Het moet maar eens duidelijk gezegd worden: Nederland dwingt mensen tot operaties als ze hun lichaam anders willen bewonen dan gewoon is. Dat betekent dus dat Nederland de integriteit van het lichaam schendt en daarmee de Universele Verklaring an de Rechten van de mens schendt (UVRM art. 5). Heel boud gesproken: Nederland zou zich daarmee schuldig kunnen maken aan wrede, onmenselijke of onterende behandeling.

Wie anders is wordt niet erkend tenzij hij/zij medische behandeling ondergaat. Dat is in strijd met het recht op bestaan als persoon voor de wet. (UVRM art. 6)

Nederland schendt ook de vertrouwensrelatie tussen patiënt en arts. Alleen als je je transseksueel verklaart mag je je registratie wijzigen. En dat moet een brief van een ter zake kundig arts aantonen. Die moet ook aangeven dat je zoveel mogelijk lichamelijk veranderd bent. Nederland dwingt je dus tot transseksualiteit als je anders bent. Op straffe van niet erkenning.

Dat is nogal wat. Nederland (en veel andere landen ook) gaat niet uit van het idee van zelfbeschikking over je eigen lichaam en geest. Alleen als je normaal bent mag dat. Wanneer je je duidelijk buiten de gebaande wegen en vaststaande kaders beweegt kom je in aanraking met normaliserende instanties – sociaal, medisch, juridisch – die voor jou gaan bepalen hoe je moet zijn, aan welke eisen je moet voldoen om te mogen zijn hoe je je voelt.

Velen zullen als tegenargument geven dat enige controle ter bescherming van jezelf toch belangrijk is. Ook in het kader van de medische zorgvuldigheid.

Wat is er gebeurd met het recht op zelfbepaling?! Waarom hebben we een overheid en een medisch juridisch complex nodig dat bepaalt hoe je lichaam er uit dient te zien? Wat is dat voor paternalisme? Waarom mag ik niet zelf uitmaken hoe ik mij identificeer en hoe mijn lichaam moet zijn? In de jaren zeventig en tachtig knokten rouwen keihard om baas in eigen bitk te kunnen zijn. Recht op anticonceptie (de anti-conceptiepil en de ‘morning after’ pil in het ziekenfonds) zelf mogen bepalen of ze überhaupt kinderen kunnen krijgen (zelf bepalen of en wanneer je je laat steriliseren). Dat laatste is nog steed niet gerealiseerd: artsen sturen je heel paternaliserend weg als je onder de dertig bent en gesteriliseerd wilt worden.

Je moet als gek of ziek erkend zijn (diagnose genderdysforie) voordat je medische ondersteuning krijgt om je te ontwikkelen tot wie je je voelt. Het enige dat ik kan billijken in deze is een verklaring van geen bezwaar: cliënt is bij zhaar volle verstand. Verder niet. En psychose of schizofrenie hoeft ook geen beperkende factor te zijn. In diverse landen mag je niet anderszins gek zijn dan genderdysfoor.

Volgens de Internationale Classificatie van Ziekten (ICD, naar de Engelse afkorting, hfst. F64) zijn we geestelijk gestoord: blok 5 is voor Disorders of adult personality and behaviour. De Amerikaanse DSM (Diagnostic Statistic Manual) van de APA (American Psychiatric Association) is nog erger: art. 302.85 (en 302.6 voor kinderen) valt onder de grotere categorie 302 van parafiliën, seksuele afwijkingen.

Interseksuelen (aka mensen met een intersekse aandoening aka mensen met een ontwikkelingsstoornis in hun geslachtsontwikkeling [DSD – Disorder of Sex Development]) hebben ook vaak niets te zeggen over la dan niet medisch ingrijpen in hun ‘conditie’, hun leven. Omdat het niet voldoen aan de geslachtstweedeling nog erger is dan een anomalie, een uitzondering te zijn. Terwijl de meeste intersekseverschijnselen geen acute behandeling nodig hebben.
En als je als ‘interseksueel’ (wie reclaimt hermafrodiet nou eens, zoals we pot, flikker, omgebouwde etc. terug hebben genomen) niet blij bent met je gendertoewijzing.

Ik ben erg benieuwd en erg sceptisch over het wetsvoorstel ter vervanging van Artikel 28 BW waar Justitie mee bezig is. Vooral welke invloed het medisch establishment blijft houden. Het is waarschijnlijk dat er een diagnose genderdysforie nodig blijft, zeker voor eventuele ‘behandeling’ (ondersteuning is een beter woord). Afhankelijk naar wie het meeste geluisterd wordt (juristen of medici), zal het meer of minder goed aflopen. Als naar de medici geluisterd wordt is er een kans dat men eist dat er een diagnose genderdysforie ligt. Luistert men naar juristen (als Stephen Whittle, co-president Transgender Europe, president WPATH) dan is er een grote kans dat er een vrij nette oplossing komt. Netjes in reformistische termen: we zullen nog steeds moeten rechtvaardigen dat we zijn wie we zijn en we kunnen nog niet kiezen om geen gender-registratie te hebben dan wel meerder malen te wisselen. En het is maar de vraag of de dure kantonrehter procedure vervangen gaat worden door een simpel formulier bij het bevolkingsregister.

We gaan het zien, maar vooralsnog schendt Nederland de basisrechten van transgenders en interseksuelen hefitg. En er zijn maar weinig hanen die daarnaar kraaien.