clinics as they wish or pretend. Does not advocate for radical change as much as I hoped after their initial conference some two years ago. And when I hear the head of the clinic, she is still pretty much stuck in archaic opinions. A good thing, and they may be the first in this in the Netherlands, they are rolling out a gender sensitive patient registration system with room for non-binary options. Still sub-optimal, but a nice leap.
I am vreer and we may have met at the 2021 demo near VU in Amsterdam where I also spoke, or another one at Dam square. I represent Principle 17, a collective of trans health advocates. We took the initiative some five years ago to do research on health care users’ experiences and initiated a petition against the bloody long waiting lists for access to trans health care. I worked on the European and global level on improving the current DSM and ICD standards for trans* people.

Dutch and international standards depathologize those who can legally think for themselves and pathologize those under parental care. They also pathologize feeling not normatively gendered, which is painfully parallel to pathologization of being gay – which was lifted in 1990, only 22 years ago!
That is stimulating a moral panic against the idea that kids can know their gender identity. That is stimulating a moral panic against gender and sexual difference and ends in violence and discrimnation against trans en gender creative people. See the UK for instance where the TERFs would love to see us made illegal. See Belgrade testerday. See the Dutch “gender doubt” campaign by our own TERFs and reactionary Christians.

Oranje vuist op paarse achtergrond met witte ;letter die zeggen: Transzorg Nu Nijmegen

Today I am here to present you an Alternative Vision on Trans Health Care, to give us a better tool for our advocacy. The existing heath care standards here in the Netherlands only have one good aspect: they exist. Further they are pretty much trash. Already outdated when they saw the light. With Principle 17 we did some research on the human rights discourse on health and health care these days and what are good guidelines and best practices internationally.
I want to tell you some highlights from our report – im sorry we haven’t brrn able to ptint it, the library systems ere offline. But you can download it from our website principle17.org, in Dutch by the way – English comes later, as we have limited capacity.

Our report gives actually all the reasons and all the tools to eliminate the years of waiting lists. Apart from the budget needed for it, that is a question of political will, like ending poverty and discrimination anyway.

I want to focus on two issues:
1. health care and marginalised groups within the community, including youth
2. on alternatives

First, As trans* people we are already a marginalised group, and several groups on the right are actively trying to marginalise us even more. Nowadays there is the “gender doubt” campaign that states we are a danger to women. Well, I think we áre a danger to the cis-tem, to the men, to the maintenance of cisgender privilege. The idea that gender is natural flies in their face. And that is what scares the right, another naturalised privilege that goes down the drain. Reason enough to breathe new air in the ages old moral panic “But the children!” Because that is what has been happening over the years: a moral panic that children cannot decide for themselves, that is what causes all the trouble. Take the youth seriously and you can immediately start with blockers and hormones – if that is what they need. Contrary to popular opinion, we don’t force anything upon them.

We see very clearly that those of us who are not white, able-bodied, well educated, not Christian, non neurotypcial, non Dutch speaking are confronted with a huge lack of understanding, incompetence, misinformation, and insufficient knowledge from health care or mental health professionals. This is bigger than just trans* health care, but on these intersections it hurts most. Big parts of our “transition” regime are the consequence of a discriminating cis hetero ablebodied white world.

Second I want to point out some alternatives, that are based on depathologisation. An approach that we are not inherently sick or mad. Apart from being mad for rage about the eternal discrimination. Depathologisation means you go to see someone for your health and get taken seriously immediately. And not only after a psychologist tells health care providers you’re not insane. Like the regular health care user that you are.

Some important overlooked points are that we suffer from being marginalised in society on a daily basis. We’re discriminated against in housing, in school, at work, in public spaces, some of us even at home. As long as we have to struggle for basic needs like adequate housing, good education, proper work, being safe in society, we don’t have equal rights. And then we will continue to suffer, because those basic needs are essential to our survival.

Our colleagues from Trans Zorg NU will present their demands after me and they are very similar to our advice:

quit gatekeeping pychologists, and depathologise trans health care NOW.
quit your patronising approaches NOW.
And don’t you dare try to defund parts of trans health care.

We know where to find your board rooms.

Copyleft

Voor de duidelijkheid: de naam vreer (evt. ook met hoofdletter) is copyleft. Als je die naam wil gebruiken hoef je alleen te zeggen dat ie bij mij vandaan komt. Verder: have fun ermee ?
Ergens verlang ik wel naar een situatie waarin we kunnen zeggen “Ja maar die Vreer D zit er compleet naast, terwijl die Vreer Y het wel goed heeft.”
En wil je die naam niet gebruiken: prima. Veel plezier met je eigen andere naam!

(Symbool is de genderdraaikolk die ik mij heb toegeëigend als tattoo)