Toen de 10.000 Griekse huursoldaten, die na de mislukte oorlog tussen Cyrus en Artaxerxes als ontheemden door Klein-Azië zwierven de zee zagen riepen zij Θαλασσα Θαλασσα (thalassa, zee).Vanuit een ver verleden herinner ik het mij als kreet , bij het zien van de zee. Toen ik dus in Chili na dagen woestijn de zee weer zag, borrelde bij mij die kreet weer op ..
Hard drugs zijn evil. Dat weten we allemaal. Sommigen met gebruikers ervaring, andere omdat ze het om zich heen hebben gezien. Aanleiding voor dit schrijven is dat ik op mijn laatste fietstocht “Turn away” luisterde van Justin Sullivan en Dave Blomberg. En ik moest heel hard denken weer aan mijn “broer”. Negen jaar ouder, we kennen elkaar sinds 1989 via studie.
Ik denk dat ik hem een jaar of vier geleden voor het laatst heb gesproken, op z’n verjaardag ergens in september. En eerlijk gezegd kwam daar niet zo heel veel uit. Hij zou me schrijven, wat dan ook, hoe dan ook. Er is niets van hem dat mij bereikt heeft sindsdien (en eerlijk gezegd voor die tijd ook niet sinds ie gevangen gezet was).
Gisteren riep een verantwoordelijke van “Gitmo”, Guantanamo Bay, “wji martelen niet”. Even later roept Susan J. Crawford, een Republikeinse senator, dat de VS wel degelijk martelden: het gaat hier om al Qathani, chauffeur van de opperbaard ter wereld, Bin Laden. Let wel: Crawford zeg dat aan de wettelijke osmchrijving van marteling is voldaan. Dan zal het vast heel erg zijn.
Dit is voor wie ze gelooft: uit begin jaren 1980 een song van de Au Pairs:
We don’t torture
We’re a civilised nation
we’re avoiding every confrontation
we don’t torture, we don’t torture
Fuckers.
Sommige vreugden komen slechts jaarlijks langs. Een jaar heb ik moeten wachten tot New Model Army weer langs kwam. Met hun redemption songs en hun tirades. Het was de moeite waard.
Het is een beetje een wisselwerking: nu ik me weer heb opgegeven voor een cursus Spaans (erg leuke docent ook *winkwink*) kijk en luister ik weer meer Spaans.
En doordat ik meer Spaans kijk en luister heb ik meer zin in Spaans leren, om het beter te spreken en schrijven. Lezen en verstaan is manzana/huevo (appeltje/eitje).
Nu heb ik weer geweldige (uiteraard Spaanstalige) muziek ontdekt: “Ojos de brujo” (heksenogen). Het is een zuid-Spaanse muziekgroep die een crossover maakt van hiphop en flamenco: jiphop flamenquillo. De vonken spatten ervan af. Ze zingen met een zalig accent.
Het andalusisch /sevillaans is heel mooi. Ze gebruiken een vrij platte tongval bij de klinkers en slikken medeklinkers in. Men zegt “convertío” i.pv. “convertido”. Zelfstandige naamwoorden worden ook veranderd soms en er zit in de teksten het nodige argot (slang). Wie niet van flamenco houdt maar wel van rap (wat ze in Spanje op één hoop gooien met hiphop) zou es kunnen luisteren naar La Mala Rodriguez. Sowieso goed lied van La Mala is “Por la noche” of “la niña”. Als je op last.fm zoekt vind je van hen sowieso 30 seconden om te beluisteren (per lied). Van Tahita is een mooie clip gemaakt zeer karakteristiek.
Andere – voor mij nieuwe – geweldige muziek is de salsamuffin van Sergent Garcia (op z’n Frans; op z’n Spaans is het Sargento Garcia). Politiek getinte feestmuziek bestaand uit een mengsel van salsa en raggamuffin, die doet denken aan Manu Chao of Mala Vita.
Net op m’n ‘verhaardag’ ook weer een boek gekregen van Isabel Allende “Inés de mi alma” over de verovering van Chili. Het is de geschiedenis van Inés Suarez, geliefde van Pedro de Valdivia, de veroveraar van Chili. Er zit ook een flink stuk ook over Lautaro, de legendarische Mapuche leider. Hij leidde ten tijde van de verovering het verzet tegen de Spanjaard. Logisch, want niemand ziet haar land graag veroverd worden. En m’n Chileense broer (hermano de alma) is ook half Mapuche. Er is ook van alles aan de hand met ‘hun’. Zie bijvoorbeeld een recente blog hier. En zo is het cirkeltje weer rond.
Al denk ik niet dat mijn volgende fietsreis al weer in de cono sur (zuidelijk Zuid-Amerika) zal zijn, spaanstalig zal de omgeving hoogstwaarschijnlijk wel zijn. Ik dub nog tussen de Zilverroute of de Camino del Cid. A ver.
vreer luistert: Ojos de Brujo – Tiempo de Soleá
Ik heb net een heel stel oude muziekcassettes teruggevonden. Dat is echt een Fundgrube. Mijn collectie cassettes bevat zowel gewone popmuziek uit de tijd dat CD-branders (of CDs überhaupt) te duur ware, als echte juweeltjes.
Aan gewone muziek zitten daar dingen bij als Frank Zappa, Fleetwood Mac, Kiling Joke, Joe Jackson, diverse punkbands. Leuk om dat weer terug te horen. Een deel heb ik inmiddels via CDs of Internet teruggevonden en gedigitaliseerd.
Ik vind het best belangrijk om mijn verleden – wat me gemaakt heeft tot wie ik ben – weer bij me te hebben. bell hooks mag dan wel zeggen dat teksten zoveel belangrijker zijn dan beelden en muziek, maar dat ben ik slechts ten dele met haar eens. Voor de niet-kenners: bell hooks is een zwarte Amerikaanse filosofe en professor Engels in Harlem NY. Zij houdt zich bezig met kritisch denken en sociale transformatie. Op Youtube kun je een achttal korte filmpjes vinden die een hilight college vormen.Hhaar stelling is dus dat teksten essentieel zijn. Beelden zijn minder vormend. Ik waag dat te betwijfelen, maar anderzijds doet ze zichzelf wellicht te kort met die stelling.
Wat ik aan juweeltjes tegenkom is vooral tekenend voor mijn wording. Verleden maar doorlevend in het heden. Om met het mooiste in huis te vallen, ik kom een cassette tegen van een LP die uitgebracht was op het VARA label en heet “Voor een ieder die zichzelf respecteert” Het is een productie van Frits Lambrechts en anderen, onder wie Jenny Arean. Het album bevat liedjes over sociale strijd (vooral) maar zeker ook menselijk, Het zijn niet of nauwelijks nieuwe communistische marsliederen. Je hoort een muzikale verwantschap met Bertold Brecht, Hans Eissler,Hannes Wader …
Liederen over werkeloosheid (“Mijn geliefde is een half jaar zonder werk..”), over vrouwenstrijd (“Vrouwen kom op voor je rechten, blijf niet gedwongen in huis. Als vrouwen gezamenlijk vechten, wordt de wereld hun huis”). over outsourcing van productie, hoe mooi het ondanks alle ellende kan zijn mens te zijn. Hoe belangrijk het is pit in je donder te hebben. En uiteraard ontbreekt ook een lied over het Meisje met het Rode Haar niet. Of een lied tegen de Neutronenbom (de “N-bom”).
Ik ben zeker van mening dat de muziek die in de jaren 1970 en 1980 is voortgekomen uit de linkse beweging en vooral ook uit de post-stalinistische CPN en het VARA socialisme, prachtige “Nueva Canción” is. Het Nieuwe Politieke Nederlandse Lied. Nueva Canción analoog aan de Chileense (überhaupt Latijns-Amerikaanse) muziek uit dezelfde tijd. Toen de wereld voor ons er zonnig uit zag. Voor ons progressieve mensen. Dat viel in de praktijk en achteraf gezien vies tegen maar niettemin zijn er wereldwijd in die tijd prachtige culturele uitingen tot stand gekomen.
Wat veel mensen zich misschien ook nog herinneren is de muziek van het ANC uit Zuid Afrika. Er waren Nederlandse koren die niet alleen Nkosi Sikelele Afrika zongen maar veel meer liederen in het Swahili. Een mooi voorbeeld van hoe dit voortleeft is de muziek die Kees Thissen heeft geschreven voor de Canto General en voor 20 liefdesgedichten en een wanhoopslied, van Pablo Neruda.Op de genoemde elpee zingt Lambrechts “We kunnen de ogen niet sluiten voor wat in Chili is gebeurd. (..) Dit lied zal blijven klinken tot Chili is bevrijd” Nog steeds dus, want Chili is ook niet echt voorwaarts gegaan.
Opvallend was dat liederen met hoopvolle boodschap van overal over de wereld werden vertaald en gezongen. Ik herinner me ook van Huub Oosterhuis een lied over het morgenrood over een nieuw Vietnam.
Andere prachtige muziek die ik terugvond was mijn geliefde cassette van de Softies (nee, niet die van nu). Beeld en Gebak heet de plaat. Met liederen als ” Tussen beeld en bed” of “Jij bent een man en ik ben een nicht, wij tweeën samen is geen gezicht”. Heerlijke nichtenmuziek die net ‘herontdekt”" is rondom het COC Songfestival. Daar zongen Adje en de Swiffers (als variant op Tedje en de Flikkers) laatstgenoemde lied. Ze hebben niet gewonnen, maar wel in oude (ex) nichten als ik weer een hoop los gemaakt.
Verder zit er nog een tweetal platen van het kooar van Antoine Oomen en de Amsterdams studentenekklesia bij. Prachtig getoonzette religieuze teksten van Huub Oosterhuis. Ik heb dan met namen de alternatief christelijk liederen. Niet het ‘modern gregoriaans’ waar hij zich later mee bezig hield. Het belangrijke van de hervonden muziek (sociaal en gelovig) is het perspectief op een beter wereld. Broodnodig in deze verdorde wereld waar het volk het visioen kwijt is. Waar de een tegen de ander wordt opgezet. Een neoliberale wereld die geen boodschap heeft aan menselijk samenleven. Die om winst en invloed en macht gaat. Wie mij kent zal het niet verbazen maar: Ohne Mich!