Auteursarchief: vreer

Transformismo

Is officieel hetzelfde als travestie, maar in de Boliviaanse praktijk van de Familia Galán is het veel meer dan dat.

Als alles volgens planning gaat verlopen, land ik ergens 6 oktober begin van de avond in La Paz met het vliegtuig, na drie overstappen. Ik heb natuurlijk enige tijd nodig om te aclimatiseren, waarin ik de stad een beetje zal verkennen. Daarna zal ik de gelegenheid te baat nemen: zien hoe Boliviaanse vreren leven.

De Familia Galán is een groep van uiteindelijk vijfendertig transformistas, travestieten, drag queens, transgenders, transseksuelen en wat je verder maar kunt bedenken. Ze doen aan theatershows, waarvan ik toen Irán Galán in Amsterdam was een stuk heb gezien – een voorstelling over het leven van een beroemde diva transformista – en minstens evenzeer door ‘straateducatie” middels hun optredens: opgemaakt en in flamboyante kleding tonen ze zich op straat en geven in beeld en daad aan wat het belang is van veilige seks, HIV/AIDS bestrijding en dat het Niet Goed is gemeen te zijn tegen OSM (Ons Soort Mensen, de T*-familie). Op de site Open Veins een weblog over Bolivia staat een prachtig Engelstalig stuk over Danna Galán en de Familia. Zelf heb ik tijdens de Rebeldía Rosa in Amsterdam Irán Galán ontmoet plus drie andere Latin@’s. Zie voor meer info daarover de site van Ojalá.

Afgelopen nacht heb ik hun e-mailadres gevonden na lang speuren. Mijn contact bij de Rebeldía Rosa heeft me net nog het adres van Irán gegeven ook, en wellicht kondigt ze mijn komst vast aan. Nog even en ik moet met een extra koffer op stap met “gelegenheidskleding” ;o).
Ik heb het gevreerte (nu ja, de familie) gemaild en ik kreeg vanavond een antwoord van ze terug. “wat fijn dat je je Irán zo goed herinnert. In oktober willen we o.m. op het Boliviaanse transcongres optreden. Dus kom langs, we verwachten je.”

Gaat goed zo :o)

Patagonië

  • Paulo, Giuliano en Narbal schrijven dat het ook in Patagonië erg belangrijk is op je water te letten. En als je naar Parqe Nacional Torrres de Paine gaat, zorg dan vantevoren je inkopen gedaan te hebben. Het schijnt in het park schreeuwend dur te zijn (\”muito caro\”)
  • In het Park (Torres del Paine) kan het klimaat zeer oud zijn, naar mate je gletsjers nadert. Het kent verschillende microklimaten, wat het ook erg mooi maakt, aldus het RACA-trio.
  • Wegens de vaak harde wind raadt Ivan Viehoff fietser aan te gaan van Puerto Natales naar Punta Arenas, van Porvenir naar Ushuia, van Punta Arenas naar Río Gallegos
  • Bevoorrading: Punta Arenas, Puerto Natales, Cerro Castillo, Punta Delgada het dorpje, niet de terminal), Porvenir, Cerro Sombrero, Cullen en Puerto Williams. Torres is te duur. In Argentijns Vuurland kun je voor fouragering alleen terecht in Río Grande, Tolhuin en Ushuaia. Aldus Viehoff
  • Syd Winer is van Bolivia Argentinië ingegaan en begon in Santiago richting Arica. Niet mijn route dus, maar interessant evengoed.
  • Op 4500m hoogte vriest je waterzak dicht. Inpakken dus. (Lago Chungara was het)
  • Lago Chungara naar La Paz is ca. 315km, met een steile afdaling naar Bolivia toe.
  • Nieuwe hoofdweg is wel mooi asfalt maar gaat niet langs mooie dorpen e.d. (zegt Winer)
  • Oruro – Potosí: veel stevig klimwerk (6dagen voor 350km?) Hoogte tussen 3500 en 4500m

tbc

Takeoff and landing

Het lijkt erop dat ik weet wat ik ga doen. Het bedrag is redelijk, de bagagemogelijkheden ook niet slecht. Alleen de wachttijden bij overstap zijn wat minder, maar ach.

Waarschijnlijk doe ik toch Amsterdam – La Paz met United Airlines over Washington en Aerolineas Argentinas. En terug (Ushuaia -) Buenos Aires Amsterdam (weer via USA).
Dat zou 936 euro zijn plus 220 aan taxen en reservering en boeking. Komt op ca 1200 euro uit. Hoef ik alleen nog Ushuaia-Buenos Aires te regelen. Dat vind ik netjes.
Mocht de amerikaanse douane moeilijk doen, ik heb uren de tijd.

In dat geval start ik dus niet in Arica, maar kom ik ergens in de buurt van San Pedro de Atacama (Maanvallei!) Chili binnen. Het traject wordt dan grofweg San Pedro – Antofagasta – Santiago, Valparaiso (Isla Negra, Pablo Neruda) – Camino Austral – Perito Moreno (gletschers) – – Patagonië (wind, regen, vlakte) – Vuurland (id.)- Pto Williams (contintentaal eindpunt). Dan kijken of het weer en het budget en de tijd goed genoeg zijn om echt naar Kaap Hoorn te varen.
En uiteindelijk naar ushuaia voor het vliegtuig naar Buenos Aires. Afhankelijk van de tijd kan ik dan nog even in Buenos Aires blijven.

Ik kies toch voor La Paz omdat ik dan nog bij een aantal Transformistas (activistische transgenders) van de Familia Galán kan langsgaan. En het is op die manier een mooie ConoSur tour. En ik schreef al eerder dat ik ook contacten heb kunnen leggen in Chili. Dan ben ik tenminste niet alleen bezig mn brein leeg te fietsen ;o)

damp

Zhij zei met zwoele stem tegen haar:”Mag ik de waterdamp zijn die door jouw Goretex membraan heenkomt?”

transcontact

Het is me eindelijk gelukt om contact te krijgen met transgenders in Chili. Bij het vorige Noodlescafé ontmoette ik een zekere Mauro, een VM uit Argentinië die actief is in de ILGHRC – Internationaal homolesbische mensenrechten comitee. Hij heeft me in contact gebracht met Andrés Rivéra van het Sindicato Nacional Trans Amanda Jofré, die veel doen voor de zichtbaarheid van trans. En daar ben ik welkom als ik in de buurt ben :o)
Verder heb ik net met Traveschile gemaild hoe het met hen zit en of ik bij hen kan langskomen. Waar ik natuurlijk nog geen antwoord van heb, maar ik verwacht dat het wel OK zal zijn.

Het lijkt me ook erg interessant om te zien wat het verschil in benadering is tussen verschillende groeperingen/bewegingen, of ze contacten hebben met de buurlanden (Perú, Bolivia, Argentinië) en waar ze zich mee bezig houden.

Een interessante vraag – vanuit West Europa – is natuurlijk: is het belangrijk dat transen zonder problemen hun (dan homosuele) huwelijk kunnen handhaven? Blijven veel transen als het kan bij elkaar?
Hoe is überhaupt de sociaal-economische situatie voor transen daar? Welke rechten hebben ze officieel en welke hebben ze feitelijk? Hoe is het met discriminatie op de woningmarkt. de arbeidsmarkt?

Routepuzzels

Op het net vind ik allerlei verhalen van mensen die ‘mijn’ route al gereden hebben. Nu kan ik dat allemaal gaan printen, maar ik vind het nuttiger en misschien voor de lezers ook wel boeiender – om hier diverse verslagen te vergelijken en bij elkaar te zetten wat wie heeft beleefd. Mogelijk meteen een leuke truc om strak ter plekke de juiste info bij elkaar te hebben 🙂
Dus: daar gaan we. Totnutoe vind ik weinig mensen die hetNoordengereden hebben, en velen gaan Zuid-Noord.

Bij de volgende mensen vind je allemaal informatie:

  • Frans en Victor zijn vorig jaar van Arica naar Puerto Williams gefietst. Van noord naar Zuid dus.
  • Maurizio, een Frans-Italiaanse civiel ingenieur. Heeft in 2005 de Carretera Austral gefietst.
  • Claudia en Beat Zbinden, gingen op weg voor een wereldreis en bleven in Chili hangen. Ze hebben daar La Torre Suiza gesticht, fietsers- en backpackersherberg. Zij reden van Punta Arenas noordwaarts.
  • Biker Tony heeft vrijwel alleen foto’s van zijn tochten. Deze zijn van de Carretera Austral.
  • Dick en Els zijn in 2000 en 2001 in Chili en Argentinië geweest, van Zuid naar Noord. Dit stuk gaat over Vuurland. Ik kan me hun frustraties voorstellen; hoop er zelf genadiger af te komen ;o)
  • Ivan Merz is in 2001 in Chili geweest. Ook van Zuid naar Noord. Geeft veel nuttige informatie.
  • Michael Agelasto is vanaf Santiago zuidwaarts gegaan. Alleen tekst helaas.
  • Rob en Esther zijn van Puerto Montt naar San Pedro de Atacama gereden. Noordwaarts dus ook.
  • De Zwitser Betzgi is vanuit Bolivia 9500 km. afgezakt naar het Zuiden. Eindelijk weer iemand die Noord-Zuid gereden is.
  • Syd Winer heeft een achtje gereden in Zuid-Amerika: Chili, Bolivia en Argentinië.
  • Mart Robbins heeft intensief heel Argentijns en Chileens Patagonië doorgereden.
  • Drie Braziliaanse vrienden (*1974) zijn langs de Chileense kust naar het zuiden gegaan en naar Argentinië. Poets je Portugees maar op als je dit wilt lezen.
  • Sahara Mike over de Atacama
  • De Cycling Scholar aka Roughstuffheeft goede tips ook over de Atacama woestijn.

Waar te starten?

Het is een zwoele zomeravond in Amsterdam en ik luister naar Jarabe de Palo. Voor me staat een monitor met zoekresultaten voor “fietstocht Chili” op Google. Op mijn bureau ligt een kaart van Chili. Ik dub over mijn startplaats. Wil ik in Arica (grensstad met Peru) beginnen? Wil ik liever vanuit Sucre of Potosi in Bolivia over de Salar de Uyuni rijden en dan naar Iquique? (noordelijke havenstad in Chili)? Ik weet het niet.
Over de zoutvlakte van Uyuní hoor ik gave verhalen: één grote witte vlakte waar reusachtige cactussen je oriëntatiepunt vormen. Een GPS is daar vermoedelijk handiger dan een kompas. En vooral veel water: een zoutvlakte van zeker 100 km breed waar de zoutkristallen onder je wielen knerpen. Het klinkt prachtig. Bij Biker Tony vind je prachtige foto’s uit 2003.

Het stuk van Arica tot Iquique of Antofagasta (de atlas of google maps is je vriend!) is aardig maar niet spectaculair. Ergens zit in mijn hoofd het idee dat ik het land Geheel en van Noord naar Zuid moet doorkruisen. Maar behalve mijn hoofd is er niets dat mij daartoe verplicht.
Verder is het enige nadeel dat ik kan bedenken dat ik eerst fors moet acclimatiseren omdat ik op de Altiplano binnenkom (de Hoogvlakte van de Andes). En het is wat lastig te bereiken per fiets: moet waarschijnlijk naar La Paz vliegen en van daaruit met bus ofzo tot een eind naar de Salar. Van daaruit over San Pedro naar Antofagasta.

Google heeft twee leuke tools om de aarde af te speuren, maar het is niet altijd duidelijk welk van de twee het nutiigst is voor mijn zoekopdrachten. Enerzijds is er maps.google.com, anderzijds het programma Google Earth. Al ik in de Bewoonde Wereld een wegenkaart zoek is geloof ik maps.google.com wel nuttig. Zodra ik mij richting Onbekender Gebied begeef, dan kan ik daar vervolgens niets meer mee, heeft Google Earth veel grotere diepte. Blijft puzzelen dus.

Ondertussen zie ik weer dat er ook een Salar de Atacama is, pal onder San Pedro de Atacama in Chili. Stuk kleiner, maar ook in een minder ‘wrede’ (als in ‘lauw’ en als in ‘desolaat’) omgeving. ¿Que hacer?
Gelukkig hoef ik nog niet perse te besluiten, heb nog niet geboekt; heb nog geen eens een paspoort ;o)

Wordt vast vervolgd ;o)

Judith

In het kader van openheid kan je redden, enige achtergrond over mijn IRL naam. Mijn ‘nick’ is eigenlijk in de loop der jaren bij velen net zo zeer mijn roepnaam geworden. Velen roepen me met “vreer”. Vind ik prima, er liepen op gegeven moment drie Judiths rond op mijn werk en sowieso: Vreer is veel unieker.

Mijn keuze hield mede verband met het feit dat ik ooit theologie heb gestudeerd (niet afgemaakt, om revolutie te stimuleren is godsgeloof niet nodig). En het toeval wil dat ik laatst bij het opruimen een oude preek uit 1982(!) van Karel Deurloo (emeritus hoogleraar O.T., UvA; hoogleraar Bijbelse Theologie, VU Amsterdam) over het apocriefe bijbelboek Judith. Apocrief want wel in de katholieke bijbeledities, niet in de protestantse canon. Omdat die preek ook mooi aangeeft wat het heilshistorisch perspectief is, plaats ik hem integraal als artikel op mijn site. Kudo’s aan de Studenten Ekklesia voor het stencillen ;o)

Helaas lijkt WordPress geern artiekelen (als in aparte langere postings) te kennen. Dus vind je de pagina hier

De trans en de dood

Ik hef mijn mond op naar hem
die zo kil is dat hij geen verlangen kent
en de engel zegt: voorvoel je het leven?
Dan zeg ik: het leven kwelt
Rainer Maria Rilke

Van het weekend hoorde ik dat ‘Nicole’, een kennis van mij, zichzelf het leven benomen heeft. De eerste in mijn kennissenkring, maar zeer zeker niet de eerste transvrouw die uit wanhoop uitstapt. Ik kende haar niet erg goed, maar wel van lang geleden. Ze was sympatiek, zag er mooi uit, maar was maatschappelijk niet geslaagd. Zoals meer man-vrouw transseksuelen zocht ze haar heil in de prostitutie. Anderen die het niet lukt te ‘slagen’ doordat ze geestelijke en/of emotionele problemen hebben, het nieuwe leven niet aankunnen, gaan over tot het gebruik van (hard) drugs.
Wanneer ik verhalen hoor van queers/transgenders die het slecht gaat nadat ze in de door hun gewenste rol zijn gaan leven, betreft het vrijwel uitsluitend transgenders (transseksuelen heel vaak) die in een mannenlijf zijn geboren. Voor hen is het nog altijd het moeilijkst. Voor velen is zelfacceptatie erg moeilijk. En de samenleving die ons soort mensen freaks vindt maakt het er niet makklijker op. De psychische problemen worden er vaak niet minder op. Ik vraag mij altijd af: wat drijft mensen toch de prostitutie in of tot de drugs? En wat drijft hen uiteindelijk tot zelfdoding?

Voor haar komt Hello Cruel World : 101 alternatives tot suicide for teens freaks and other outlaws te laat. waar het uiteindelijk op neer komt is: doe wat-je-ook-vindt-dat-je-moet-doen maar trek niet d estekker eruit, verniel je lijf niet onherstelbaar door dood te gaan. Alles is beter dan doodgaan.

Kate zegt het zo op haar pagina: “Hey. Are you thinking about killing yourself right this minute? Please don’t. Please do whatever you have to do in order to stay alive… anything at all. There’s only one rule you’ll need to follow in order to make that work: Don’t be mean. If you’re not being mean to anyone then you can do anything you want to do in this world in order to make life worth living for yourself. You can love who and how you want to love. And you can be whatever the fuck you want to be. You can even say fuck. Anywhere. As long as you’re not being mean when you say it. So, please stay alive… at least until the book comes out so you can give it a try. In the meantime, please do try talking to someone right now, maybe someone at SUICIDEHOTLINE.COM.”

Wees niet gemeen, maar verder kun je alles doen dat je van de dood weerhoudt. De wereld is beter af met freaks, transen, zondaren enzovoort. Dat vind ik zeker (net als Kate).
“Schafft Hure, Diebe, Ketzer her und macht das Land chaotisch. Dann wird es wieder menschlicher un nicht mehr so despotisch” zingt Konstantin Wecker. Het gaat er niet om dat dat zulke leuke mensen zijn. Maar wel dat een omgeving waar zulke mensen rondlopen, niet een bekrompen moraalparadijs is waar iedereen in een brave new world leeft.

Waardoor het komt dat ‘Nicole’ zo depressief was, weet ik niet; ik heb haar al meer dan een jaar niet gezien. maar ik weet wel dat deze rechtse roversmaatschappij niet goed is voor gevoelige mensen. En geloof me vrij: wie in een sekse/gender-transitie zit zeker ‘man/vrouw’, is vaak heel gevoelig. Het is voor velen geen sinecure je ‘meisjesdiploma’ te halen.

We tripantu: ook een politiek nieuw begin?

Gisteravond werd in Vrankrijk het Mapuche Nieuwjaarsfeest, We Tripantu, gevierd. Men viert dan dus dat de dagen gaan lengen en het leven opnieuw opbloeit. Het was een boeiend gebeuren: muziek van 21,3 Gramos, een verhaal van een zeker Cecilia uit Mexico die ons voorhield dat de Gregoriaanse kalender met z’n disharmonische verdeling de wortel van alle kwaad van tegenwoordig is. Ze hield een prachtig verhaal over de meso-amerikaanse kosmologie die op maanjaren gebaseerd is en harmonisch enzo. Ze dreef wel erg ver door, maar dat was “interesting” zegmaar. Heel mooi was een muzikaal verhaal uit Mexico dat uitliep op een ritueel inluiden van het nieuwe jaar met veel wierook, schelpgeblaas en tromgeroffel.

Wat echter boeiender is, is dat Michelle Bachelet, de president van Chili, de gelegenheid te baat heeft genomen om te verklaren dat ze veel goede dingen met en voor de Mapuche in haar republiek wil doen. Ze wil eindelijk convenant 169 van de ILO ondertekenen en zorgen dat de grondwettelijke erkenning van de inheemse rechten er wél door komt. Verder komt er een ontwikkelingsprogramma voor de stedelijke indianen, en zal er een milieubelied komen m.b.t. de inheemse volken gericht op duurzame ontwikkeling van de gemeenschappen. Ook beloofde ze beter lokale wegen tussen de gemeenschappen en goede toegang tot drinkwater (!). Ze belooft heel veel, want dit is nog niet alles.

Het was erg mooi symbolisch ingekleed, met vertegenwoordigers van alle in Chili levende inheemse volken en afgevaardigden van inheemse Canadezen. Canada zou zijn best doen het probleem op mondiaal niveau aan te kaarten (en doet het intern ondertussen nog steeds niet goed). Maar blijft natuurlijk de vraag: maakt ze dit alles waar? Een aantal dingen horen we voor de zoveelste keer: het ILO-verdrag, de grondwet … Oké, de verhoudingen zijn veranderd, maar zal ze niet in haar eigen coalitie nog weerstand vinden? Sowieso: het zijn zoveel punten dat je je afvraagt of het in één regeringsperiode te halen valt. Als ze al de vereiste steun krijgt (tweederde meerderheid voor de grondwetswijziging).

De Mapuche gaan in hun skepsis eigenlijk nauwelijks in op de vraag of dit voldoende is. Ze vragen zich vooral af hoe oprecht en hoe haalbaar de plannen zijn. En gaan ze wel correct uitgevoerd worden? Want voorgaande plannen zijn gestruikeld op slechte inhoud, slechte uitvoering en/of botte onwil. En dan lees ik nog niks over de probelemen die dit voor de economisch politiek met zich mee gaat brengen: zal Benetton worden gedwongen grootscheeps grond terug te geven aan de oorspronkelijke bewoners? Zullen bosbouwbedrijven aan banden worden gelegd?

Het blijft spannend vooralsnog. De publieke protesten zullen zeker nog niet stoppen. Maar als het wat wordt, is er een basis om verder te gaan. Dan kan de regionale politiek aangepast worden. Dan wordt het mogelijk te praten over de waterrechten, mijnbouwrechten, visserij, bodemgebruik. ten gunste van de inheemse volken. Wat dat is alleen maar rechtvaardig.